บทที่ 341 เป็นหนี้บุญคุณอีกแล้ว

สายตาของเปมิกายังคงจับจ้องมองไปที่ฉันทัช แล้วถามว่า "ยี่ คนนี้คือ?"

ยู่ยี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง "พ่อพระผู้ชอบช่วยผู้อื่น เขาเห็นว่าฉันมีปัญหาเลยพาฉันมา"

คิ้วของฉันทัชขยับเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบจะไม่เห็น ดวงตาสีดำกวาดมองแก้มของเธอ

"เอย ยืนโง่อะไรอยู่ตรงนั้น ยังไม่รีบไปรินน้ำให้คุณคนนี้สักแก้วอีก"

เจ้าเอยเดินไปข้างตู้กดน้ำแล้วเทน้ำแก้วหนึ่ง จากนั้นเดินไปข้างหน้าเขา แก้มของเธอก็แดงเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ "เชิญดื่มน้ำค่ะ"

ริมฝีปากบางอันเย็นชายิ้มพอเป็นพิธี แต่ฉันทัชปฏิเสธอย่างเฉยเมย "ไม่ต้อง ขอบคุณ"

มุมปากของเขากระตุก ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเอยว่าหน้าแดงหัวใจเต้นแรงแค่ไหน แม้แต่เปมิกาที่อายุมากแล้วก็ยังหัวใจเต้นตาม

คุณหมอและพยาบาลเดินเข้ามา สายตาของพยาบาลก็อดไม่ได้ที่จะมองมาทางฉันทัช ราวกับสายตาติดอยู่กับเขา

"จริงสิ ค่าผ่าตัดและค่ารักษาพยาบาลเชิญไปชำระได้ที่แผนกต้อนรับนะครับ" คุณหมอกล่าว

จากนั้นโยธินก็มองทางยู่ยี่ "ยี่ ลูกไปชำระเถอะ ฉันกับแม่ล้วนไม่มีเงิน"

ได้ยินดังนั้น คิ้วของยู่ยี่ขมวดคิ้วขึ้น "ปกติหนูไม่ได้พกกระเป๋าเงินเวลาออกบ้าน ทำไมทุกคนไม่บอกหนูก่อนล่วงหน้าล่ะคะ?"

"เธอท้องอยู่ไม่ใช่เหรอ พวกเราไม่กล้าเพราะกลัวว่าเธอจะกังวลจนเกินไปแล้วกระทบต่อลูกในท้อง ก็เลยเพิ่งบอกหลังผ่าตัด" เปมิกากล่าว

ความจริงสาเหตุที่ไม่โทรไปล่วงหน้าเพราะเธอกลัวว่าถ้าบอกยู่ยี่ให้จ่ายค่ารักษาพยาบาล เธอจะไม่มาโรงพยาบาลและจะไม่รับโทรศัพท์

ช่วยไม่ได้ ยู่ยี่จึงต้องกลั้นหายใจโทรหาหัสดิน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ก้มหัวให้

แต่ว่าไม่รู้ว่ากำลังประชุมอยู่หรือจงใจ เธอโทรไปสี่ห้าสาย เสียงเอาแต่แจ้งเตือนกลับมาอีกฝ่ายสายไม่ว่าง กรุณาโทรใหม่อีกครั้งในภายหลัง

เธอร้อนใจ คุณหมอเร่งไม่หยุดแล้ว เดิมทีค่าธรรมเนียมนี้ต้องชำระก่อนผ่าตัด ตอนนี้ก็นับว่าขยายเวลาออกมาแล้ว ไม่สามารถยื้อได้อีก

หัสดินไม่รับสาย ยู่ยี่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอยืดท้องแล้วพูดว่า "ฉันจะกลับไปเอา"

ฉันทัชพูดเรียบๆ "ผมจ่ายเอง"

ยู่ยี่ตะลึงชั่วขณะ ไม่ยอมเด็ดขาด จะให้เขาจ่ายได้อย่างไร ไม่ได้เด็ดขาด!

"คุณบอกว่าผมคือพ่อพระไม่ใช่เหรอ? ผมตัดสินใจที่จะทำตามชื่อเรียกนี้ให้ถึงที่สุด..." ฉันทัชเลิกคิ้ว มองยู่ยี่อย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงที่หนักแน่นและน่าดึงดูดแฝงไปด้วยคำหยอกล้อที่ยากจะได้ยิน

ได้ยินเช่นนี้ยู่ยี่ก็อดไอออกมาสองครั้งไม่ได้เมื่อได้ยินคำว่าพ่อพระออกมาจากปากเขา รู้สึกว่ามันไม่เข้ากันเลย

"แผนกต้อนรับอยู่ที่ไหน?" เขามองไปยังกลุ่มนางพยาบาล

"ฉันจะพาคุณไปค่ะ!" พยาบาลหลายคนพูดพร้อมกัน

สีหน้าคุณหมอดูมืดลงเล็กน้อย "ทุกคนไปทำงานเดี๋ยวนี้!"

พยาบาลหนึ่งในนั้นกลับใจกล้า ยังคงมองฉันทัชด้วยรอยยิ้ม "คุณคะ เชิญตามดิฉันมาเลยค่ะ"

ยู่ยี่จะยอมให้เขาจ่ายได้อย่างไร เธอรีบตามพวกเขาไป แต่พอเธอตามออกไปทั้งสองก็หายไปแล้ว

ในห้องพักผู้ป่วยเจ้าเอยดึงมือเปมิกามาใกล้หูเธอ ทั้งคู่กระซิบกัน แก้มแดงระเรื่อด้วยความเขิน

ยู่ยี่ถอนหายใจเบาๆขณะกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย เป็นหนี้บุญคุณเขาอีกแล้ว!