บทที่ 32 เสียท่าให้คุณเสียแล้ว

หน้าอกของนลินกลับกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง อารมณ์โกรธเคืองต่างมาจุกกันตรงบริเวณนั้น

ณ เวลานี้ คุณชายออกัสยอมเปิดปากพูดแล้ว ใครจะกล้าก่อเรื่องต่อล่ะ?

“ช่างรักกันปานจะกลืนกิน ชิชะ!” นาโนบ่นกระปอดกระแปด แต่กลับหลงใหลกับน้ำเสียงอันอ่อนโยนนั้นจนสับสนไปหมด

หัสดินเกิดอาการไม่พอใจจนส่งเสียงพึมพำออกมา “คืนวันส่งตัวเข้าหอ ฉันเกือบทรมานจนตาย การลงโทษของคุณชายออกัสมันดูดีมากเกินไปไหมเนี่ย?”

เขายิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็พูดจาออกแนวเกียจคร้าน ด้วยน้ำเสียงทิ้งท้ายอย่างสง่างาม “งั้นคุณอยากให้ทำอะไร?”

พลันส่งเสียงบ่นพึมพำออกมา หัสดินได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้ ก็จัดการเบนประเด็นหัวข้อทันที “ไปเล่นสนุ๊กมาเป็นไงบ้าง？”

เมื่อได้ยินการถาม ดนัยก็มองมาทางเขา พร้อมทั้งยิ้มตอบ “แทงไม่โดน!”

“งั้นคุณลองอีกแบบดูไหมล่ะ?” หัสดินเหลือบมองเขาอย่างเยาะเย้ย

“รอให้ฉันแต่งงาน แล้วเข้าหอก่อน แล้วค่อยมาลองกันใหม่...” ดนัยพูดตามความเป็นจริง ในคืนวันแต่งงาน เขาเองก็กลัวจะถูกทรมานจนขาดใจตาย

หัสดินถึงกลับกลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ พอเถอะ แหมทำเป็นกระดี่ได้น้ำ ครึ่งๆ กลางๆ

จากนั้น ออกัส ดนัยและหัสดินก็เริ่มเล่นสนุ๊กกัน ส่วนผู้หญิงก็นั่งคุยกันที่โซฟา

ผ่านไปชั่วครู่ ออกัสก็ลุกขึ้น และสาวเท้ายาวเดินออกไปทางด้านนอก

หัสดินเงยศีรษะขึ้น และถามอย่างแปลกใจ “ไปไหนวะ?”

“ห้องน้ำ...” น้ำเสียงอันทุ้มต่ำของเขาปลิวมาพร้อมกับเสียงเพลง

นลินสายตาเบนไปทางนั้น ก็หลุบตาลง พลันทอความมืดหม่นออกมาแวบเดียว จากนั้นก็พูดกับเชอร์รีน “ฉันขอไปห้องน้ำหน่อย...”

นลินที่เดินตามอยู่ทางด้านหลัง แต่จงใจรักษาระยะห่างเอาไว้ ไม่ใกล้จะไม่ไกลนัก และไม่สามารถจับสัมผัสได้

เธอยืนอยู่ด้านหลังดอกไม้สีขาวบานสะพรั่งที่อยู่ด้านหน้าของห้องน้ำ เพื่อรอคอยอยู่เงียบๆ

อดีต สำหรับเชอร์รีนแล้ว เธอเคยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ที่สนิทสนมที่สุดแล้ว

แต่ว่า ตอนนี้ เธอกลับไม่คิดเช่นนั้นแล้ว

ถ้าเชอร์รีนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ เช่นนั้นวันนี้เธอก็คงไม่โกหกเธอหรอก!

เธอทำเพื่อน้องชายของเธอ และไม่ได้นอนหลับสนิทสักครั้งมานานมากแล้ว!

อีกอย่าง เธอได้ขอร้องวิงวอนแบบนั้นกับเธอไปแล้ว แต่เธอกลับไม่มีน้ำใจสักนิด

ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่า แต่งงานกับประธานออกัสตอนที่เผชิญหน้ากับเธอ ปากก็พูดว่าทั้งสองคนไม่สนิทกัน แค่เคยเจอหน้ากันผิวเผินไม่กี่ครั้งเอง

ถ้าไม่อยากช่วยเธอก็พูดมาตรงๆ เลย ทำไมต้องจงใจทำเหมือนเป็นคนโง่ที่ต้องให้คนอื่นชักใยได้ง่ายๆ ด้วย?

การแต่งงานมันทุกข์ใจมากเหรอ

น่าจะเป็นเรื่องตลกที่ตลกที่สุดเท่าที่คนอย่างเธอนลินเคยได้ยินมา มันช่างเสียดแทงที่สุด!

เธอไม่ยอมช่วย เลยคิดว่าเธอนลินจะไม่ยอมปริปากพูดกับประธานออกัสเองเหรอ？

เธอกัดฟันเอาไว้แน่น และกำหมัดทั้งสองข้าง สายตากวาดตาหารูปร่างสูงโปร่งแบบนั้นอย่างไม่ได้จงใจนัก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพยายามเก็บงำความรู้สึกอันตื่นเต้นพวกนั้นเอาไว้ก่อน

เมื่อเห็นว่าเขาเขยิบเข้าใกล้เรื่อย ๆ หัวใจของก็เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเครียด อยู่ไม่สุข ทั้งอาย และตื่นเต้น จนมันอัดแน่นเต็มหน้าอกของเธอ

นลินก้าวเท้าไปทางด้านหน้า พร้อมทั้งใช้เสียงกระซิบทุ่มต่ำเรียกเขาอย่างตื่นเต้น “ประธานออกัส……”

เมื่อได้ยินดังนั้น ขายาวๆ ก็หยุดกึกเล็กน้อย ออกัสเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาลึกซึ้ง พลันเอ่ยเสียงแหบพร่า “ครูญาณิน……”

หัวใจ นลินเต้นผิดจังหวะ แค่รู้สึกว่าปากคอแห้งผาก แต่กลับไม่ลืมเรื่องสำคัญ “ประธานออกัสช่วยฉันสักเรื่องได้ไหมคะ?”

“หือ?” แววตาของออกัสหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่ พลันพยักหน้า เพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้เธอพูดต่อไปได้เลย

“…คืองี้ค่ะน้องชายของฉัน ประธานออกัสเคยเจอที่ผับมาแล้วหนึ่งครั้ง เขา...เขาถูกเสกสรรจับตัวไป ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย ช่วยพาน้องชายฉันออกมาได้ไหมคะ？”

เธอลังเลอยู่สักพัก จากนั้นก็อ้าปากพูดออกมาทีละคำอย่างแร้นแค้น

“ถ้าประธานออกัสยอมตกลง ให้ฉันทำอะไรได้หมดทั้งนั้นค่ะ...”

นี่เป็นคำเชื้อเชิญผู้ชายที่ผู้หญิงเสนอให้.....

นลินพูดคำพูดเหล่านี้ออกมา ทั้ง ๆ ที่สายตาก้มมองลงต่ำ เพราะเธอไม่กล้าจ้องตาอันลึกซึ้งของเขา ราวกับสามารถอ่านใจคนออก