บทที่ 364 ทำไมถึงแท้งได้

“งั้นก็ลำบากท่านผู้อำนวยการด้วยครับ….” ฉันทัชฉีกยิ้มขึ้นอย่างจางๆด้วยความมีมารยาท

ผู้อำนวยการตามไปด้วยตลอดทาง จนกระทั่งมาส่งฉันทัชที่นอกโรงพยาบาลแล้วถึงหยุดลง

เบนลีย์คันสีดำจอดอยู่ที่ด้านนอกของโรงพยาบาล โก๋เปิดประตู คิ้วขมวด เขาเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่ได้พูดออกมา

“มีอะไรหรอ?” ฉันทัชขมวดคิ้ว ชำเลืองมองเขา

โก๋ชี้ไปยังที่นั่งฝั่งข้างคนขับ ตรงนั้นมีเลือดเปื้อนอยู่

เชอร์รีนกับนาโนก็มาถึงปากประตูทางเข้าของโรงพยาบาลพอดี เห็นร่างที่สูงยาวนั้น นาโนก็เดินเข้ามา พอเห็นเลือดอยู่ตรงนั้น เธอก็ถามอย่างตกใจ “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“เป็นรอยเลือดของคุณยู่ยี่ครับ” โก๋พูดขึ้นอย่างร้อนรน ทนไม่ได้ที่จะเห็นคนข้างๆใช้สายตามองคุณฉันทัชอย่างแปลกๆ

คุณยู่ยี่ ไม่มียู่ยี่ไหนแล้วล่ะ นอกจากยู่ยี่นี่แล้วยังมีใครที่ไหน?

ได้ยินดังนั้น เชอร์รีนกับนาโนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป รีบร้อนและกังวลใจอย่างมาก ในใจกลับเกลียดหัสดินเข้ากระดูกดำ!

“เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว จากห้องผ่าตัดย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยแล้วครับ…..” สีหน้าของคนทั้งสองสัมผัสเข้ามาที่ม่านตา ฉันทัชบอกนิ่งๆ

โก๋หันไปมองยังที่นั่งข้างคนขับอีก “ คุณฉันทัชไม่งั้นคุณรออยู่ที่นี่สักครู่ ผมจะเอารถไปทำความสะอาดก่อนนะครับ”

“ไม่เป็นไร….” ในระหว่างที่พูด เขาหันไปพยักหน้าให้กับเชอร์รีนและนาโน แล้วก้าวขายาวเข้าไปนั่งด้านหลังคนขับ

โก๋รู้สึกเห็นใจคุณฉันทัช แต่คุณฉันทัชไม่ถือสาอะไร เขาก็ไม่ได้พูดต่อ รีบขึ้นรถ สตาร์ทมันแล้วขับออกไป

นาโนหันกลับมา แล้วถอนหายใจอย่างช้าๆ เป็นเทพบุตรในใจของเธอจริงๆ ทำได้แค่มองอยู่ไกลๆ แต่ไม่สามารถเชยชมได้

ขณะที่คนทั้งสองรีบเข้ามาในห้องผู้ป่วย ยู่ยี่ยังไม่ฟื้น ชฎารัตน์นั่งอยู่ข้างๆ หัสดินไม่ได้อยู่ด้วย นาโนรีบกัดฟันพูดทันทีว่า “ฉันจะฆ่าหัสดิน!”

เชอร์รีนนั่งอยู่ข้างเตียง ลูบข้างแก้มของเธอเบาๆ บริเวณรอบตาอดไม่ได้ที่จะมีน้ำตาออกมา

ในขณะนั้นเอง ตาของยู่ยี่ก็ค่อยๆลืมอย่างช้าๆ มือของเธอลูบที่ท้องตามสัญชาตญาณ สีหน้าแข็งทื่อ ปากสั่นเทา

ตรงนั้นไม่นูนกลมอีกต่อไป แต่กลับราบเรียบ นี่จึงอธิบายได้ว่า ลูกของเธอ…..

มือและเท้าเย็นอย่างที่สุด เหมือนเป็นน้ำที่อยู่ในช่วงเยือกเย็นที่สุดของเดือนจับตัวกันจนหนาวแข็ง เธอหลับตาลงอย่างช้าๆ พูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง “เขาไปแล้วใช่ไหม?”

เชอร์รีนรู้ว่าสิ่งที่ถามถึงคือเด็กที่อยู่ในท้อง จับมือเธอไว้แน่น เธอเอ่ยปากพูด น้ำตาไหลทะลักออกมา “เขาไปแล้ว….”

“เขาเป็นเด็กดี….” เสียงของเธอล่องลอย ทำให้คนที่ได้ฟังกลับมีความรู้สึกอยากที่จะร้องไห้

เชอร์รีนไม่ได้พูดว่าอะไร นาโนที่อยู่ข้างๆก็ไม่ได้พูดว่าอะไร

“ฉันสัมผัสได้ถึงการกระโดดของเขา ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะลาจากฉันไป เขาอยู่กับฉันมานาน ฉันไม่คิดจริงๆว่าเขาจะลาจากฉันไป…..”

เชอร์รีนนึกว่าหลังจากที่เธอฟื้นและได้รับการโจมตีอย่างนี้จะรับไม่ไหว อารมณ์จะเปลี่ยนเป็นหวั่นไหวเสียการควบคุม แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะสงบถึงเพียงนี้

แต่ว่ายิ่งสงบอย่างนี้ยิ่งทำให้รู้สึกกังวลใจ

สายตาก้มต่ำลง นาโนเห็นมือที่อยู่ข้างกายของยู่ยี่จิกเข้าไปกลางฝ่ามือ จนทำให้ตรงนั้นเป็นรอยสีเขียวช้ำ

“เธอบ้าไปแล้วหรอ!” เธอเดินเข้าไป ใช้แรงที่ตัวเองมีทั้งหมดง้างมือของยู่ยี่ออก ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป มือของเธอก็จะมีเลือดออก

ไม่อยากที่จะพูดเยอะอีก ยู่ยี่ค่อยๆหลับตาลง ท่าทางดูเหมือนอ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรง

ชฎารัตน์ยังคงโทรหาหัสดิน เห็นดังนั้นแล้วนาโนก็หัวเราะหึๆ ด่าหัสดินอย่างถึงพริกถึงขิง