บทที่ 285 ผู้หญิงที่ไม่สำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย

ซารางอยากดูการ์ตูน แต่เธอกดรีโมตหาตั้งแต่บนลงล่างจนหมด แต่ก็หาไม่เจอ ทันใดนั้นตาของเธอก็เป็นประกาย พร้อมตะโกนว่า “หม่ามี๊ แด๊ดดี้ค่ะ! แด๊ดดี้อยู่ในทีวี”

เชอร์รีนกำลังเตรียมยาให้กับเธอ หลายวันมานี้เธอได้รับลมหนาว จนเป็นหวัดเล็กน้อย

“หม่ามี๊รีบมาดูเร็ว แด๊ดดี้เป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ แด๊ดดี้อยู่ในทีวี!” เธอกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

เธอเหลือบไปมอง มันเป็นฉากที่นักข่าวล้อมอยู่หน้าศาล เขายืนตรงกลางด้วยท่าทางสง่างามและหยิ่งผยอง

“มานี่ มากินยา กินแแล้วก็รีบไปนอน” เธอนั่งบนโซฟา และมองไปทางอื่น

ซารางยังคงตื่นเต้น โบกมือเล็กของตัวเองไม่หยุด “พรุ่งนี้ไปโรงเรียนอนุบาลหนูจะเล่าให้เพื่อนฟัง!”

เด็กน้อย ถึงเธอพูดก็คงไม่เข้าใจ แล้วจะพูดไปทำไม

เชอร์รีนยังคงนอนไม่หลับ ช่วงนี้เธอเหมือนมีภาพหลอน ทำให้กลัวการนอนหลับเล็กน้อย เพียงแค่หลับตาเธอก็เห็นภาพโศกนาฏกรรมก่อนตายของพ่อ ทำยังไงก็ลืมไม่ลง!

เขาได้รับบาดเจ็บหนักมาก ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าแนบลงบนพื้น ภาพมันตัดๆวนเวียนอยู่อย่างนั้น...

นอนไม่หลับ เธออยากปะทะลมหนาวให้ร่างกายตื่นตัว จึงเดินไปเปิดหน้าต่าง

ก่อนสายตาของเธอจะตกไปที่รถเบนท์ลี่ย์สีดำข้างล่าง ด้วยระยะห่างประมาณนี้ ทำให้เธอเห็นเขาสูบบุหรี่พอดี ด้วยความกลัวว่าเขาจะมองมา เธอจึงรีบไปยืนหลังหน้าต่าง

เขาสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า สูบเข้าไปไม่หยุด มีเพียงกลิ่นของนิโคตินเท่านั้นที่ซึมเข้าไปในปอดของเขา ราวกับมันจะช่วยให้ผ่อนคลายขึ้น

เชอร์รีนไม่รู้ว่าเขาเจอที่นี่ได้อย่างไร อาจจะเป็นนาโนบอกเขา หรือไม่ก็ยู่ยี่หรืออาจจะเป็นดนัย หัสดิน

แต่ตอนนี้มันมีข้อสรุปแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้...

คนหนึ่งยืนอยู่หน้ารถสูบบุหรี่ และอีกคนหนึ่งยืนอยู่หลังหน้าต่าง ไม่ใกล้ไม่ไกลกัน

มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสูทเพื่อหาบุหรี่ แต่เมื่อเขาพบว่ามันว่างเปล่า เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ทันไรก็สูบบุหรี่หมดแล้ว

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม ซื้อบุหรี่หนึ่งซอง นำมันมาวางไว้ระหว่างนิ้ว หรี่ตาซ้ายลง และสูบบุหรี่ต่อไป

สถานการณ์นี้ดำเนินไปเป็นเวลานานมาก จนกระทั่งสามชั่วโมงผ่านไป เขาถึงกลับไปนั่งบนรถ สตาร์ทรถแล้วจากไป

เชอร์รีนบังคับตัวเองให้หลับ เธอจะอดนอนอีกไม่ได้ จะเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่ได้

วันถัดไป

ไกรวิทย์กลับมาถึงเมืองsตอนเที่ยง สุนันท์กำลังวุ่นวาย ขอให้เขาหาทางพาสิงหาออกมา

“เอาออกมา จะเอาออกมาได้ยังไง เรื่องนี้ทุกคนรู้กันหมดแล้ว คิดว่าจะพาออกมาได้อีกหรือไง เขาก็ทำเรื่องดีจริงๆ เพื่อเมียน้อย ถึงขนาดลงมือกับผู้หญิงของลูกตัวเอง เธอยังจะมาขออะไรให้มันอีก”

ไม่ได้เจอกันนาน ไกรวิทย์่อาการดีขึ้นมาก แต่เมื่อเขาโกรธ ดวงตาของเขาก็วาวโรจน์ แววตาเฉียบขาด

“แล้วก็ นี่คือสิ่งที่ศาลได้รับเมื่อเช้านี้ แกดูให้ดี!”

ในระหว่างพูด เอกสารก็ถูกโยนลงบนโต๊ะ สุนันท์หยิบมันขึ้นมา ก่อนจะพบว่าเป็นหมายฟ้องที่เชอร์รีนฟ้องเธอ

“ฉันไม่ได้ฆ่าใคร เธอคิดว่าข้อกล่าวหาของเธอได้ผลงั้นหรือ” สุนันท์ไม่เห็นด้วย “ฉันแค่ผลักวินดาทีเดียว ต้องโทษสองคนนั้นที่โชคไม่ดี จะมาโทษฉันได้ไง!”

“อย่าว่าแต่ตระกูลสิริไพบูรณ์ ชื่อเสียงตระกูลอนันต์ธชัยยังจะเอามั้ย” ไกรวิทย์พูดอย่างเฉียบขาด “ต่อไปอย่าพูดถึงเรื่องของ สิงหากับฉันอีก!”

ด้วยความพยายามอย่างเต็มที่ของทนาย ศาลจึงยอมรับหมายฟ้อง ไม่ใช่สุนันท์ที่ผลักทั้งสองลงไป แต่ถ้าเธอไม่กระทำอย่างนั้น ก็จะไม่ทำให้เกิดสถานการณ์ดังกล่าว...