บทที่ 212 หาเรื่องใส่ตัว ก็หนีไม่พ้น

ได้ยินแล้ว เท้าของเชอร์รีนก็ขยับเดินออกไปทางด้านนอกห้อง และในตอนที่เธอกับเขากำลังจะผ่านกันไปนั้น ฝ่ามือใหญ่ของเขาก็จับข้อมือของเธอเอาไว้อย่างแรง

อารมณ์ตกต่ำและเคร่งขรึมของออกัสได้ฟื้นคืนสู่สภาพเดิมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันสนิท รับรู้ได้อย่างชัดเจนแล้วว่าไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร ก็ล้วนเกินกว่าจะเลี่ยงได้เช่นกัน

“ที่จริงแล้วผมไม่ใช่คนที่ถนัดเรื่องความรู้สึกนัก แม้กระทั่งสามารถใช้คำว่าโง่เลยก็ได้ ผมกับหยาดฝนเติบโตขึ้นมาด้วยกัน ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอก็คือผู้หญิงคนแรกที่ผมรัก

แต่หลังจากที่แต่งงานกับคุณ หลังจากนั้นในทุกๆวันอยู่ด้วยกันกับคุณก็ถูกคุณดึงดูดทีละนิดๆอย่างไม่รู้ตัว

คุ้นเคยกับชีวิตที่มีคุณและลมหายใจที่ส่งออกมาของคุณ เพียงแต่กลับไม่รู้ตัว

หรือจะพูดได้ว่าผมไม่เคยคิดอย่างจริงจังเลยมาก่อน ว่าอยู่ด้วยกันกับคุณมาเพียงแค่ไม่กี่เดือน คิดว่าเกิดความรู้สึกที่แปลกใหม่ขึ้นมาเพียงเท่านั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่ามันคือความรัก ความรักที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่เดือนจะกลับต้านความรักเป็นสิบปีนั่นเอาไว้ได้

ตอนที่อยู่บนหน้าผาถึงแม้จะโมโหแต่กลับช่วยคุณขึ้นมาก่อนตอนนั้น ในใจรู้สึกปลอดภัยและกลับรู้สึกสงบอย่างแท้จริง ผมรู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้ว คุณไม่สามารถจินตนาการถึงความตกตะลึงและความรู้สึกถึงการต้องมาตำหนิตัวเองที่มีต่อหยาดฝนได้เลย......”

ดวงตาหรี่ลง น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งทุ้มต่ำมากขึ้น :

“มิเช่นนั้นแล้ว ผมคงไม่ซื้อเครื่องสำอางไปให้คุณ แล้วก็คงไม่ใช่ว่าหลังจากกลับบ้านมาจากที่ไปเจอเธอมาเมื่อตอนดึกแล้วคุณถามผมว่าผมไปไหมมาแต่ผมกลับโกหก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแบบนี้หรือว่าพฤติกรรมแบบนี้ ก็ไม่ควรจะเป็นพฤติกรรมของผมเลย ผมไม่ใช่คนที่อารมณ์อ่อนไหวหรือใจดำแบบนี้.....”

เพียงแค่วันนี้ เขากลับทำลายกฎเกณฑ์ไปมากมาย ทั้งหมดล้วนแต่เป็นครั้งแรก ครั้งที่พูดคำว่ารัก ครั้งแรกที่อธิบายเรื่องๆเดียวอย่างมากมายขนาดนี้

ถึงที่สุดแล้ว ประโยคเดียว ตัวเองหาเรื่องใส่ตัวแล้วก็คงหนีไม่พ้น.....

ขนตาไหวติง และร่างของเธอสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับมามองเขา สีหน้านิ่งเฉย เพียงแค่ผลักมือใหญ่หนาออกจากการตรึงอยู่ของเขา : “อาจจะเป็นไปได้ค่ะ ฉันไปรับซารางกลับบ้านก่อนนะคะ เขากำลังรออยู่ที่บ้าน.....”

เขาที่ว่านี้หมายถึงใครนั้นชัดเจนมาก คำพูดเรียบง่ายหนึ่งคำ แต่กลับทำให้ทั้งร่างของออกัสนั้นตึงเครียด ราวกับแทบจะตายเพราะความตึงเครียดนี้แล้ว

ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนไหว ใบหน้าของเขาจมดิ่งลงเหมือนกับท้องฟ้าที่มืดสนิท จ้องมองเธอ มือใหญ่ที่เห็นข้ออย่างชัดเจนเอาแหวนวงนั้นวางลงบนฝ่ามือของเธอ

แหวนอยู่ในฝ่ามือของเขาอยู่นาน สัมผัสกับอุณหภูมิร่างกายของเขา แต่กลับสามารถทำให้ฝ่ามือหนานั้นรู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก

“ผมจะไม่ยอมปล่อยไปแบบนี้ แล้วยิ่งจะไม่ยอมวางมือยุติเรื่องราวไปแบบนี้ด้วย.....” สุดท้ายแล้ว เขามองเธอ แล้วทำได้เพียงเอ่ยพูดออกมาประโยคแบบนี้เท่านั้น : “ผมต้องการคุณ......”

“ไม่ว่าคุณจะคิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดของคุณเท่านั้น แค่นี้เท่านั้นเองค่ะ”

หลุดพ้นจากมือของเขาแล้ว จึงเดินออกมาจากห้อง เชอร์รีนให้พนักงานพาเธอไปพื้นที่สำหรับเด็ก ซารางกำลังเล่นสไลด์เดอร์อยู่ ใบหน้าเล็กๆนั่นเป็นสีชมพู

เห็นเธอแล้ว ก็โบกมือเล็กๆที่ขาวเนียนทั้งสองข้างแล้วพุ่งเข้ามาหาอ้อมกอดของเธอ พลางเอ่ยเรียกขึ้นด้วยความตื่นเต้น : “หม่ามี๊”

สวมรองเท้าให้เธอแล้ว เชอร์รีนก็อุ้มเธอออกมาจากพื้นที่สำหรับเด็ก ออกัสกลับรออยู่ตรงด้านนอกประตูหมุนของร้านอาหารแล้ว ด้านนอกนั้น ฝนลงเม็ดอีกครั้ง ฝนตกแรงมาก เหมือนกับเทกระหน่ำลงมาอย่างไรอย่างนั้น

บนถนนมีคนเดินอยู่น้อยมาก ส่วนรถแท็กซี่ที่ไปไปมามานั้นก็มีคนนั่งเต็มไปหมดแล้วเช่นกัน แทบจะโบกรถไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ

ซารางดึงแขนของเธอ อยากจะลงมา เธอคิดว่าซารางอยากจะเข้าห้องน้ำ จึงปล่อยเธอลงมาที่พื้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าร่างเล็กของเธอจะขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งข้างเบาะคนขับบนรถยนต์สีดำ และยังโบกมือให้กับเธอด้วยความตื่นเต้น : “หม่ามี๊ รีบขึ้นรถเร็วค่ะ”

ถ้าหากยืนอยู่ตรงนี้อีก กลัวว่าอีกสองชั่วโมงก็คงจะโบกรถไม่ได้ ในที่สุดเธอขึ้นไปนั่งตรงเบาะหลัง

ซารางเปิดCDอยู่ในรถ หลังจากนั้นเจ้าหัวล้านก็ออกมา เธอมองดูอย่างไม่กะพริบตา และหัวเราะคิกคักออกมาเป็นบางครั้ง

ส่วนผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่อยู่ในรถนั้นกลับไม่มีคำพูดใดๆ ไม่มีใครเอ่ยพูดออกมา