บทที่ 328 โดนส่งเข้าวังเย็น

บนรถ

เด็กน้อยยังคงสอนเขาไม่หยุดไม่หย่อน จนคนฟังอย่างเลอแปงปวดหัว จึงพูดอย่างรู้ตัว “รู้แล้วว่าผิด”

เมื่อพูดอย่างนั้นซารางถึงพอใจ และแบมือออกมา “โทรศัพท์”

โทรศัพท์วางอยู่ข้างๆ เธอหยิบขึ้นมาโทรหาเชอร์รีน เมื่อปลายสายรับจึงพูด “หม่ามี๊”

“ซาราง กินอะไรหรือยังคะ” น้ำเสียงเชอร์รีนอ่อนโยนมาก ไม่ได้เจอกันหลาย เธอเริ่มคิดถึงลูกแล้ว

“พ่อน้อยไม่ปล่อยให้หนูหิวหรอกค่ะ หม่ามี๊กับแด๊ดดี้อยู่ไหนคะ จะกลับมาเมื่อไหร่ ทำไมถึงลืมหนู แล้วแอบไปเที่ยวกันสองคน โดยไม่พาหนูไป!”

“หม่ามี๊กับแด๊ดดี้จะรีบกลับไป หม่ามี๊จะซื้อของไปฝากด้วย อย่าดื้อรู้มั้ย ต้องเชื่อฟังพ่อน้อย เข้าใจไหม”

เชอร์รีนวางสายและมองวิวตรงหน้า แสงจันทร์กระทบบนพื้นน้ำ จนเหมือนปกคลุมไปด้วยแสงสีเงินส่องประกายระยิบระยับ

บนท้องฟ้ามีเส้นสีขาวปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่ได้ชัดเจนนัก เชอร์รีนมองคนข้างกายที่ยังหลับอยู่

เธอไม่อยากปลุกเขาตื่น แต่ก็ไม่อยากโดนเขา กดทั้งที่เพิ่งลืมตาอย่างนี้ เธอจึงขยับตัวเบามากๆ

จนเมื่อถึงคราวที่เธอเดินออกมาจากโรงแรม ชายหนุ่มที่คุ้นเคยก็ยังไม่รู้สึกตัว เธอจึงยกยิ้มแล้วเดินออกไป

อาจจะเพราะว่าตื่นเช้าเกินไป ตรอกซอยยังเงียบสงบ มีเพียงเสียงเดินของฝีเท้าเธอ และกลิ่นหอมของดอกไม้รออยู่ในอากาศ

แม้แต่ถนนเส้นเล็กๆ เอาออกซอยเล็กๆของที่นี่ก็ยังมีความเป็นเอกลักษณ์ มันไม่เรียบง่ายน่าเบื่อ แต่กลับโรแมนติก สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้

ทันใดนั้น ออกัสลืมตาขึ้นช้าๆ สายตามองไปที่แขนของเขา จากนั้นอารมณ์ของเขาก็มืดมนในทันที

ร่างหนุ่มที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาทั้งคืน ตอนนี้เหลือเพียงแค่หมอน!

เขาใส่ชุดคุมอาบน้ำสีขาว เปิดแผงอกแกร่ง แล้วเดินหาในห้องน้ำ ห้องอาบน้ำ ห้องหนังสือ สระว่ายน้ำ หาทุกที่ แต่ก็ไม่เห็นเงาของเธอ

เขายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แล้วโทรศัพท์ออกไป ทันทีที่โทรติดเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “คุณอยู่ไหน”

น้ำเสียงของเขาดุดันมาก เชอร์รีนสูดอากาศบริสุทธิ์ แล้วตอบเขาอย่างอารมณ์ดี “บนถนน”

“ทิ้งสามีไว้ที่โรงแรม แล้วออกไปคนเดียวสบายใจเฉิบ” สีหน้าของเขาแย่มาก

“คุณไม่ได้นอนไม่ใช่หรอ สามี ฉันอยู่ร้านเครื่องประดับ คุณจะมาไหม”

เสียงนั้นทำให้ความโกรธในใจของออกัสหายไปในทันที “อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน ผมจะรีบไป…”

เร็วมากจริงๆ ไม่ถึงสามนาทีเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขายกมือขึ้นมาบีบจมูกของเธอเหมือนเป็นการลงโทษ

เธอจ้องเขาเขม็ง คนเต็มไปหมดทำไมเขาทำอย่างนี้ ทริปฮันนีมูนก็จะจบลง เธออยากซื้อของฝากกลับไป ที่น่าแปลกใจคือเขาก็มีความอดทน ยืนอยู่ข้างเธอช่วยเลือกของฝาก

เมื่อตกเย็น เพราะเขาก็เห็นคนหนึ่งกำลังนั่งร่างภาพอยู่ริมทะเลสาบ เธอจึงดึงออกัสมานั่งที่ชายหาด

ออกัสไม่ชอบอะไรแบบนี้มาก่อน คิ้วเข้มขมวดมุ่น เมื่อเห็นเขาทำหน้าไม่พอใจ เธอจึงขมวดคิ้วถาม “คุณไม่อยากวาดรูปกับฉันใช่ไหม”

“เปล่า….” เมื่อเห็นสีหน้าและอารมณ์ของภรรยา เขาก็ตอบได้เพียงเท่านี้

“ดี อย่างนี้ถึงจะเรียกว่าอยู่เป็น”เชอร์รีนยิ้มทั้งดวงตา และเอนตัวลงซบไหล่เขา พร้อมโอบรอบคอเขาด้วย

ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนลงเมื่อเห็นเธอใกล้ชิด ถ้าได้ประโยชน์แบบนี้ นั่งวาดรูปตรงนี้ก็ไม่เลว