ตอนที่ 245
บทที่ 245 รู้สึกว่าคุ้นหน้าเขามาก
October 21, 2026
ในอีกด้านหนึ่ง
แม้ว่าช่วงสิงหาจะกลับไปบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ แต่เขาจะไม่อยู่นานเกินไป และเขาจะออกไปในทันที เขาดูยุ่งอยู่เสมอ
เมื่อเห็นสิ่งนี้ สุนันท์ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยเล็กน้อย งานของเขาอยู่ที่อำเภอซีซ่า และเขากลับมาที่เมือง S แล้ว มีอะไรให้เขาทำอีกเหรอ
เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะลุกขึ้น สุนันท์ขึ้นไปชั้นบนเพื่อเก็บเสื้อของสิงหา แต่เธอก็พบเส้นผมยาวของผู้หญิงคนหนึ่งจากปกเสื้อโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอหายใจถี่ เธอโยนเสื้อออกไปข้างๆ ก่อนจะรีบออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ
สิงหากำลังนั่งดื่มชาบนโซฟา เขาวางแก้วน้ำชาลง เขา และเดินออกจากบ้านไป เมื่อเห็นสิ่งนี้ สุนันท์ก็หยุดกะทันหัน
เธอไม่มีหลักฐาน และเธอไม่แน่ใจว่าเขามีผู้หญิงอยู่ข้างนอกจริงๆ ถ้าเธอวิ่งไปข้างหน้าและถามออกไปแบบนี้ เธอจะไม่ได้คำตอบอย่างแน่นอน และมันจะทำให้เขารำคาญตัวเธอเอง ไม่ได้ เธอต้องการหาหลักฐานให้ได้ก่อน!
ดังนั้น หลังจากที่สิงหาออกไป เธอก็โบกแท็กซี่และขอให้คนขับแท็กซี่ตามไปอย่างเงียบๆ
หลังจากที่รถสีดำออกจากบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ก็ไม่เคยหยุดระหว่างทางเลย สุดท้ายก็จอดที่หน้าโรงพยาบาล สุนันท์ที่ตามหลังก็มึนงง เขามาทำอะไรที่โรงพยาบาล?
สิงหาลงจากรถแล้ว และเธอก็ไม่หยุดคิดมากกับเรื่องนี้เลย เธอก็ลองรถตามเขาไป เธอหลบๆ ซ่อนๆ และตามหลังเขาไป
เมื่อขึ้นลิฟต์ สิงหาก็กดชั้นที่ต้องการจะไป เพราะในลิฟต์มีเขาอยู่คนเดียว ดังนั้นสุนันท์จึงจำหมายเลขชั้นได้ชัดเจนมาก ชั้นที่ 17!
สุนันท์รีบก้าวออกไป และกดลิฟต์ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะไปถึงชั้น 17!
เธอซ่อนตัวอยู่ที่มุมบันได สุนันท์มองเขาเดินเข้าไปในห้องวีไอพีห้องที่สอง และเธอก็เดินตามไป
สิงหาไม่ได้ปิดประตูห้องผู้ป่วย เขาทำแค่ดันปิดอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ยังมีช่องว่างเปิดอยู่ ผ่านช่องว่างนั้น เธอสามารถเห็นสิงหาที่นั่งอยู่ข้างคนป่วย เขาปอกเปลือกแอปเปิ้ล และพูดคุยอย่างสนุกสนานกับผู้หญิงบนเตียงในโรงพยาบาล เขายังถือหมอนให้ผู้หญิงคนนั้นด้วย เขาดูแลเธอเป็นอย่างดีและอ่อนโยนมาก
เปลวไฟอันร้อนระอุในหัวใจของเธอระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ สุนันท์หายใจถี่ เธอเดินตรงเข้าไปในห้องผู้ป่วย และชี้ไปที่สิงหา “คิดไม่ถึงใช่ไหมว่าฉันจะตามคุณมา...”
เขาคิดไม่ถึงว่าเธอจะเดินตามหลังเขามา ที่สำคัญตามเขามาจนถึงที่นี่ การแสดงออกของสิงหาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในขณะนี้ หัวใจของสุนันท์เต็มไปด้วยความโกรธ เปลวเพลิงกำลังลุกไหม้ และเธอก็กรีดร้อง “สิงหา!”
เธอคิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงเลยว่าสิงหาจะแอบเธอมาที่โรงพยาบาล และเขาก็อ่อนโยนต่อผู้หญิงคนนั้นมาก!
เขาไม่เคยดูแลเธอขนาดนี้มาก่อน! ตั้งแต่แต่งงานจนถึงปัจจุบัน สุนันท์ไม่เคยสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่เขามีแบบนี้เลย!
วันนี้เขาได้เห็นดีกับเธอแน่!
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าที่เปลี่ยนไปของสิงหา ก็กลับมาเป็นปกติ และเขาก็ดุว่า “คุณจะเสียงดังขนาดนี้ทำไมกัน!”
“สิงหา! นี่คุณกำลังตะโกนใส่ฉันเหรอ คุณรู้สึกว่าคุณมีเหตุผลมากใช่ไหม!” เสียงของสุนันท์ดังขึ้นและก็แหลมขึ้น ราวกับว่าเธอต้องการจะทำให้แก้วหูของใครบางคนแตก เธอไม่สนใจเลยว่าเธอจะโวยวายจนน่าอายแค่ไหน!
“คุณลดเสียงลงก่อนได้ไหม” สิงหาขมวดคิ้ว เขาเดินไปปิดประตูห้อง เสียงของเธอดังมากจนบางคนที่เดินผ่านตรงทางเดินมองเข้าไปในห้องผู้ป่วยอย่างสงสัย
“ทำไม คุณรู้อายเหรอ รู้จักภาพลักษณ์ของตัวเองด้วยเหรอ รู้จักความเกรงใจด้วยเหรอ ฉันคิดว่าวิญญาณของคุณสิงหาถูกพรากไปแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าคุณยังต้องการรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง มันไม่ง่ายเลยนี่!”
เธอพูดออกมาอย่างไม่พอใจ และสุนันท์ก็พูดอย่างประชดประชันอย่างไม่สนใจอะไร
ในเวลานี้ วินดาที่เงียบมาตลอดก็พูดว่า “คุณสิงหา นี่ใช่คุณหญิงสุนันท์ใช่ไหม?”
ดวงตาของสิงหาขยับเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพยักหน้า ในขณะที่ดวงตาของวินดาขยับออกจากเขา ก่อนที่จะจ้องไปที่สุนันท์ “ฉันเคยได้ยินคุณสิงหาพูดถึงคุณหญิงสุนันท์มาก่อน แต่วันนี้ฉันก็ได้เห็นแล้ว เธอดูใจกว้างและสวยจริงๆ แต่คุณกำลังเข้าใจฉันกับคุณสิงหาผิด”
“เข้าใจผิด?” สุนันท์เยาะเย้ย “แล้วทำไมฉันถึงเข้าใจเขาผิด?”
“ในช่วงเวลานี้ ในอำเภอซีซ่ากำลังดำเนินนโยบายเพื่อประโยชน์ของประชาชนในแง่ของการรักษาพยาบาล และฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ดังนั้นคุณสิงหาจึงให้โควต้าครั้งแรกแก่ฉัน ฉันได้ยินว่าคุณสิงหาบอกว่าเดี๋ยวจะมีนักข่าวมาบันทึกภาพด้วย” เมื่อวินดาได้ยินเสียง เธอก็พูดช้าๆ อย่างสบายๆ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความโกรธบนใบหน้าของสุนันท์ก็ลดลงเล็กน้อย และเธอก็พูดด้วยความสงสัย “จริงเหรอ?”
“ทำไมฉันต้องโกหกคุณสุนันท์ด้วย ผลตรวจของทางโรงพยาบาลก็ออกมาแล้ว ฉันจะไปเอามาให้คุณสุนันท์ดู” ในขณะที่พูด วินดาก็ลงไปหยิบให้เธอ
สิงหาห้ามเธอ และมองไปยังสุนันท์ด้วยสายตาที่เข้มงวด “ยังโวยวายไม่พออีกเหรอ คุณรู้จักคำว่าอับอายไหม”
ในเวลานี้ คุณหมอก็เข้ามาเช่นกัน เมื่อเห็นเช่นนี้ สิงหาก็พูดกับเธอโดยตรงว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อผมก็ ไปถามคุณหมอ คุณหมอมีใบรับรองการวินิจฉัยอยู่ในมือ ถ้าโวยวายจนพอใจแล้วก็กลับไปที่บ้านตะโกนสิริไพบูรณ์”
คุณหมอส่งรายงานและผลการวินิจฉัยให้เธอ “คุณสุนันท์”
ด้านบนเขียนไว้อย่างชัดเจน เมื่อเห็นแล้ว เธอก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย สุนันท์มองไปที่วินดาและกล่าวว่า “ฉันเข้าใจผิดเอง งั้นคุณก็รักษาตัวเองดีๆ เถอะ”
“ขอบคุณคุณสุนันท์” วินดากระตุกยิ้มมุมปากของเธอเบาๆ
“แล้วคุณล่ะ?” สุนันท์มองทางสิงหาอีกครั้ง
“ผมต้องอยู่โรงพยาบาลอีกสักพัก นักข่าวจากสถานีโทรทัศน์จะมาในไม่ช้า หลังจากการบันทึกภาพ ผมค่อยกลับไป ผมให้คนขับรถมารับคุณ”
วินดายิ้มเยาะเย้ย บ่อยครั้งที่ผู้หญิงแบบนี้จะดูโง่เขลาที่สุด!
......
เชอร์รีนและครูใหญ่ได้พูดคุยกันมาสักพักแล้ว จากนั้นเขาจึงพาเธอไปที่ห้องเรียนเพื่อดูสภาพแวดล้อม