บทที่ 269 เขาคงจะไม่มาแล้ว

ทานมื้อเย็นแล้ว ซารางก็กระโดดไปมาจะดูทีวี คิดอยากจะดู Boonie Bears อยู่ตลอดเวลา แต่สามทุ่มครึ่งแล้วและพรุ่งนี้ยังต้องไปเรียน เชอร์รีนจึงต้องปิดทีวีอย่างแข็งกร้าว

ที่จริงแล้ว ซารางกลัวเชอร์รีนเล็กน้อย เห็นสีหน้าของเธอแล้ว ถึงแม้จะไม่ยินยอมเท่าไหร่ แต่ก็ต้องลุกขึ้นกลับไปที่ห้อง

หลังจากกล่อมเธอหลับ เธอกลับไปที่ห้อง ก็เห็นชายหนุ่มวางมือซ้ายไว้บนคอ ตรงหน้าวางชุดสีแดงสุดฮอตนั้นไว้ เหลือบมองเธอเข้ามา แตะหน้าผากอย่างเย่อหยิ่ง ความหมายที่ต้องการแสดงชัดเจนอย่างมาก

แอบกัดฟัน เชอร์รีนหยิบขึ้นมาอย่างเซ็งๆ จากนั้นเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

หลังจากเห็นสภาพตัวเองจากกระจก แก้มก็แดงเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย นี่จะเดินออกไปอย่างไรล่ะ？

อย่าพูดว่าตั้งใจหลอกเขาเลย ตอนนี้เกรงว่าเธอจะไม่สามารถออกจากประตูนี้ได้ด้วยซ้ำ เพราะยังไง หน้าเธอก็ไม่หนาเท่าเขา！

อยู่ในห้องแต่งตัวนานมากแล้ว ชายหนุ่มส่งเสียงเร่งเข้ามาผ่านประตูไม่หยุด

สูดหายใจลึกๆ จากนั้น เชอร์รีนจึงเดินออกไป

ทันใดนั้น สายตาของออกัสก็หม่นลงทันที

เลือดบนตัวไหลมา ออกัสผลักตัวเธอออก จากนั้นกระโดดลงจากเตียงและเดินไปที่ห้องน้ำก้าวยาวๆ

เป็นฤดูใบไม้ผลิแล้ว ค่ำคืนจึงรู้สึกหนาวเย็น แต่เมื่อน้ำเย็นๆรดใส่ตัว เขาไม่รู้สึกถึงความเย็นเลยสักนิด ยังคงร้อนสุดๆ

เธอไม่ได้ทำอะไรที่ล่อใจเกินไปเลย ก็แค่รุกให้เขายอมจำนนในทันที ……

ออกัสหายใจออก มือใหญ่เช็ดน้ำออกจากใบหน้า แขนยาวอันแข็งแรงพิงกับกำแพง ปล่อยให้น้ำเย็นๆไหลลงมาตามร่างกาย สุดท้ายก็ไม่ลืมที่จะสาปแช่ง

เชอร์รีนยิ้มที่มุมปากสำเร็จ ยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอง จงใจพูดไปที่ห้องน้ำ：“คุณออกัส ยังล้างไม่เสร็จอีกเหรอ？”

“คุณหุบปากไปเลยนะ……”น้ำเสียงของชายหนุ่มมีความหยาบคาย

“นี่ไม่ใช่คำตอบของประโยคนั้นหรอกเหรอ ทำบาปหนีไม่พ้นหรอก แล้วทำไมต้องทำด้วยล่ะ？”เธอเปิดดูนิตยสารอย่างสบายๆ

ทางด้านนี้มีสถานการณ์สบายๆอย่างเห็นได้ชัด ส่วนชายหนุ่มที่กำลังสู้กับน้ำเย็นอยู่ในห้องน้ำกลับอยู่ในสถานการณ์ทั้งเย็นและร้อน

ออกัสคิด การกระทำแบบนี้ต่อไปควรทำให้น้อยลงที่สุด เขาประเมินความอดทนของเขา และประเมินความยั่วยวนของเธอต่ำไปอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อกี๊ถ้าอยู่อีกสักพัก ยากที่จะรับประกันว่าเขาจะไม่มีเลือดกำเดาไหล ……

รุ่งเช้าวันถัดมา

เชอร์รีนตื่นเช้ามาก ทั้งสองยังไม่ตื่นมา เธอก็ลงไปซื้ออาหารเช้า

ชั้นล่างคอนโดมีร้านอาหารเช้า คนเยอะมาก เธอสั่งเสี่ยวหลงเปาถาดหนึ่ง จากนั้นก็เอาน้ำเต้าหู้อีกสองสามแก้ว แล้วเอาพายอีกสองสามชิ้น

หลังจากเธอออกไปเพื่อขึ้นไปชั้นบน ร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากความมืด มองเธออยู่สองสามวินาที จากนั้นก้าวเท้าเข้าไปในร้านขายอาหารเช้า

นานมาก ร่างนั้นจึงออกมาจากร้านอาหารเช้าอีกครั้ง เถ้าแก่ร้านอาหารเช้าส่งเธอด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม

ระหว่างอยู่ที่ร้านอาหารเช้า ก็ไม่รู้ว่าเขากับเถ้าแก่พูดอะไรกัน ……

จากนั้น ผู้ชายคนนั้นก็ไปโรงแรม สิงหารออยู่ในห้องนานแล้ว เห็นเขาเข้ามา จึงเงยหน้าขึ้น：“จัดการแล้วใช่ไหม？”