บทที่ 318 ฉันจะพาคุณออกไปให้ได้

นั่งอีกใช้มือทั้งสองข้างจับผ้าปูที่นอนอย่างไม่ลังเล แล้วค่อยๆลงไปข้างล่าง

ผ้าปูที่นอนแข็งแรงพอที่จะทำให้ไม่เกิดอุบัติเหตุ ในที่สุดก็ลงมาถึงพื้น สุนันท์ลงมาที่พื้นด้วยขาที่อ่อนแรง เธอร้องไห้เงียบๆ

ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกที่สามารถเอากลับมาได้หลังเผชิญกับเส้นความเป็นตายได้หรอก เชอร์รีนเหนื่อยหอบ มือเท้าสั่น และพยายามข่มการเต้นของหัวใจตัวเอง

นักดับเพลิงมาถึงแล้ว และทำการล้อมรั้วเรียบร้อยแล้ว รอบๆมีคนเยอะมาก เชอร์รีนจึงยืมโทรศัพท์คนแถวนั้น จนถึงตอนนี้มือของเธอก็ยังสั่นไม่หยุด เธอโทรศัพท์ไปหาออกัส แต่ก็ไม่มีคนรับ

ดังนั้นเธอจึงโทรไปหาผู้ช่วยเตโช เมื่อเขารับสายจึงถามว่า “เขาล่ะ”

“ท่านประธานอยู่คอนโด ตอนเช้าเขาไม่สบาย จึงให้ระงับอาการ ตอนนี้กำลังนอนพักผ่อนอยู่ที่คอนโด”

เมื่อได้ยินดังนั้นก็เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ เชอร์รีนตัวสั่น ยืนแทบไม่อยู่ มือสองข้างค่ำต้นไม้ไว้ “นายบอกว่าออกัสอยู่คอนโดหรอ”

สุนันท์ก็ได้ยินเช่นกัน เธอหยุดร้องไห้แล้ว แต่ร่างกายสั่นไหวราวกับจะแตกสลาย มือสั่น หน้าสั่น ปากก็สั่น สั่นไปทั้งตัว

ออกัส ออกัส ออกัสอยู่คอนโด!

“ใช่ครับ ท่านประธานฉีดยาระงับอาการ คาดว่าตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว ผมเป็นคนพาเขาเข้าไปพักที่คอนโดเอง….”

ผู้ช่วยเตโชยังไม่ทันได้พูดจบ โทรศัพท์ก็หลุดจากมือเชอร์รีน เธอนึกถึงเสื้อคลุมสีดำที่เขาใส่เมื่อเช้าบนโซฟาขึ้นมา

เธอรู้สึกหนาวไปทั้งตัว ราวกับมีน้ำแข็งห่อหุ้มตัวเธอ เมื่อกี้เป็นไฟ แต่ตอนนี้เป็นน้ำแข็ง น้ำแข็งที่ต้องละลายถึงสองวัน

เธอเหมือนเป็นบ้าก็ไม่ปาน รีบวิ่งไปข้างหน้า พนักงานดับเพลิงจึงห้ามเธอไว้ “อันตราย เข้าไปไม่ได้นะครับ!”

“ยังมี… ยังมีคนอยู่ข้างไหน…” ตัวของเธอยังคงสั่น “ขอร้องพวกคุณช่วยเขาด้วย….”

“ไฟในห้องรุนแรงเกินไป เกินความคาดหมาย เข้าไปไม่ได้แล้วครับ”

“งั้นเขาทำได้ใช่ตายอยู่ในนั้นหรอ”

“พนักงานดับเพลิงยังไม่มา รอก่อนครับ”

รอก่อน รอให้เขาตายอยู่ในนั้นหรอ

ตอนนี้คนมามุงเยอะมาก แต่สีหน้าของทุกคนก็มีเพียงแค่ความอยากรู้อยากเห็น และวิจารณ์ไปต่างๆนานา บางคนก็อาจจะมีความกังวลจริงๆ แต่พวกเขาก็เพียงแค่มองดูอย่างเย็นชา

โลกใบนี้ก็เป็นอย่างนี้ เหมือนกับคนดื่มน้ำ จะเย็นหรือจะอุ่นก็แล้วแต่คน

ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เอาตัวเข้าไปเสี่ยงเพื่อช่วยคนคนเดียว

บนโลกใบนี้ เมื่อคุณเข้าใกล้ความตาย คนที่พยายามจะช่วยคุณโดยไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของตัวเอง แสดงว่าคุณต้องเป็นคนที่เขารักมาก

น้ำตาของเชอร์รีนไหลออกมา เธอวิ่งฝ่าวงล้อมเข้าไป กว่าที่ทุกคนจะรู้ตัว เธอก็เข้าไปในคอนโดจนคนอื่นห้ามไม่ทันแล้ว

“ไฟแรงขนาดนี้ ไม่กลัวตายรึไง”

“ไฟแบบนี้ เข้าไปแล้วจะออกมาได้อีกหรอ”

“ แสดงว่าคนในนั้นต้องสำคัญกับเธอมากแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปแบบนี้”

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆนานา แต่สุนันท์กับมองเชอร์รีนด้วยความงุนงง การเข้าไปโดยไม่ห่วงชีวิต เธอก็อยากเข้าไปเช่นกัน แต่เธอเจ็บหลังและเท้าจนไม่อาจยืนขึ้นมาได้ เพียงแค่หลับตา สมองของเธอก็ขาวโพลน

ไฟลุกลามรุนแรงกว่าเมื่อสักครู่มาก ปากและจมูกของเชอร์รีนถูกคลุมด้วยผ้าขนหนูเปียก เธอกัดฟันและวิ่งฝ่าเข้าไปในกองไฟ