บทที่ 301 แบบนี้ยังอยากจะเลิกกันอยู่ไหม

เพลงนี้เป็นเพลงของผู้หญิง แต่เมื่อเขาร้องมันจากปาก แต่มันกลับมีให้รสชาติความรู้สึกที่เคลิบเคลิ้ม กลมกล่อม มีเสน่ห์ น่าดึงดูด ซาบซึ้งกินใจที่แตกต่างกัน

เชอร์รีนฟังอย่างตั้งใจ ละเอียด ไม่เต็มใจที่จะข้ามประโยคแม้เพียงประโยคเดียว ที่จริงแล้วเธอแค่อยากจะได้ยินเสียงของเขาให้มากๆ ต้องการเก็บเสียงของเขาไว้ในส่วนลึกๆในใจ

รอบตัวเงียบมาก สิ่งที่ก้องอยู่ในหูล้วนเป็นเสียงลมและเสียงที่ฝังลึกของเขา

เวลาผ่านไปนานเธอตัดใจวางสายไม่ลง แล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้น "ลงมาสิ ผมอยู่หน้าโรงพยาบาล"

ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา เธอกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงร้องไห้ เธอกัดฟันแน่นไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกมา "ฉันยังค่อนข้างยุ่ง ไม่ได้ลงไปหานะ"

"ผมขับรถมารอคุณ คุณก็ควรให้ผมได้เห็นคุณสักนิดหนึ่งจริงไหม?" เสียงของออกัสนั้นลึกแต่มีความนุ่มนวล

"ฉันยุ่งมากจริงๆ ปลีกตัวไปไม่ได้เลย ตอนนี้ที่โทรหาคุณก็มีเวลาไม่มาก พรุ่งนี้ละกัน พรุ่งนี้เราเจอกันที่ร้านกาแฟตรงข้ามโรงพยาบาล ฉันจะรอคุณ"

เสียงของเขาต่ำลงมาก ร้อนรนราวกับจะฆ่าคน "ลงมา!"

"คุณรีบกลับไปเถอะ ดึกมากแล้วซารางอยู่บ้านคนเดียว ฉันไม่สบายใจ" เธอส่ายหัว เกือบจะกัดริมฝีปากตัวเองแตก ในใจรู้สึกแย่เอามากๆ

ไม่กล้าลงไป ไม่กล้าเจอเขา ไม่กล้าให้เขาเห็นน้ำตาอาบใบหน้าของเธอ กลัวว่าความโลภที่มีต่อเขาจะรุนแรงขึ้น

"ลงมา ผมจะพูดซ้ำอีกครั้ง!" ความอดทนของเขาค่อยๆหายไป มันเหลือไม่มากแล้ว

"ไม่ คุณรีบกลับไป ถ้าซารางตื่นมาไม่เจอใครจะร้องไห้ รีบไป เดินทางปลอดภัย ฉันวางสายล่ะ!"

หลังจากวางสาย เธอล้มลงกับพื้น น้ำตาไหลราวกับลูกปัดที่เชือกขาด ห้ามไม่อยู่อีกต่อไป เจ็บปวดใจ เจ็บปวดใจเหลือเกิน เหมือนถูกมีดกรีด...

ชั้นล่าง

ออกัสนั่งอยู่ในรถ สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ไม่นานบุหรี่ทั้งกล่องก็หมดไป สีหน้าของเขาหม่นราวกับควันดำของบุหรี่

ทันทีที่เธอโทรมา เขาก็รีบมาหาทันทีอย่างเป็นห่วง แต่เธอกลับไม่ยอมลงมา

นัยน์ตาลึกหรี่ลง แสงแห่งความมืดริบหรี่ ในนั้นแสงที่เย็นยะเยือกยิ่งเย็นลงกว่าเดิม เสียงของเธอเศร้าขึ้นแถมยังปนด้วยเสียงสะอื้นอีกเล็กน้อย ทำไมเขาจะฟังไม่ออก?

เหอะๆ ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันแผ่ออก เขาเปิดกระจกรถ ปล่อยให้ลมหนาวที่หนาวจนทิ่มแทงกระดูกพัดเข้ามา...

บางเรื่อง ไม่ต้องให้เธอพูด ในใจเขาก็รู้ดีอย่างชัดเจน

บนระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล เชอร์รีนนั่งยองๆกับพื้น เธอนั่งยองๆมาเป็นเวลานานจนสองขาของเธอรู้สึกชา ไม่กล้าขยับ

ในท้ายที่สุดนางพยาบาลที่เดินผ่านมาก็ช่วยพยุงเธอลุกขึ้น เมื่อเห็นหน้าเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ก็ตกใจเล็กน้อย และโทรศัพท์ในมือเธอก็ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย

ส่วนชั้นล่าง มือซ้ายของออกัสคีบบุหรี่ มือขวาก็ถือโทรศัพท์กดหมายเลขนั้นซ้ำๆ สุดท้ายก็ไม่มีใครรับสาย

เธอนอนไม่หลับทั้งคืน เขาก็เช่นกัน เขานั่งสูบบุหรี่อยู่ภายในรถทั้งคืน...

เช้าวันต่อมาเชอร์รีนลงไปชั้นล่างเพื่อซื้ออาหารเช้าให้กนกอร ครั้งนี้เธอไม่ปฏิเสธหรือทะเลาะด้วย ปล่อยให้เธอป้อนโจ๊กอย่างตามใจ

ผ้าก๊อซที่แขนจำเป็นต้องเปลี่ยน เธอจึงเรียกหมอ กนกอรอาศัยจังหวะที่กำลังเปลี่ยนผ้าก๊อซเรียกเธอให้ไปแก้ปัญหาเรื่องที่ควรแก้

แก้ปัญหาเรื่องที่ควรแก้...

เรื่องที่ควรแก้ที่เธอพูดจะหมายความว่าอย่างไรไปได้อีก หัวใจของเชอร์รีนเต็มไปด้วยความขมขื่นและความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ ทั้งหมดที่เธอทำได้มีเพียงพยักหน้า

จากนั้นเธอโทรหาออกัสต่อหน้ากนกอร นัดเขาไปเจอกันที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม