บทที่ 309 เคาะประตูก่อนไม่เป็นหรอ

สุดท้ายคนขับก็เป็นคนขับรถไปโรงเรียนอนุบาล เบนท์ลีย์สีดำขับรถไปบนถนนอย่างราบรื่น ทั้งสองนั่งตรงเบาะหลัง

บรรยากาศที่เงียบเช่นนี้ชวนให้รู้สึกอึดอัด เชอร์รีนบิดตัว คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เกิดความรู้สึกวางตัวไม่ถูก

ดวงตาของเขากวาดมองมาที่เธอ ทำให้การเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของเธอเข้าสู่สายตา คิ้วที่หล่อเหลาเลิกขึ้นสูง คิดๆดูแล้ว ท่าทางที่คับข้องใจของเธอช่างถูกชะตามาก!

ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนเขาจะดีกับเธอมากเกินไป ตามใจเธอเกินไป เลยทำให้เธอเอาแต่ใจเกินพอดี เธอจำเป็นต้องได้รับการดัดนิสัยจริงๆ

ซารางวิ่งเข้าหาอ้อมแขนของออกัสเหมือนกับแกะที่ถูกปล่อย "แด๊ดดี้ แด๊ดดี้ หนูคิดถึงแด๊ดดี้ หนูคิดถึงแด๊ดดี้!"

ออกัสยกมือใหญ่กอดเธอไว้ในอ้อมแขน "กินข้าวหรือยังคะ?"

"กินแล้วค่ะ กินข้าวมา แล้วก็ไส้กรอก หนูกินไปสองถ้วยเลย" เธอชูนิ้วขาวนุ่มขึ้น

ขณะที่เชอร์รีนกำลังจะพูดนั้น โทรศัพท์ของออกัสก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองนั้นไม่ไกลไม่ใกล้ เพียงพอที่จะทำให้เธอได้ยินเนื้อหาสนทนาได้อย่างชัดเจน เชอร์รีนได้ยินหญิงสาวให้เขาไปหา ส่วนเขาก็รับปาก...

"ฉันไม่ได้ทานอาหารเย็น คุณก็ยังไม่ได้ทานอาหารเย็น พวกเราพาซารางตัวเมืองกันเถอะ" เชอร์รีนจงใจพูดขึ้น

สีหน้าของเขาดูสดใส บนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขายังมีรอยยิ้มอีกด้วย "พวกคุณไปเถอะ ผมมีธุระต้องไป..."

ขณะพูดเขาผลักประตูรถเดินออกไป ตามือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เชอร์รีนคว้าแขนของเขา

สายตาของออกัสมองมาที่เธอ ดึงมือของเธอออก จูบใบหน้าขาวเล็กของซารางอย่างอ่อนโยน บีบ แล้วจากไป

ทันใดนั้น รอบดวงตาของเชอร์รีนก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตา แอบด่าตัวเองว่าไร้ประโยชน์ เป็นแม่คนแล้ว ยังคงควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้อีก!

อีกอย่างเขาไม่ด่าว่า ไม่ได้เฆี่ยนตีเธอเสียหน่อย ดวงตาเธอจะร้อนผ่าวไปทำไม?

เธอมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขา เธอให้ซารางนั่งลง อารมณ์ของเธอกลับมาสงบ เธอเหยียบคันเร่งจากไป

อันที่จริงเธอไม่ที่จะหน้าหนาหรือกลัวถูกเขาเรียก เธอไม่กลัวอะไรเลย สิ่งเดียวที่เธอกลัวคือกลัวว่าเขาจะรู้สึกดีกับผู้หญิงคนอื่น

นาโนเคยพูดไว้ว่าออกัสไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ความรู้สึกของเขานั้นลึกซึ้งและมั่นคง

เธอก็คิดอย่างนั้น หลังจากอยู่กับเขามานาน เธอรู้จักนิสัยเขาดีอยู่บ้างว่าเขาเป็นคนยังไง

แต่ว่าเขาดีกับผู้หญิงคนนั้นมากไม่ธรรมดา ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่เคยผ่านมา แม้แต่หยาดฝนก็สู้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้!

ในโลกของความรู้สึกไม่ได้มีเพียงแค่ความมั่นคง แต่ยังมีรักแรกพบด้วย เธอไม่มีทางที่จะไม่คิดมาก ไม่มีทางที่จะไม่คิด

ความเร็วของรถเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของออกัสหรี่ลงแน่น เธอขับรถยังเป็นที่รู้ดี นี่เธอจะรีบไปเกิดใหม่หรือยังไง?

เหนื่อยมาก หลังจากกลับมาถึงบ้าน อาบน้ำให้ซารางเสร็จ เธอนอนลงบนเตียง พลิกตัวไปมา ครุ่นคิดไม่หยุด

เมื่อกี้เธอใช้ซารางและตัวเธอด้วย แต่กลับไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้ ซึ่งมันหมายความว่าสถานะของเธอกับซารางในใจของเขา...

เธอพลิกตัวอีกครั้ง เชอร์รีนบังคับตัวเองให้หลับตา ทำไมต้องคิดมากด้วย ยังไงซะเธอก็ตัดสินใจที่จะไว้หน้าเขาไม่โกรธเขา แม้เขาจะไม่รับน้ำใจอยู่แล้ว พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ เธอสามารถพาซารางออกไปข้างนอกได้

เธอพาซารางไปคอนโดของเขาแต่เช้า เขาสวมชุดสูทตัวตรง หญิงสาวสวมกระโปรงยาว ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกมา

"แด๊ดดี้จะไปไหนคะ? หม่ามี๊บอกว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ พวกเราจะไปเล่นว่าวกัน ว่าวดวงดาวที่แด๊ดดี้ซื้อให้ก็เอามาแล้วนะคะ"

ออกัสอุ้มซารางขึ้นมา "วันนี้แด๊ดดี้จะไปที่หนึ่ง ไม่สามารถเล่นว่าวกับหนูได้ หนูจะไปกับพี่สาวและแด๊ดดี้ หรือจะอยู่กับหม่ามี๊?"