บทที่ 256 แล้วแต่แม่เลย

เขาใส่หูฟังแล้วขับรถไปทางเลนขวา“มีอะไรครับแม่？”

“มีเรื่องสำคัญมาก สำคัญมากๆ ตอนนี้ลูกกลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์เลยนะลูก” สุนันท์กล่าวอย่างร้อนรน

“บริษัทมีประชุมระหว่างประเทศครับ เลิกงานแล้วผมจะกลับไปที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ครับ” เขากวาดสายตามองเวลาพลันพูดเสียงเรียบเฉย

ทว่าสุนันท์ไม่ยอม“รอนานขนาดนั้นไมได้ ถ้าลูกไม่มีเวลากลับบ้านแม่จะไปที่บริษัทเอง”

ได้ยินดังนี้ ออกัสขมวดคิ้วมุ่น วางสายแล้วกลับรถไปยังทิศทางบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

อีกฝั่งหนึ่ง

สุนันท์นั่งรอในห้องรับแขกเป็นเวลานานแล้ว เมื่อเห็นออกัสเดินเข้ามาก็รีบให้เขาดูเอกสารอย่างไม่พูดไม่จา

ขายาวของเขานั่งไขว่ห้างบนโซฟา ใบหน้าหล่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ กล่าวเสียงเคร่งขรึมว่า “แม่มีข้อมูลพวกนี้ได้ยังไง？”

สุนันท์ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามเขา พลางหัวเราะเสียงเย็น“แม่ไม่คิดสืบเรื่องเธอ แต่รู้โดยบังเอิญ ตอนแรกแม่จะสืบเรื่องสิงหากับนังแพศยาวินดา”

ได้ยินถ้อยคำที่ไม่ปกตินัก ออกัสก็พอเดาออกเล็กน้อย

“สิงหาแอบมีชู้ ซึ่งชู้ของเขาก็คือวินดา พวกเขาถูกแม่จับได้คาหนังคาเขา”

ออกัสเม้มปากเป็นเส้นตรง ลำคอขยับ ทว่าไม่ได้พูดอะไร แค่จับเอกสารไว้แน่นเท่านั้น

“ออกัส เขากล้ามีชู้ แม่ทำผิดอะไร เพื่อผู้หญิงคนนั้น เขาจะหย่ากับแม่ด้วย”

สุนันท์เก็บกดมานาน ตอนนี้หาที่ระบายเจอ จึงร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าลูกชายของตัวเองขึ้นมา

ออกัสทำใจหลับตาเมื่อเห็นร่างสั่นเทาของผู้เป็นแม่ เขาลุกขึ้นไปกอดอีกฝ่าย จากนั้นดวงตาเรียวเล็กก็ค่อยๆหรี่ขึ้น

สุนันท์ร้องไห้ด้วยความเสียใจเหลือแสน ซึ่งต่างจากตอนเธออาละวาดครั้งก่อน ครั้งนี้เธอร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอย่างหมดอาลัยตายอยาก น้ำตาไหลพรูไม่หยุด สองมือกำเสื้อเชิ้ตออกัสไว้แน่นขนัด

“แม่คลอดลูกชายให้เขาตั้งสองคน และยังอยู่เฝ้าบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์มาหลายปีอย่างไม่บ่น แต่เขากลับทำอย่างนี้กับแม่”

เธอยิ่งพูดก็ยิ่งเสียใจ ร้องร้องไห้อย่างไม่เหลือชิ้นดี ถึงขึ้นหายใจเกือบไม่ออก แลดูเสียใจแทบจะขาดใจตาย

ออกัสตบหลังผู้เป็นแม่เบาๆ จากนั้นใบหน้าหล่อเหล่าก็มืดครึ้มคล้ายกับมีเมฆหมอกปกคลุม ยิ่งระหว่างคิ้วแล้วยิ่งมืดครึ้มเด่นชัดกว่าที่อื่น

“ออกัสทำให้ชีวิตแม่ถึงรันทดแบบนี้ แม่เหมือนแม่หม้ายเฝ้าอยู่แต่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ แต่เขากลับใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้านนอก ทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น”

สุนันท์กำหมัดทุบหน้าอกตัวเองติดต่อกันหลายครั้ง เธอรู้สึกบริเวณนี้จุกเสียดเหลือเกิน กระทั่งหายใจก็ยังไม่สะดวก จึงอยากทุบให้เป็นหลุมเป็นบ่อเสียเลย

“ยังมีอีก ลูกเลิกกับเชอร์รีนเถอะ ไม่ต้องคบกันต่อแล้ว เธอเป็นลูกสาวแท้ๆของวินดา”

น้ำเสียงเคร่งขรึมราวกับความมืดมิดในยามราตรี เขาเม้มริมฝีปากบาง จากนั้นก็เปล่งออกมาหนึ่งประโยค “นั่นมันเรื่องของผม ผมรู้ว่าควรทำยังไง”

“ออกัส วินดาคือแม่แท้ๆของเชอร์รีน ตอนนี้มันกับพ่อลูกอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ลูกกลับไปคบกับลูกสาวมัน ลูกคิดว่าแม่ยังเสียใจไม่พออีกเหรอ ทำไมต้องซ้ำเติมหัวใจแม่อีก ลูกกับเชอร์รีนเลิกกันเถอะ”

มิฉะนั้นเธอต้องเป็นบ้าแน่ นังแก่แพศยากับสิงหาอยู่ด้วยกันแล้ว ส่วนนังแพศยาตัวลูกก็ดันมาคบกับลูกชายของเธออีก แล้วอย่างนี้จะให้เธอมีชีวิตต่อไปได้ยังไง