บทที่ 292 ท่าทีของเธออ่อนลงเล็กน้อย

ตำรวจจัดการกับสถานการณ์นี้เกือบจะเรียบร้อยแล้ว จึงเข้ามาพูดกับออกัสอย่างเคารพว่า "ประธานออกัสจัดการเสร็จแล้วครับ"

"อืม..." ออกัสพยักหน้าเบาๆ แขนซ้ายได้รับบาดเจ็บ พอที่จะใช้มือขวาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาผู้ช่วยเตโช เสียงต่ำนั้นเรียกให้เขาไสหัวมาอย่างไม่เกรงใจ

เชอร์รีนเป็นห่วงเขามาก เธอจับแขนเขา "ไม่ต้องให้ผู้ช่วยเตโชมาแล้ว รถให้คนร้านรถยนต์4Sออกไปไว้ที่ฉันก่อน"

ได้ยินดังนั้นคิ้วของออกัสก็เลิกขึ้นเล็กน้อย นี่เรียกว่ามีความโชคดีในความโชคร้ายรึเปล่า?

เขาไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเธอจึงถือว่าเขายินยอม จึงโทรหาผู้ช่วยเตโชอีกครั้ง จากนั้นจึงโทรหาคนที่ร้านรถยนต์4S ส่วนออกัสก็ปล่อยให้เธอทำตามใจเธอ

เชอร์รีนพาเขาขึ้นรถ ซารางยังคงนอนหลับอยู่ที่เบาะหลัง ออกัสนั่งอยู่ลงในตำแหน่งด้านข้างคนขับ

ตำรวจมองดูประธานออกัสผู้ซึ่งสง่างามและสูงศักดิ์ที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับบนรถสีแดงด้วยท่าทีหดหู่ คิ้วของเขากระตุก "ท่านประธานออกมาครับ ยังมีรถตำรวจ ผมจะให้โก๋ไปส่งคุณกลับไป"

"ไม่เป็นไรไม่รบกวนคุณ..." ออกัสยิ้มบางๆ มองผู้หญิงข้างหน้าหน้าอกที่กำลังคาดรัดเข็มขัดนิรภัยให้เขา

"ได้ครับ เดินทางปลอดภัย ระวังความปลอดภัยบนท้องถนนนะครับ"

พอกลับถึงบ้าน เชอร์รีนอุ้มซารางกลับไปนอนที่ห้องก่อน จากนั้นจึงเอายาส่งให้เขา "ดื่มยา"

ไม่ว่าเธอพูดอะไรเขาก็ทำตาม ให้ความร่วมมืออย่างผิดแปลกจากปกติ ดวงตาสีเข้มลึกมักจะมองมาที่เธอตลอด

เธอไม่ใช่ที่หน้าบาง แต่พอเขาจ้องแบบนี้ หน้าเธอก็อดไม่ได้ที่จะร้อนผ่าว "บนหน้าฉันมีดอกไม้เหรอ?"

"ใช่ แถมยังบานได้สวยมากด้วย" เขาเอายาเข้าปากแล้วดื่มน้ำ "ผมอยากอาบน้ำ..."

"คุณไม่สามารถขยับมือและสัมผัสน้ำได้ อย่าอาบเลย"

ออกัสไม่ชินกับการไม่อาบน้ำมาก่อน เขารู้สึกอึดอัด ยืนกรานที่จะไปอาบน้ำ เชอร์รีนขมวดคิ้วอย่างโกรธเคือง "ทำไมเจ็บตายไปเลย! ขนาดนี้แล้วยังห่วงหล่ออยู่อีก!"

เธอถืออ่างน้ำอุ่นมาพร้อมผ้าขนหนูในมือ "ถอดเสื้อผ้าออก ฉันจะเช็ดตัวให้"

เขาได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้ว เขาถอดเสื้อด้วยรอยยิ้ม เธอยืนอยู่ข้างหน้า เอาชุบผ้าขนหนูด้วยน้ำอุ่นให้เปียก แล้วเช็ดบนหน้าอกและแผ่นหลังของเขา

เขากำลังนั่ง เธอกำลังยืน ดังนั้นดวงตาของเขาจึงสบเข้ากับเนินที่นูนออกมาตรงหน้าอกนุ่ม ที่ชั่วพริบตาก็มืดลงในทันที

บวกกับปลายนิ้วของเธอที่มีลูบบนร่างกายของเขาราวกับน้ำมันร้อน ความปรารถนาในหัวใจของออกัสร้องตะโกนจนทะลักออกมา

ออกัสสะกดอารมณ์ กลืนน้ำลาย แขนที่แข็งแรงและทรงพลังโอบเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา "คุณเป็นห่วงผม ผู้หญิง..."

ร่างกายของเชอร์รีนแข็งทื่อ ไม่พูดอะไร เขาพูดอีกครั้ง "ปล่อยความกังวล ความกลัวของคุณทั้งหมดให้ผม ผมจะจัดการกับมัน คุณก็แค่อยู่เคียงข้างผมอย่างว่าง่ายแบบนี้พอได้ไหม?"

"..." เธอยังคงไม่พูดอะไร

"ผมเป็นผู้ชาย ควรแบกรับทุกอย่างที่ควรจะแบกรับ ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยากหรือลำบากเพียงใด ผมจะแบกมันไว้แทนคุณเอง"

เขาไม่ใช่คนที่ถนัดหยอดคำหวาน แต่ในเวลานี้เขากลับพูดได้อย่างเป็นธรรมชาติ เชอร์รีนรู้สึกอยากจะร้องไห้

เธออยากจะรับปาก อยากจะตอบ อยากจะทิ้งทุกอย่างเพื่อรั้งเขาไว้

"ถ้าวันนี้ผมเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์ คุณจะเสียใจไหมที่ผลักไสผมไปให้ไกล? โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าวินาทีข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น เห็นคุณค่าของปัจจุบัน มันยากสำหรับคุณหรือ?"

ดวงตาเข้มจ้องมองที่เธอไม่ขยับ นัยน์ตาสีเข้มปกคลุมไปด้วยชั้นความสดใส ราวกับว่าต้องการดูดทุกอย่างที่อยู่ใกล้เข้าไปในนั้น

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีสายตาที่สามารถทำให้คนลุ่มหลงได้...