บทที่ 241 เธอนี่เป็นตัวขัดลาบของผมจริงๆ เลย

ต้องเป็นยัยบ้านั้นแน่ที่ใช้แอบใช้วิธีลอบกัดกับออกัส ไม่อย่างนั้น ออกัสจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?

ดวงตาคู่นั้นเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมน จนไม่สามารถเห็นอะไรได้อย่างชัดเจน เขาหลงกลยัยบ้านั้นไปหมดแล้ว!

สุนันท์ไม่ได้ยินคำพูดใดๆ เลย ความโกรธถูกอัดแน่นอยู่ในอกของเธอ ไม่หายไปไหน “ทิ้งเรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อน รอยแผลเป็นบนใบหน้าของหยาดฝนก็เป็นเพราะแก แต่แกกลับทำแบบนี้กับเธอเหรอ”

ในเวลานี้ หัวใจของหยาดฝนเจ็บปวดมาก ราวกับว่ามีมีดที่แหลมคมฟันเข้ามาเรื่อยๆ จนเละไปหมด

เขาก้าวไปข้างหน้า สิงหาจับไหล่ของเธอและถอนหายใจออกเบาๆ

“สำหรับหยาดฝนแล้ว ผมรู้สึกผิดต่อเธอ แต่ความรู้สึกผิดเหล่านั้นมันไม่ใช่ความรัก ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อชดเชยให้กับเธอ โดยใช้วิธีการอื่น” หลังจากที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังหยาดฝน เขามองไปที่สุนันท์อย่างแน่วแน่และกล่าวว่า

“แต่ ฉันจะไม่เห็นด้วยกับเธอ และฉันจะไม่เห็นด้วยกับเธอตลอดไป และเธอก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าไปในตระกูลสิริไพบูรณ์อีก เว้นแต่ว่าฉันจะตาย!” สุนันท์ตบโต๊ะและพูดอย่างเฉียบขาด

“ผมต้องการเธอ…” หลังจากนั้นไม่นาน ออกัสก็พูดประโยคหนึ่งออกมา และจากนั้นก็พูดซ้ำอีกครั้งต่อหน้าทั้งสามคน “ปมต้องการเธอจริงๆ!”

ทุกคำพูดที่เขาได้พูดออกมา มันเหมือนว่าเขาได้โรยเกลือลงบนบาดแผลของหยาดฝน แผลนั้นเน่าเปื่อย เละเทะ และก็เจ็บปวดเหลือเกิน!

“แม่ครับ แม่เป็นผู้ใหญ่ผมก็เลยให้ความเคารพ! แต่ว่าเรื่องของความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ นี่เป็นเรื่องของผม ไม่มีใครตัดสินใจแทนผมได้...”

เชอร์รีนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอมองไปยังใบหน้าที่หล่อเหลาที่เป็นเหมือนประติมากรรมของเขา หัวใจของเธอเต้นแรงและอ่อนระทวย

ที่จริงแล้ว ตอนที่เขาจริงจังขึ้นมา เขาก็จริงจังได้ไม่น้อยไปกว่าใครเลย

“เหอะเหอะ...” หยาดฝนหัวเราะอย่างประชดประชัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหมอกหนา เธอหันหลังกลับ และเดินตรงออกไปยังข้างนอกของคอนโด

เมื่อเห็นสิ่งนี้ สุนันท์ก็รีบเรียกเธอ “หยาดฝน หยาดฝน!”

ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ ดูเหมือนหยาดฝนจะไม่ได้ยินเธอ และเธอก็ก้าวเท้าเร็วขึ้น เธอสะดุดเล็กน้อยก่อนจะวิ่งออกไป

“ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่ไหม ตอนนี้ในใจของเธอคงจะมีความสุขเหมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานใช่ไหม” สุนันท์จ้องไปที่เชอร์รีนอย่างเย็นชา “ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันจะคอยดูว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นยังไง!”

ดวงตาของเชอร์รีนขยับไปมา แต่เธอยังคงเงียบ และไม่ได้พูดอะไรออกมา

เมื่อพูดจบ เธอก็วิ่งไล่ตามร่างของหยาดฝนไป สิงหาไม่ได้จากไปไหน เขายังอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาเคร่งขรึม “ออกัส แกไม่ควรทำกับหยาดฝนแบบนี้”

ทั้งคู่สบสายตากัน ออกัสจ้องไปที่เขาและพูดว่า “ผมรู้ว่าควรทำยังไงถึงจะเป็นผลดีต่อเธอมากที่สุด”

“แต่สิ่งที่ดีที่สุดของแกอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ”

“ผมไม่สามารถให้สิ่งที่เธอต้องการได้ มันเป็นความจริง...”

“สำหรับเรื่องของเธอแล้ว ฉันก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน อีกอย่าง แกกลายเป็นคนที่ไร้หัวใจตั้งแต่ตอนไหนกัน?” สีหน้าของสิงหาดูจริงจังมาก

ออกัสเลิกคิ้วที่หล่อเหลา ริมฝีปากบางกระตุก ก่อนที่คำพูดเหล่านั้นจะออกมา “พ่อครับ การที่ไม่สามารถให้ในสิ่งที่หยาดฝนต้องการได้ นี่เรียกว่าไร้หัวใจเหรอครับ ถ้าเป็นแบบนั้น ความหมายของคำว่าไร้หัวใจในความรู้สึกของคุณพ่อมันคงจะตื้นเกินไป ผมรู้ดีว่าตัวผมกำลังทำอะไรอยู่”

“บางทีในใจแกอาจจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น แต่ในใจของฉันมันรู้สึกแบบนั้น ลองดูความสัมพันธ์ของแกกับหยาดฝนเมื่อสี่ปีก่อน แล้วดูตอนนี้สิ แกจะให้ฉันพูดอะไรอีก”

สิงหาพ่นลมหายใจหนักๆ ออกจากจมูกของเขา ดวงตาที่ไม่พอใจของเขากวาดมองไปที่เชอร์รีน ก่อนที่เขาจะจากไป

ในห้องครัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหายใจระหว่างพวกเขาทั้งสองคนที่สลับไปมา