บทที่ 229 เธอไปแล้ว

คนที่ร่างกายแบกรับกับทุกอย่างมาสามวันเต็มก็ย่อมต้องการพักผ่อน เขานอนหนุนตักของเธอ หลับตาลง เพียงครู่เดียว ก็นอนหลับใหลไป

ที่หน้าห้อง สุนันท์ยืนอยู่ตรงนั้น เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ ความโกรธที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างมากองกันอยู่ที่หน้าอก จนเผาไหม้แทบจะระเบิด！

เธอเดินมาเอาของ ไม่คิดว่า จะได้มาเห็นภาพแบบนี้

การเสียชีวิตของหัวหน้ามัทนาทำเอาเธอแทบจะเสียสติ อารมณ์เธอก็เพิ่งจะฟื้นขึ้นมาได้ ในตอนนี้ก็ต้องมาสะเทือนใจอีก

สายตาจ้องมองดูใบหน้าที่หล่อเหลากำลังนอนหลับใหลของเขาอย่างเงียบๆ เชอร์รีนทอดถอนหายใจเบาๆ ย้ายเขาไปที่โซฟาอย่างระมัดระวัง กะว่าจะออกไปเอาน้ำมาสักแก้ว

ทันทีที่ก้าวออกไป ก็ประจันหน้ากับสุนันท์ที่ยืนอยู่หน้าประตู ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน……

โดยไม่ตั้งใจ เชอร์รีนเหยียบเข้ากับเท้าของสุนันท์ ข้างใบหูได้ยินเพียงเสียงร้องของความเจ็บดังขึ้น เธอรีบขยับขาของตัวเองออกทันที

“นี่เธอตั้งใจใช่ไหม？” ท่าทีของสุนันท์เย็นชา จ้องมองเชอร์รีน ตั้งแต่ดวงตาจรดริมฝีปาก ยิ่งมองก็ยิ่งรังเกียจมากจริงๆ！

“ฉันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น คุณเองที่มายืนอยู่ตรงนี้ ฉันไม่ทันได้สังเกต”แม้คำพูดของเชอร์รีนจะแผ่วเบา แต่ก็สุภาพมาก คำพูดก็ควบคุมอารมณ์ได้ดี

แขกเหรื่อที่เดินผ่านไปมาในห้องนั่งเล่นมีจำนวนมาก และบริเวณนี้ก็ใกล้กับห้องโถงที่เคารพศพ ทะเลาะกันต่อหน้าคนตาย สำหรับผู้เสียชีวิตแล้ว มันคือการไม่ให้ความเคารพ

สุนันท์ไม่ทำแบบนี้แน่ บวกกับได้เห็นภาพเมื่อครู่ ก็พูดประชดประชันว่า“ ทำไม ยังไม่ตายใจ วิ่งตามมาอีก ？”

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร นี่คือสถานที่ที่มาเคารพศพ ไม่ใช่สำหรับมาทะเลาะกัน คุณไม่รู้สึกว่าความสนใจของคุณใช้ไม่ถูกที่เหรอคะ ？”

สำหรับสุนันท์ เธอรู้สึกไม่เข้าใจอย่างมาก นี่คือสถานที่ที่ให้มาเคารพศพ ที่ที่ให้กำเนิดเธอ เลี้ยงดูเธอ เป็นงานศพของแม่ที่รักและดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่รู้สึกเลยเหรอว่าการกระทำของเธอแบบนี้มันทำเกินไป ?

“หึ！ใครต้องการให้เธอมาแสดงละครอยู่ที่นี่ ฉันจะพูดให้ชัดอีกครั้ง ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ และแม่ของฉันก็ไม่ต้องการให้เธอมาเคารพศพด้วย เธอเลือกที่จะเดินออกไปเองได้ หรือเลือกที่จะให้ฉันพาคนมาโยนเธอออกไปก็ได้ สองทางเลือก ”

ภาพเมื่อครู่ เธอเห็นมันอย่างชัดเจน เขายังไม่ตายใจ คิดจะหวนกลับคืนมาอีกครั้ง อยากจะได้ออกัสไป โอกาสแบบนี้ เธอไม่มีทางให้เขาอีกอย่างเด็ดขาด

หลังจากที่จ้องมองเธออยู่นาน เชอร์รีนก็เดินกลับเข้าไปในห้อง เขายังคงหลับลึก คิ้วที่ได้รูปขมวดกันแน่น ผูกกันจนเป็นปม ไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงอะไรอยู่

ดวงตาไหวสั่นเล็กน้อย เธอมองดูใบหน้าที่ซูบผอมของเขา และหนวดเคราที่ขึ้นจนเขียวอยู่ใต้คาง

เดินไปข้างหน้า ยื่นมือไป คลึงไปยังคิ้วที่ผูกกันจนเป็นปมให้คลายออก ดวงตาของเชอร์รีนขยับไปมา ดึงมือเล็กๆของซาราง จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป

เหลือบมองไปยังสุนันท์เล็กน้อย เธอออกจากที่รับรองไป โดยไม่หยุดเดิน

เธอมาที่นี่เพื่อมาเจอคุณหญิงมัทนาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วมาดูงานศพ ไม่ใช่มาเพื่อทะเลาะกับสุนันท์

ตอนมา ได้ซื้อตั๋วกลับเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ซารางร้องอยากจะกินผลไม้เคลือบน้ำตาล ตอนที่ผ่านเวลนียา แวะซื้อให้เธอไปสองไม้ จากนั้นก็ตรงไปที่สนามบิน รออยู่ประมาณสี่สิบนาที ก็เช็กอิน แล้วขึ้นเครื่องไป

นอนหลับไปตื่น ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ไม่ได้นอนติดต่อกันมาหลายวัน ออกัสต้องการพักผ่อนจริงๆ

ลุกขึ้นมาได้ เขามองไปรอบๆห้อง แต่ไม่เห็นร่างของเชอร์รีนกับซาราง ภายในห้องมีเขาเพียงคนเดียว

มือใหญ่ขยับเคลื่อนไหว จัดชุดสูทสีดำที่สวมใส่ให้เข้าที่ แล้วเดินออกจากห้อง ในห้องนั่งเล่นก็ไม่มีร่างของหญิงสาวกับเด็กน้อย พอดีกับ เลอแปงที่เดินเข้ามา เขาขยับริมฝีปาก พูดเสียงแหบแห้งว่า “เธออยู่ไหน ？”

“เธอ？”เลอแปงงุนงง จากนั้นก็เข้าใจ“เมื่อกี้ผมเห็นเธอพาซารางออกไปแล้ว”

ได้ยินดังนั้น ออกัสก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออก แต่การแจ้งเตือนที่ได้ยินคือปิดโทรศัพท์ไปแล้ว