บทที่ 349 แค่เตือนอย่างหวังดีเท่านั้น

ออกัสขยับริมฝีปากบาง มุมปากมีรอยยิ้มที่แสนขี้เกียจ ดนัยเลิกคิ้วมองเขา "ดูเหมือนว่าชีวิตมึงจะมีสีสันดี สีหน้าดูแจ่มใสดี"

"แน่นอน" ออกัสตอบตามจริง ระหว่างทางซารางโทรมาด้วยน้ำเสียงอ่อนวัย ชวนให้หลงรัก

ดนัยทำเสียงจุ๊ๆพลางส่ายหน้า ขณะที่หัสดินกำลังเอนหลังบนโซฟาอย่างเกียจคร้านข้างหลัง ในมือถือแก้วไวน์ สีหน้ายากจะคาดเดา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากนั้นออกัสและดนัยก็ไปเล่นสนุ๊ก หัสดินไม่ขยับ เอนตัวบนโซฟามองดูทั้งสองคน

หลังจากที่ดนัยเล่นไปหลายรอบ ก็ถึงจะเปลี่ยนให้หัสดินเล่น เขาเล่นได้นานกว่าครึ่งชั่วโมง

ความแข็งแกร่งและความอดทนของออกัสนั้นดีมาก สามารถสู้กันแบบหนึ่งต่อสองได้ หลังจากผ่านไปเกือบ 40 นาที หัสดินก็โยนไม้ลงบนโต๊ะพูลโดยใช้ข้ออ้างว่าจะไปฉี่ แถมยังลากดนัยที่ยังคงหอบไป

ชั้น 2 กับชั้น 1 เชื่อมถึงกัน หากยืนอยู่สุดทางเดินบนชั้น 2 ก็จะเห็นพื้นที่ทั้งหมดของชั้น 1 เข้าสู่สายตา

ขณะยืนอยู่ตรงนั้น นิ้วของออกัสคีบบุหรี่ สายตามองลงไปที่บาร์ชั้นล่างโดยไม่ได้ตั้งใจ

หน้าอกของเรนนี่แทบจะโผล่ออกมาน้อยๆ รอบๆมีผู้ชายที่ใจกล้า ชายหื่นอาศัยจังหวะนี้แต๊ะอั๋ง

จับมือเธอ อีกมือหนึ่งกลับจับที่เอวบางของเธอ สายตาจ้องมองตรงส่วนนั้นของเธอ

เห็นได้ชัดว่าเรนนี่ไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้มาก่อน แก้มขาวสะอาดของเธอแดงก่ำ ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกโกรธ ไม่รู้ว่าต้องจัดการกับมันอย่างไร

ทันใดนั้นชายคนนั้นเริ่มจะเหิมเกริมขึ้นเรื่อยๆ มือค่อยๆลูบไล้สองเต้านุ่มนวลที่นูนออกมาของเธอ เรนนี่เริ่มทำอะไรไม่ถูก ท่าทางเธอดูบอบบางมากขึ้นซึ่งทำให้คนอดรู้สึกสงสารไม่ได้

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะขยับเคลื่อนไหวต่ออีกขั้น ข้อมือที่ยกขึ้นก็ถูกคนคว้าจากด้านหลังอย่างกะทันหัน จากนั้นก็ถูกเหวี่ยงไปด้านข้าง

ปากเขาสบถออกมา แต่หัสดินกลับหมดความอดทน ดวงตาเขาขยับขึ้น ส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบาร์พาเขาออกไป

จากนั้นก็มองเรนนี่ แล้วพูดสองคำว่า "ออกมา"

พูดจบหัสดินเดินไปข้างหน้า เรนนี่ยังไม่ได้จัดเสื้อผ้า รอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นมาอย่างคาดเดาไม่ได้ แล้วเดินตามหลังเขาไป

เมื่อเดินไปถึงที่มุมเงียบ หัสดินก็หยุดฝีเท้าหันหน้ากลับมา สิ่งแรกที่เห็นคือหน้าอกนุ่มของเธอ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ขมวดคิ้วแล้วเลื่อนสายตาออก "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

"ตามที่ประธานหัสดินเห็นค่ะ ฉันเป็นบาร์เทนเดอร์" ในชั่วพริบตาสีหน้าของเธอกลับมาอ่อนแออีกครั้ง แต่น้ำเสียงกลับไม่สุภาพ

"ผสมเหล้าแบบนี้เหรอ? เธอรู้มั้ยว่าผู้ชายคนนั้นจะทำอะไรเธอต่อไป?" เขาชี้ไปสภาพของเธอในตอนนี้

เรนนี่รีบสวมเสื้อผ้าให้ดีอย่างเขินอายและตระหนก แล้วจึงเงยหน้าขึ้น "ฉันต้องการเงิน โครงการไม่มีค่าคอมมิชชั่นแล้ว ฉันก็ย่อมต้องหาวิธีอื่น แม่ฉันเข้าโรงพยาบาล ฉันต้องการค่ารักษาพยาบาล"

คิ้วของหัสดินขมวดขึ้นสูงอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไม่รู้ว่าเหตุผลที่เธอถึงพยายามดิ้นรนเพื่อให้ได้โปรเจกต์ก็เพราะเหตุผลนี้"

"ผมสามารถให้คุณได้ ลาออกจากที่นี่ซะ" เขากล่าว

เรนนี่ปฏิเสธ "ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันจะหามันด้วยสองมือของฉันเอง"

"ทิปชดเชยที่เมาเหล้าครั้งนั้น จากนี้ระหว่างเราจะไม่ติดค้างกันอีก" หัสดินสูบบุหรี่ ยังไงซะก็เป็นคนที่เคยมีความสัมพันธ์กัน เขาไม่คิดว่าเธอที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาจะเดินเข้าห้อง

"ประธานหัสดิน ฉันไม่ได้ขายตัว ฉันยังมีงานต้องทำ ขอตัวนะคะ!" คำพูดของเธอสะอื้นเล็กน้อย ก้มหัวแล้ววิ่งผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว

หัสดินดูดบุหรี่เข้าลึกๆอีกครั้ง จากนั้นก็โยนก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้น เหยียบมันให้ดับ แล้วกลับไปที่ห้องส่วนตัว

ทั้งสองดื่มเหล้ากันไปไม่น้อย ออกัสกำลังนวดคลึงหน้าผากเบาๆ ดนัยพูดด้วยน้ำเสียงบูดบึ้งว่า "นึกว่ามึงตกส้วมไปละ กำลังจะขี่ม้าขาวไปช่วยพอดี"

"มึงไม่ใช่เจ้าชาย กูก็ไม่ใช่สาวงาม จะลวนลามใคร โถส้วมเหรอ มึงคิดว่าเท้ากูสามารถยัดเข้าไปได้รึไง?"

หัสดินยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก พูดก็ไม่ดูความเป็นจริง เต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระอย่างยิ่ง

ออกัสมองดูเวลา ตอนนี้สี่ทุ่มสี่สิบแล้ว จึงลุกขึ้น "กลับบ้าน"

ดนัยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เขาลุกตาม แต่หัสดินกลับนั่งลงบนโซฟา "พึ่งมาได้ไม่นานก็จะรีบไปแล้วเหรอ ดื่มอีก 2 ขวด"

"ยู่ยี่กำลังท้อง มึงดื่มให้น้อยๆหน่อย จากนี้ยังมีเวลาดื่มเหล้าอีกเยอะแยะ" ออกัสสวมเสื้อคลุม จัดคอเสื้อให้เรียบร้อย

เมื่อลงไปข้างล่าง เสียงเพลงดังจนแทบทะลุแก้วหูอยู่

ทันทีที่ผู้หญิงรอบๆเห็นผู้ชายที่โดดเด่นเช่นนี้ค่อยๆทยอยเดินมาก็ปรี่เข้าไปหาทั้งสามคน

คิ้วที่หล่อเหลาของออกัสขมวดขึ้น เขารำคาญและรังเกียจ สีหน้าก็เย็นชาราวกับฤดูหนาวอันหนาวเหน็บในเดือนสิบสอง ไม่มีแม้แต่ความอบอุ่นแม้เพียงนิด "ไปให้พ้น"

เขาแผ่พลังออกมา หญิงสาวเหล่านั้นต่างก็กลัว ไม่กล้าที่จะก้าวไปหาอีก

ดนัยเดินตามหลังเขามาติดๆ ถ้ากลับบ้านแล้วยัยปีศาจนาโนได้กลิ่นน้ำหอมบนตัวเขาแล้ว ต่อให้เขากระโดดลงไปในแม่น้ำเหลืองก็ไม่สามารถชำระความผิดได้

ทันใดนั้นสายตาของออกัสก็มองไปยังที่แห่งหนึ่ง ร่างสูงหยุดนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาลึกก็หรี่ลงเล็กน้อย

ทิศที่เขามองอยู่คือเรนนี่...