บทที่ 217 คุณอธิบายหน่อยได้ไหม

หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองดูหมายเลขที่แสดงขึ้นมาบนหน้าจอแล้ว คิ้วของหัสดินขยับ แล้วมองมาทางยู่ยี่โดยจิตใต้สำนึก

ยู่ยี่กำลังเอาเสื้อคลุมให้ซาราง กลัวว่าเธอจะหนาว ไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนี้

ดังนั้นเขาจึงถอยหลังไปสองก้าว แล้วกดรับสาย : “ฮัลโหล”

“หัสดิน ฉันจะถึงสนามบินแล้วนะคะ ตอนกลางวันหลังจากที่โทรหาแล้ว จู่ๆฉันก็คิดถึงพี่ขึ้นมา ก็เลยซื้อตั๋วเครื่องบินจากเมืองจัสมินกลับมาที่เมืองs แม้แต่ตัวฉันเองก็คิดว่ามันกะทันหันเกินไปเลย พี่คงจะไม่ได้ยุ่งอยู่ใช่ไหม ฉันไปที่โรงแรมนะ”

“เธออยู่ที่สนามบินแล้วกัน เดี๋ยวพี่ไปรับเธอเอง” หัสดินไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วสุดท้ายจึงเอ่ยขึ้น

จากนั้นเขาก็เดินไปทางด้านหน้า แล้วยื่นกุญแจรถส่งให้ยู่ยี่ : “ที่รัก ผมไปรับลูกค้าที่สนามบินก่อนนะ คุณขับรถกลับบ้านก่อนเลย”

“กลับกี่โมงคะ?”ยู่ยี่รับกุญแจรถมา

“ตอนนี้ยังไม่แน่ใจเลยครับ แต่ดึกสุดก็คงจะไม่เกินสี่ทุ่ม รักคุณนะ”ระหว่างนั้นเขาก็โน้มตัวลงมาประทับจูบลงบนริมฝีปากของยู่ยี่ : “ขับรถดีๆนะ”

“คุณอาเขิน คุณอาเขิน” ซารางหัวเราะคิกคัก

ยู่ยี่ผลักเขาออก แล้วเอาผมทัดหู ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น : “ตรงนี้มีเด็กอยู่นะคะ คุณไปเถอะ”

เรื่องงาน เธอไม่เคยถามเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว นั่นเป็นอิสระและสิทธิของผู้ชาย เธอไม่อยากจะผูกมัดเขาเอาไว้แน่นเกินไป

จากนั้น หลังจากที่ทั้งสามคนทักกันแล้ว ยู่ยี่ก็ขับรถออกไป ส่วนเชอร์รีนที่จะอุ้มซารางไปนั้น แต่ซารางไม่ยอม เกาะติดออกัสอยู่ คุณอาบอกว่าพรุ่งนี้จะไปเล่นปล่อยว่าวกัน!

“ถ้าอย่างนั้นคุณพาเธอไปด้วยก็แล้วกันค่ะ รอฉันกลับไปที่เมืองทะเลหทัยก่อน แล้วค่อยไปรับเธอกลับ” เห็นแบบนี้แล้ว เชอร์รีนจึงเก็บมือกลับมาแล้วเอ่ยขึ้น

“อืม ไปด้วยกันก่อนแล้วกันครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณด้วย แล้วก็ที่คอนโดก็ยังมีเสื้อผ้าของคุณกับซารางอยู่ด้วย”เขาเหลือบมองเธอ เผยให้เห็นแสงที่ดูลึกซึ้งออกมา

มีเสื้อผ้าและกระเป๋ายังอยู่ที่คอนโดเขาจริงๆ เธอพยักหน้าลงแล้วรับตัวซารางมา จากนั้นก็ขึ้นรถ แล้วกลับไปยังเมืองทะเลหทัย ไม่มีเวลาที่จะมาเอาเพียงลำพังอีกแล้ว

สนามบิน

รองเท้าส้นสูงสีทอง รางที่สวมใส่ชุดกระโปรงชีฟองยาวถึงข้อเท้า รวบผมเป็นหางม้าเอาไว้ แกว่งไปแกว่งมา เผยให้เห็นหน้าผากใสๆ ในมือกำลังลากกระเป๋าสัมภาระเอาไว้

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอรับด้วยใบหน้าดีใจ : “หัสดิน”

“ฮุนไดสีดำ ทะเบียนรถ6330”หัสดินเอ่ยขึ้น

วางสายไปแล้ว เธอก็มองไปรอบๆ เมื่อเห็นรถฮุนไดสีดำแล้วจึงรีบเดินเข้าไปทันที เปิดประตูรถ แล้วขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับ

ฮุนไดสีดำธรรมดาๆ หากอยู่ในบรรดารถจำนวนมากนั้นก็ธรรมดาเสียจนไม่มีใครมอง แต่ราคานั้นก็สองสามแสนเช่นกัน

คงไม่มีใครคิดว่าลูกชายของตระกูลภูษาธรที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองsจะขับรถแบบนี้ ใครจะไปคิดกัน?

ในที่สุด รถก็มาจอดอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งในชานเมือง ห่างจากตัวเมืองมาก อีกทั้งยังเป็นคฤหาสน์ที่แยกออกมาเดี่ยวๆอีกด้วย

เดินเข้ามาในคฤหาสน์แล้ว หัสดินก็ล้มตัวลงบนโซฟาอย่างขี้เกียจ : “ต่อไปกลับมาเมืองsก็มาพักอยู่ที่นี่นะ กุญแจ”

“นี่เป็นชื่อของพี่เหรอคะ?” เรนนี่รับมา

“ไม่ใช่หรอก แต่ว่าเป็นของพี่น่ะ”หัสดินถอดเสื้อสูทนอกออก ถึงแม้ว่าในรถจะเปิดแอร์ ก็ยังมีเหงื่อออกอยู่ดี

“ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ เห็นเหงื่อพี่แล้ว เดี๋ยวจะอบตายซะก่อน” เรนนี่หัวเราะ ตรงแก้มมีรักยิ้มปรากฏขึ้น เธอบีบกล้ามเนื้อตรงเอวของเขาเบาๆ

หัสดินตั้งใจที่จะเอาร่างของเขาขยับไปถูแนบเธอ : “มา ให้พี่ลองดูหน่อยซิว่าจะอบให้เธอตายไปเลยได้ไหม”

“เอาล่ะ รีบไปค่ะ อย่าดื้อ” เรนนี่ผลักเขา แล้วทำเป็นหน้ามุ่ย