บทที่ 281 เป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“พ่อคะ นี่คือชาที่พ่อชอบดื่มมากที่สุดค่ะ……”

“พ่อคะ นี่คือหมากรุกที่พ่อชอบเล่นที่บ้านบ่อยๆ …”

“แล้วก็มี นี่คือขนมที่พ่อชอบกินมากที่สุดค่ะ……”

ทีละอย่างๆ เธอวางไว้ตรงหน้าหลุมฝังศพ น้ำตาที่คิดว่ามันเหือดแห้งไปแล้ว แต่ตอนนี้ น้ำตาที่ราวกับน้ำพุ ก็ไหลลงมาอีกครั้ง

“ฮือๆๆ ！” เธอร้องโฮ มือค้ำยันไว้กับพื้น ร้องไห้เสียงดัง ปวดร้าวไปทั้งร่างกาย ชาไปทั้งตัว

“พี่ เธอจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วนะ” เลอแปงไม่สามารถทนเห็นได้อีกต่อไป ดวงตาของเขาแดงก่ำ ปวดร้าวหัวใจ

ออกัสเองก็ยืนอยู่ท่ามกลางม่านฝน มองเธออย่างเงียบๆ ส่ายหัวพร้อมขวางเลอแปงไว้ เธอต้องการร้องอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้างแบบนี้ นี่ก็เป็นการระบายอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่เหมือนกัน……

โธ่เอ๊ย！เลอแปงหันหลัง ทำให้คนหงุดหงิดใจชะมัด ฟ้าไม่มีตา ผู้โชคร้ายมักจะเป็นคนดีๆ เสมอ！

ร้อง เรียก ปล่อยโฮเสร็จ ในที่สุดเชอร์รีนก็เริ่มกลับมาเหมือนเดิม เธอยืนขึ้นด้วยอาการสั่น ลากร่างกายผ่านกลางสายฝน เดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เห็นท่าทางนั้น ออกัสก็ถอดเสื้อคลุม แล้วคลุมให้เธอ

เธอดึงเสื้อออกทันที ท่าทางนิ่งเฉย พูดออกมาสั้นๆ “คุณไปเถอะ ต่อจากนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก……”

“พูดอะไรของเธอ？” เสียงของออกัสมัวหม่นราวกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกควัน แต่มือทั้งสองข้างกลับโอบเอวเธอไว้แน่น

ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในขณะที่ร่างกายกำลังสั่นไหว เชอร์รีนกลับพูดย้ำชัดออกมาอีกครั้ง “ฉันบอกว่า คุณไปซะ จากนี้ไปเราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก เราเลิกกัน……”

คำพูดของเธอไร้ความรู้สึกแต่หนักแน่น ฝนที่ตกหนักอย่างนี้ ทำให้เขาเปียกโชกตั้งแต่หัวไปถึงเท้า

ตราบใดที่เธอไม่หลับ เขาเธอก็กลัวจนใจเต้นรัวไม่กล้าหลับตาเช่นเดียวกัน เธอเจ็บมากเท่าไหร่ เขาเองก็รู้สึกถึงความรู้สึกนั้นเช่นเดียวกัน ในตอนนี้ดวงตาของเขาแดงฉาน เสียงของเขาสั่นเทาทำให้ใจสั่น “ถอนคำพูดซะ”

“ไม่……” เธอชักมือกลับ เช็ดน้ำฝนบนใบหน้า “คำที่พูดออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป มันเอากลับคืนได้ยังไงกัน？”

ออกัสริมฝีปากสั่น สั่นไปทั้งปาก กัดฟันแน่น “เชอร์รีน เธอทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับฉันนะ！”

“แล้วใครยุติธรรมกับฉันล่ะ？” เชอร์รีนยิ้ม รอยยิ้มของเธอปนไปด้วยความโศกเศร้า เสียงแหลมคม “ถ้าไม่ใช่พ่อของคุณ ลูกของฉันจะตายได้ยังไง แล้วพ่อของฉันจะตายได้ยัง？แยกจากไปสองชีวิต แล้วเราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง？”

ถ้าหากไม่มีสิงหา ลูกของเธอก็คงไม่ตาย พ่อก็คงไม่ต้องตาย พวกเขาคงเป็นครอบครัวที่มีความสุข！

สิงหาคือตัวการของเรื่องนี้ แต่สิงหาก็กลับเป็นของเขา！

สองสามวันมานี้ เธอคิดไม่หยุด ถ้าหากเธอแต่งงานกับองค์ชายในตอนแรก และไม่ติดต่อกับเขาอีก เหตุการณ์ทุกอย่างก็คงเปลี่ยนไปอีกแบบ！

แล้ว ถ้าตอนแรกเธอตกลงบริจาคไขกระดูก ถึงแม้ว่าจะต้องสูญเสียลูกไป แต่ก็ยังคงรักษาพ่อไว้ได้อยู่ไม่ใช่เหรอ？

เขาและเธอก็ก่อนกรรมสร้างเรื่องนี้ไว้ เป็นเธอที่ฆ่าพ่อของตัวเอง เป็นเธอเองที่ฆ่า！

เขาไม่อยากฟังที่สิ่งเธอพูดแบบนี้ออกมา ไม่อยากฟังเลยแม้แต่นิด เจ็บปวดที่หัวใจอย่างหาทางระบายไม่ได้ โน้มตัว ริมฝีปากบางจูบตรงเข้าไปที่ริมฝีปากของเธอ

ปากของเขากำลังสั่น เธอเองก็เช่นกัน สิ่งที่กระจายเข้ามากลับไร้รสหอมหวาน มีแต่ความขมขื่น จำใจ ความเจ็บปวด……

เลอแปงไม่อยากเห็น เขาหันหลัง ชุดสูทสีดำที่เหมือนตกขึ้นมาได้จากน้ำ เขาเองก็เจ็บ เจ็บปวดแทนพวกเขา

ใช้แรงทั้งหมดที่มี เชอร์รีนผลักเขาออก แล้วถอยหลังออกทีหลังก้าว “ต่อจากนี้ไป เราไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก……”

เพียงแค่เห็นหน้า เธอก็จะนึกถึงสิงหา นึกถึงพ่อที่ตายไป นึกถึงลูกที่สูญเสียไป นึกถึงสายเลือดอีกครึ่งหนึ่ง……

นึกถึงตัวเองที่เป็นตัวการของเรื่องนี้！

เลอแปงเดินข้ามไปข้างหน้าพี่ชาย ดึงแขนเธอไว้ “ขึ้นรถ”