บทที่ 204 ทำไมเขายังตามมาอีก

พนักงานหญิงคนนั้นวางกาแฟลงบนโต๊ะ หลังจากนั้นก็มองไป แล้วอดที่จะกลืนน้ำลายลงไปไม่ได้ และเงียบไปเลย

“ไม่มีประโยชน์เลย! เมื่อกี้ไม่ใช่ว่ายังโวยวายว่าฉันไม่เตือนว่าในนี้สูบบุหรี่ไม่ได้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ทำไมเงียบไปแล้วล่ะ?”

“ได้มาเห็นผู้ชายที่หล่อๆโดดเด่นขนาดนี้ ได้มาสูดควันของเขาก็คุ้มค่าแล้ว!”

“มาที่นี่สิบคน เก้าคนก็เป็นผู้หญิงแล้ว ไม่อย่างนั้นก็เป็นคู่รัก บางครั้งก็เป็นผู้ชายโหดไร้มนุษยธรรม ผู้ชายคนนี้คือดีที่สุดของที่สุดแล้ว!”

พนักงานสองคนคว่ำหน้าอยู่ตรงเคาน์เตอร์แบบนั้น สายตาเหมือนกับยึดติดอยู่กับร่างของชายหนุ่ม มองดูอย่างดุเดือดพลางวิพากษ์วิจารณ์กันเบาๆไปด้วย

มุมปากขยับ จู่ๆออกัสกลับส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ มือซ้ายนวดลงตรงหว่างคิ้วเบาๆ เสียงหัวเราะที่เอ่อล้นออกมานั้นยังไม่หยุดนิ่ง สำหรับเขานั้น เขารู้สึกเพียงว่าไม่เคยมีมาก่อน.....ตลกจัง.....

เขาอยู่ในวงการธุรกิจมาสิบปีแล้ว ตอนนี้เขายิ่งแสดงออกให้เต็มความสามารถ แต่ ไม่ใช่ชื่อเสียงจอมปลอม

สำหรับเรื่องราวในทางธุรกิจ เขามีความคิดที่ระมัดระวังพิถีพิถันมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นทุกๆคำพูดทุกๆการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย เขาล้วนสามารถจะเดาเจตนาของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ ไม่เคยพลาดมาก่อนเลย

เพียงแต่ทางด้านอีคิวนั้น เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะมาถึงขั้นความรู้สึกช้า สามารถเทียบกับคนโง่ได้เลย

ในใจเขามั่นใจมาโดยตลอดว่าคนที่ตัวเองรักนั้นคือหยาดฝน แต่ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกนี้ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่แรกแล้ว

หรือบางทีจะเป็นช่วงก่อนที่เขาจะส่งเครื่องสำอางไปให้เธอ หรือหลังจากนั้น ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าเขามีความรู้สึกดีต่อเธอมาตั้งนานแล้ว ก่อเกิดเป็นความรู้สึกขึ้นมา

มิเช่นนั้นแล้ว ตอนที่เธอเอาข้อตกลงการหย่าส่งให้เขา เขาก็คงจะไม่โมโหขนาดนั้น โมโหเสียจนไม่สามารถควบคุมได้!

แล้วก็ตอนที่เธอกับหยาดฝนตกหน้าผาไปพร้อมกันก็คงไม่เลือกที่จะปกป้องเธอก่อนแล้วถึงได้ไปช่วยหยาดฝนหรอก......

และยิ่งคงจะไม่ตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่อยากจะฆ่าองค์ชายแล้วค่อยฆ่าเธอเมื่อตอนที่เห็นเธอเลือกเสื้อผ้าให้องค์ชายแบบนั้น!

ความรู้สึกบ้าคลั่งที่รุนแรงแบบนี้ กลับถูกเขามองข้ามไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า น่าเยาะเย้ยจริงๆ!

นึกถึงที่ตัวเองพูดถึงเรื่องความลุ่มหลงในร่างกาย เขาก็รู้สึกเพียงแค่ตรงขมับนั้นจู่ๆก็กระตุกขึ้นมา แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่อยากจะบีบเธอให้ตาย แต่อยากจะบีบตัวเองมากกว่า

ผู้หญิงที่มีรูปร่างดีกว่าเธอนั้นมีนับไม่ถ้วน แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับผู้หญิงพวกนั้น เขาก็ไม่เคยดุเดือดรุนแรงมาก่อน สงบนิ่งมาโดยตลอด

แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับเธอ ลักษณะท่าทางเหิมเกริมที่โหมซัดเข้ามา ความมุทะลุดุดันทำให้เขาแทบจะไม่สามารถรับมือได้เลย ความมีความสุขสูงสุดที่ได้ไปถึงส่วนลึกของร่างกายนั้น มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่สามารถให้เขาได้!

ไม่มีอะไรมากไปกว่าเพียงแค่ตอนที่ร่างกายกับหัวใจเชื่อมเข้าด้วยกัน แล้วไปถึงความสุขนั่นถึงจะเป็นจุดที่สูงสุด ทำให้งอตัวไปด้วยความไวต่อความรู้สึก!

สองมือนวดอยู่ตรงหน้าผาก ลูกกระเดือกของออกัสกลิ้งไปมา ร่างสูงเอนกายพิงเก้าอี้ มือใหญ่ปลดกระดุมเสื้อด้านบนออก เพื่อผ่อนคลาย

ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปแล้ว ทั้งร่างกายและจิตใจดูเหมือนจะผ่อนคลายลง มีความสุข ตั้งแต่ปลายผมจรดเท้า ทั้งร่างกายรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทั้งๆที่เป็นเรื่องง่ายๆเรื่องหนึ่ง แต่เขากลับใช้เวลานานขนาดนี้กว่าจะเข้าใจมันได้.....

กับหยาดฝนที่เติบโตมาด้วยกัน ในขณะเดียวกันผู้หญิงคนแรกที่รักก็คือเธอ ความรู้สึกลึกซึ้งยี่สิบกว่าปีทำให้เขาไม่เคยสงสัยในความรักที่เขามีต่อหยาดฝนมาก่อนเลย

หรือสามารถพูดได้ว่าสะกดจิต ลึกเข้ากระดูก แต่กลับปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้