บทที่ 260 นี่มันเรื่องของฉันกับเธอ นายไม่เกี่ยว

เชอร์รีนเห็นแล้วก็หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติ รู้สึกลนลานเล็กน้อย พวกเธออยู่ใกล้กันขนาดนี้ เธอกลัวเขาจะได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ หรือกลัวเขาจะฟังเสียงสิงหาออก

เธอเอียงกายไปอีกทางเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงใส่ทว่าหนักแน่นว่า“งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ร้านกาแฟนอกโรงเรียนตอนเที่ยง”

สิ้นเสียง เธอไม่รอให้สิงหาที่อยู่ในสายเอ่ยปากพูดก็วางสายทิ้งเลย

ออกัสยังคงเช็ดน้ำบนผมออก คิ้วงามเลิกขึ้น จ้องเธอ“ใครโทรมาเหรอ？”

“ครูที่เมื่อก่อนเคยสอนด้วยกัน พรุ่งนี้จะขอข้อมูลจากฉันหน่อย ฉันเลยนัดเขาเจอกันที่ร้านกาแฟ”เชอร์รีนเก็บมือถือเข้ากระเป๋า พลางพูดแบบขอไปทีว่า“นอนเถอะ ถ้าพรุ่งนี้ฉันสายอีก ฉันจะไม่นอนที่นี่อีก”

ออกัสก้มหน้าจุมพิตริมฝีปากอันนุ่มนิ่งของเธอ“ราตรีสวัสดิ์”

เธอก็ตอบสนองเขาโดยการจูบริมฝีปากบางของเขาเช่นกัน ยิ้มกล่าวว่า“ราตรีสวัสดิ์”

เมื่อของดีอยู่ตรงหน้า ทว่ากลับกินไม่ได้ จึงเป็นการทรมานมาก เขาถอนหายใจ ได้แต่กอดเธอไว้ แล้วเอาคางวางบนศีรษะของเธอ ก่อนจะเข้าสู่นิทรา

เช้าวันถัดไป

พวกเธอไม่ได้ตื่นสาย เพราะออกัสกำหนดเวลาไว้แล้ว ถึงเจ็ดโมงก็ปลุกเธอตื่น ซึ่งเขาซื้ออาหารเช้ามาวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว โดยมีน้ำเต้าหู้กับนมร้อนๆ

หลังจากชำระล้างร่างกายเสร็จ เชอร์รีนก็ดื่มน้ำเต้าหู้ เธอไม่อยากกินปาท่องโก๋ที่เลี่ยนมัน จึงกินไข่ต้มไปหนึ่งฟอง

ออกัสส่งเธอไปโรงเรียนแล้วถึงจะไปส่งซารางต่อ

เธอมีคาบสอนตอนเช้าแค่สองคาบเท่านั้น จึงผ่อนคลายมาก ตอนสิบเอ็ดโมงมือถือของเธอก็สั่น เนื่องจากมีข้อความเข้า

เธอกดดูก็เห็นเป็นข้อความจากสิงหา บอกว่ามารอเธอที่ร้านกาแฟนอกโรงเรียนแล้ว

เธอไม่ได้เคลื่อนไหว รอจนถึงสิบสองโมง ซึ่งเป็นเวลากินข้าวแล้ว เธอไปถึงร้านกาแฟ แวบเดียวก็เห็นสิงหานั่งอยู่ด้านข้างหน้าต่าง

เธอเดินเข้าไป ซึ่งไม่ได้สั่งกาแฟ แค่สั่งน้ำอุ่นหนึ่งแก้วแล้วนั่งลง

“สองสามวันนี้ไปไหนมา ทำไมถึงโทรไม่ติด ใช่แล้ว ผลตรวจออกมาแล้วนะ ถือว่าเข้ากันได้อยู่ คุณหมอบอกว่าปลูกถ่ายไขกระดูกได้ หนูไปทำพรุ่งนี้ดีไหม?” สิงหาไม่อ้อมค้อม พูดจบทีเดียวรวดเลย

เชอร์รีนไม่ได้ตอบ แค่ดื่มน้ำอุ่นเงียบๆ

บรรยากาศที่เงียบเกินไปของเธอทำให้สิงหาขมวดคิ้วแน่นเป็นปม เขารู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี จ้องเธอแล้วกล่าวว่า “ทำไมไม่พูดล่ะ？”

“เกิดเหตุสุดวิสัยนิดหน่อย ตอนนี้หนูยังบริจาคไขกระดูกไม่ได้” เธอเงยหน้ามองเขา

“ตอนนี้จะกลับคำเหรอ? คนเป็นครูมากลับคำตอนนี้เนี่ยนะ? เมื่อก่อนหนูเป็นคนรับปากว่าจะยอมปลูกถ่ายไขกระดูกเองนะ”

“หนูรับปากเองจริงๆ หนูก็คิดจะทำจริงๆด้วย แต่ตอนนี้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น คือหนูท้องหนึ่งเดือนแล้ว”

สิงหาขมวดคิ้ว ทำหน้าไม่เข้าใจ จากนั้นก็เอ่ยว่า“ท้องแล้วเกี่ยวอะไรกับบริจาคไขกระดูกด้วย？”

“หากจะบริจาคไขกระดูกก็ต้องทำแท้งก่อน ไม่งั้นจะส่งผลต่อทารกในครรภ์ได้”

ได้ยินดังนั้น เขาดื่มกาแฟหนึ่งคำ“หนูยังสาว มีลูกตอนหลังก็ได้ แต่แม่หนูรอให้หนูไปช่วยอยู่นะ”

เชอร์รีนเลิกคิ้ว หน้าอกกระเพื่อมขึ้น“เขาอยู่ในท้องของหนู เขาก็มีชีวิตเหมือนกัน อีกอย่างวันหลังหนูมีโอกาสท้องน้อยมาก”

คนเราเป็นอะไรที่เห็นแก่ตัวสุดๆ เมื่อถึงนาทีสำคัญ สิ่งที่คำนึกคือยึดผลประโยชน์ของตัวเองเป็นที่ตั้ง