บทที่ 223 ไม่รู้สึกละอายใจเลย ?

ดวงตาคมราวกับมีเลือดพลุ่งพล่าน จ้องเขม็งมององค์ชาย อยากจะเลาะกระดูกของอีกฝ่ายไม่ให้เหลือในชั่วพริบตา

เขาโกรธมาก และมีอารมณ์โมโหที่รุนแรง ในใจอยากจะหักคออันเรียวระหงของเธอทิ้งซะ

เธอปฏิเสธเขา แต่กลับไปถ่ายพรีเวดดิ้งกับองค์ชาย และจะแต่งงานกับองค์ชายอีก เรื่องนี้เขาทนรับมันไม่ได้

องค์ชายที่กำลังจะอ้าปากพูด ออกัสก็หันหลังให้ ยื่นมือไปคว้าข้อมือของเชอร์รีน แล้วพาเธอลงบันไดไป ด้วยแรงอันมหาศาล

“ปล่อยฉัน！ออกัส ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ คุณจะทำอะไร！” เชอร์รีนดิ้นรนขัดขืน ขยับแขนเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม และทุกครั้งที่ขยับ ก็เกิดความเจ็บปวดที่รุนแรงตามมาด้วยทุกครั้ง

เขากำข้อมือที่เจ็บปวดของเธอให้แน่นยิ่งขึ้น ดิ้นไม่หลุด ขยับไปไหนไม่ได้ และองค์ชายก็เคลื่อนไหวไม่สะดวก ได้แต่มองดูเธอถูกฉุดกระชากไป

ออกจากย่านที่พักอาศัย ออกัสลากเธอเข้าไปในร้านกาแฟที่เคยมานั่งเมื่อครั้งก่อน และจึงได้ปล่อยข้อมือเธอในที่สุด

จับไปยังข้อมือที่เจ็บปวด เชอร์รีนขมวดคิ้ว“ออกัส คุณเป็นบ้าอะไร ！”

ยิ้มเยาะ ด้วยร่างกายอันเย็นเยือกของออกัส เขาโน้มตัวลง จูบไปที่ริมฝีปากของเธอ และจูบมันอย่างแรง

เชอร์รีนขัดขืน แต่ขยับไม่ได้ จึงกัดไปที่ริมฝีปากของเขา กัดจนริมฝีปากของเขามีเลือดไหลออก เขาก็ถึงได้ปล่อย

หอบหายใจแรง ออกัสเช็ดเลือดบนริมฝีปากบางออกอย่างลวกๆ ยิ้มเยาะ“บ้างั้นเหรอ ? ผมบอกว่าผมต้องการคุณ แต่คุณกลับทิ้งลูกเอาไว้ให้ผม หันหลังแล้วมาถ่ายรูปงานแต่งงานกับองค์ชาย คุณว่าผมเป็นบ้าเพราะอะไรล่ะ ？”

“ฉันจะแต่งงานกับเขา ก็ต้องถ่ายรูปแต่งงานอยู่แล้วไหม —”

แน่นอนว่า ไม่รอให้เธอได้พูดจบ ออกัสก็โน้มตัวไปข้างหน้า และจูบเธออย่างดุเดือดอีกครั้ง

คนบ้าคนนี้！สองมือของเชอร์รีนทุบตีไปที่หน้าอกของเขา แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลย เธอจึงกัดไปที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง และครั้งนี้ กลิ่นคาวเลือดก็คละคลุ้งไปทั่วโพลงปากของคนทั้งสอง

เมื่อผละออก ริมฝีปากของทั้งคู่ก็ย้อมไปด้วยสี และมีคราบเลือดปนมาด้วยเล็กน้อย หน้าอกของเชอร์รีนกระเพื่อมไหว รู้สึกโกรธ“ออกัส！”

เขาไม่ได้สนใจเธอ หอบหายใจหนัก “ ยังจะแต่งงานกับเขาอีกไหม？”

“แต่ง——”

เขาจูบเธออีกครั้ง หนักกว่าสองครั้งที่แล้ว และเธอก็กัดเขาอีก

“กลับไปกับผม ที่เมืองs ！”

“ไม่——”

เขาจูบเธอต่อ แรงแบบนี้ไม่ใช่การจูบ แต่ราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวเสียมากกว่า และเธอก็หมดแรงที่จะกัดแล้ว

“คุณรักเขาไหม ？”

“รัก——”

จูบลงไปอีก แต่เชอร์รีนขาอ่อนแล้ว บวกกับสูดอากาศเข้าปอดไม่ได้ เธอจึงรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย

แผลที่กลีบปากของคนทั้งสองไม่มีใครรุนแรงกว่าใคร ออกัสถามคำถาม ขอแค่เธอตอบได้ไม่ตรงใจ เขาก็จะกดจูบเธอราวกับสัตว์ป่า

เป็นอยู่แบบนี้ ซ้ำๆไปมา จนเชอร์รีนไม่มีแรงยืน ก็จึงต้องนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ

เขาเหมือนคนบ้าจริงๆ！

！