บทที่ 243 ความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังร้อนแรงขึ้น

เธอปิดประตู เชอร์รีนบีบจมูกเล็กของเธอ “หม่ามี๊ว่าหนูก็คงสนใจแต่ทีวีเครื่องนั้น รีบกลับบ้านกันเถอะ ไม่อย่างนั้นคุณยายคงเป็นห่วงแย่”

“หม่ามี๊คะ แด๊ดดี้บอกว่าหนูคือตัวช่วยในเวลาวิกฤต ตอนที่เขารู้สึกแห้งแล้งที่สุด หนูก็จะเทน้ำให้เขาเสมอ ตัวช่วยในเวลาวิกฤตกับความแห้งแล้งหมายความว่ายังไงคะหม่ามี๊?” ซารางกะพริบตากลมโตของเธอ และผมเปียถักเปียทั้งสองข้างของเธอก็แกว่งไปมา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เชอร์รีนก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟัน เขาพูดไร้สาระอะไรกับเด็กคนนี้เนี่ย! เธอทำได้แค่อดทนไว้ และละเลยคำพูดของซาราง

แค่ก้าวออกไปไม่กี่ก้าว เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากยู่ยี่ เธอบอกว่ามีตำแหน่งครูว่างอยู่ในโรงเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย และถามเธอว่าเธออยากไปไหม

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เชอร์รีนก็ตอบตกลงและเธอไปโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในวันรุ่งขึ้น

หลังจากนั้น ทั้งสองก็คุยกันสักพัก ก่อนจะวางสาย

เมื่อเธอกลับถึงบ้านก็มืดแล้ว กนกอรกำลังซักเสื้อผ้าของซาราง เมื่อเธอได้ยินเสียงเธอก็เงยหน้าขึ้น “ไปไหนมา ทำไมกลับมาดึกจัง”

เธอเอื้อมมือออกไป เชอร์รีนทัดผมที่ร่วงหล่นไว้ข้างหลังหูของเธอ “พาซารางไปเที่ยวเล่นในเมือง S มา”

โชคดีที่ซารางไปดื่มน้ำแล้ว แล้วก็ไม่มีใครค่อยพูดขัดเธอแล้ว กนกอรไม่ได้ถามคำถามใดๆ เพิ่มเติม เธอยังคงซักเสื้อผ้าของเธอต่อไป

หลังจากดูทีวีเป็นเพื่อนกนกอรและจักรกฤษ เชอร์รีนก็กลับมาที่ห้องพร้อมกับซารางที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ ร่างเล็กๆ ของเธอกลิ้งตัว ในมือเธอถือตุ๊กตาผ้าไว้ ปากเล็กๆ ของเธอยังคงเคี้ยวไปมา ก่อนที่เธอจะหลับไป

เชอร์รีนกำลังทำความสะอาดห้อง โทรศัพท์ของเธอก็สั่น เธอก้มหน้าลง และเมื่อเธอเห็นหมายเลขที่โทรเข้ามา มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เสียงของเธอก็อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

“คุณทายดูสิ…” เสียงของชายคนนั้นทุ้มต่ำ แต่ก็อ่อนโยนมาก

“คงไม่ได้อยู่หน้าบ้านของฉันอีกแล้วใช่ไหม?” เธอหัวเราะ และลองคาดเดาไปมั่วๆ

“สาวน้อย เธอฉลาดขนาดนี้ตอนไหนกัน หื้ม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คิ้วของเชอร์รีนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอเดินไปที่หน้าต่าง ก่อนจะเปิดม่านออก เธอเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงนั้น

น้ำเสียงของออกัสฟังดูลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ และฟังดูน่าหลงใหลมากๆ “คืนนี้ ผมขอขึ้นไปอีก ได้ไหม?”

แต่ คราวนี้เชอร์รีนไม่หลงกลคารมของเขา เธอบอกเขาตรงๆ ว่า “ไม่ได้”

ชายหนุ่มยังคงถามต่อไปจนสุด “ทำไมไม่ได้ล่ะ”

“แล้วคุณคิดว่ามันทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?” เธอเกือบจะกัดฟันพูดคำพูดนั้นออกมา “คุณควรจะรู้ด้วยตัวเอง”

ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ไม่ว่าจะสถานที่ไหน ถ้าเขาต้องการเมื่อไหร่ เขาก็จะกดเธอลงไปอย่างเอาแต่ใจ...

ยิ่งกว่านั้น ซารางก็เห็นเรื่องนี้ถึงสองครั้ง!

เสียงหัวเราะเบาๆ ของเขาล้นออกมาจากลำคอของเขา และหน้าอกของออกัสก็สั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเกลี้ยกล่อมด้วยความอ่อนโยน “คราวนี้ผมจะรู้จักกาลเทศะ”

เธอเลิกคิ้วขึ้น “คุณคิดว่าฉันจะเชื่อใจคุณอีกเหรอ”

“คุณไม่ไว้ใจว่าผมจะซุกซน หรือคุณไม่มั่นใจในตัวเอง กลัวว่าจะมีความรู้สึกกับผม หื้ม?”

“ออกัส!” แก้มของเธอแดงระเรื่อ และเธอก็รู้สึกเคืองเล็กน้อย คนเลวพูดอะไรก็มีแต่เรื่องเลวๆ ทำตัวให้ปกติหน่อยไม่ได้เหรอ!

“ก็ได้ ผมจะไม่แกล้งคุณแล้ว...” มุมปากของชายคนนั้นกระตุกขึ้นเล็กน้อย “เชื่อผมเถอะ ผมจะทำตัวรู้จักกาลเทศะ...”

เมื่อมองไปยังซารางที่ปากเล็กๆ ของเธอยังคงขยับอยู่ สายตาของเชอร์รีนมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง “ไม่ได้ คืนนี้ซารางนอนกับฉัน”

“เด็กน้อยคนนั้นเกิดมาเพื่อลงโทษผม เธอมักจะเทน้ำใส่ผมทุกครั้งในเวลาที่ผมรู้สึกแห้งแล้งที่สุด สาวน้อย ถ้าเธอทำแบบนี้ต่อไป เธอจะยังมีเซ็กส์ในอนาคตได้ยังไงกัน”