บทที่ 198 วางแผนจะให้คุณไปกับเขา

เขารู้ว่าหัวใจเธอต้องการอะไรด้วยหรือ?

แต่อย่างไรก็ตาม อยู่ดีๆ เขาคงไม่พูดประโยคนี้ออกมาหรอกจริงไหม?

เชอร์รีนข่มความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในหัวใจไว้ สูดหายใจลึกๆ และมองไปที่เขา “เอาล่ะ คุณว่ามา”

ออกัสมองเธอด้วยดวงตาดำมืดราวกับน้ำหมึกของเขา แสดงออกอย่างสงบและลึกซึ้ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่า สิ่งที่เขาพูดออกมากระทบหัวใจของเธอทุกคำ “ผมจะไม่ต่อสู้กับคุณเรื่องสิทธิ์การเลี้ยงดูซารางอีก ต่อไปเธอจะเป็นของคุณ…”

ได้ยินดังนั้นเชอร์รีนก็ตกใจไปในตอนแรก แต่แล้วเธอก็ยืนนิ่งเหมือนก้อนหิน ไม่เคลื่อนไหวใดๆ

ในหัวของเธอได้ยินเพียงเสียงตูมดังสนั่น ต่อมาก็เป็นความว่างเปล่า ประโยคนั้นของเขาสำหรับเธอแล้ว มันเปรียบเสมือนระเบิดอย่างไม่ต้องสงสัย

ผ่านไปครู่ใหญ่เธอก็ยังไม่ได้สติกลับมา ยังอยู่ในท่าทางตกตะลึงงันเช่นเดิม

เขาเคยเห็นความสงบนิ่งและเย็นชาบนใบหน้าของเธอ และเคยเห็นเธอระเบิดอารมณ์เหมือนสิงโตที่ขนตั้งชูชัน แต่กลับไม่เคยเห็นเธอในสภาพเช่นนี้

ปลายนิ้วอันอบอุ่นลูบไล้เส้นผมที่แผ่สยายของเธอไปทัดไว้หลังใบหู คิ้วอันงดงามของออกัสกระตุกเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกขึ้น “อึ้งไปเลยเหรอ หืม?”

เขาเอาปลายนิ้วลูบไล้ทั่วใบหน้า ความร้อนผ่าวดั่งไฟพาความคิดที่แล่นไปไกลของเชอร์รีนกลับมาได้ในที่สุด

เธอผงะถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างทั้งสอง ยังไม่อยากจะเชื่อ “คุณมีจุดประสงค์อื่นอีกหรือเปล่า?”

“คำพูดของผมไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ?” ดวงตาอันเรียวยาวของเขาค่อยๆ หรี่ลง

“ไม่เจ้าเล่ห์ไม่ใช่นักธุรกิจ แล้วฉันก็เคยติดกับมาก่อน” เธอกล่าวตอบ “อีกอย่างฉันก็คิดไม่ออกว่าคุณทำแบบนี้มีเหตุผลอะไร”

เหตุผลที่เขาเลือกทำเช่นนี้ เลือกยอมแพ้เรื่องสิทธิ์เรื่องดูซาราง…

ลูกกระเดือกอันเซ็กซี่ของเขากระเพื่อมเล็กน้อย สายตาของออกัสลึกซึ้ง ลุ่มลึก ดั่งทะเลลึก ดั่งสายน้ำวน ราวกับมองทะลุความคิดของคนอื่น

ความคิดที่จะยอมแพ้เรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูซาราง มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เกรงว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้

บางทีตอนที่เขารีบรุดมาที่ห้องฉุกเฉิน ได้เห็นเธอนั่งอยู่ตามลำพังบนม้านั่งยาวในทางเดินยาว ร่างเล็กบางของเธอสั่นเทิ้มเหมือนใบไม้ร่วงหล่นท่ามกลางสายลมในฤดูใบไม้ร่วง หวาดกลัวและเกรงกลัวเช่นนั้น แต่ก็ยังกัดฟันยืนหยัด

บางทีอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ซารางตื่นขึ้นมา หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากหางตาของเธออย่างเงียบๆ ทำให้เขารู้สึกร้อนผ่าว

และอาจเป็นไปได้ว่า เมื่อเห็นเธอออกแรงตีจนฝ่ามือของเธอกับซารางแดงก่ำและเจ็บปวด แต่ต่อมาก็เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของซารางอย่างแผ่วเบา…

“คุณไม่จำเป็นต้องคาดเดาเหตุผลว่าทำไมผมถึงทำแบบนี้ หรือว่าคุณไม่คิดจะรับข้อเสนอนี้?”

เขาพูดออกมา เสียงอันทุ้มต่ำแหบพร่าเล็กน้อยเตือนเธออีกครั้งว่า “ถ้าคุณยังคงสงสัยต่อไป วินาทีถัดไปผมอาจจะนึกเสียดายก็ได้…”

เชอร์รีนยังไม่ทันได้พูดอะไร มือใหญ่เห็นข้อต่อชัดเจนของออกัสก็คว้าโทรศัพท์มือถือของเธอมาไว้ในมือ แล้วเปิดโปรแกรมบันทึกเสียง

“ผมจะไม่แย่งชิงสิทธิ์การเลี้ยงดูซารางกับคุณอีกต่อไป ต่อไปเธอจะเป็นของคุณ...” เขากล่าวอีกครั้ง

เมื่อเห็นการกระทำของเขา รวมไปถึงดวงตาอันลุ่มลึกดั่งมหาสมุทร ในเวลานี้จิตใจปั่นป่วน เชอร์รีนเลือกที่จะเชื่อ “เอาล่ะ ฉันเชื่อคุณ”

สุดท้ายเธอกล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยคด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่อ่อนโยน “อีกอย่าง ขอบคุณค่ะ”

นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเธอมีท่าทีโอนอ่อนผ่อนตามแบบนี้ ออกัสยักคิ้วเล็กน้อย ยิ้มมุมปาก แต่กลับไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก “แค่ขอบคุณด้วยคำพูดเท่านั้นเหรอ?”

“แล้วคุณต้องการอะไรล่ะ เอาที่ฉันสามารถทำได้”

แต่เขาไม่รอให้เธอพูดจบ ร่างสูงของชายหนุ่มก้มลง ริมฝีปากอันร้อนผ่าวประกบเข้ากับริมฝีปากของเธอ จุมพิตอย่างดูดดื่ม

เธอตกตะลึง พอได้สติกลับมาก็ขมวดคิ้วและจับจ้องเขาอย่างโกรธเกรี้ยว

แต่ออกัสกลับผละออกไป จ้องมองเธอ “แต่ว่า ผมมีสิทธิ์ที่จะมาหาซารางได้ทุกเมื่อ”

“คุณเป็นพ่อของเธอ นี่คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นคุณย่อมมีสิทธิ์มาหาซารางได้ทุกเมื่อ ฉันเห็นด้วย” เชอร์รีนกล่าว

“ตอนนี้จะไปไหน?”

“ไปเลือกว่าวให้ซาราง”

ออกจากโรงพยาบาลไปไม่ไกลจะมีร้านว่าวอยู่ร้านหนึ่ง มีว่าวสวยงามหลากหลายรูปแบบอยู่มากมาย