บทที่ 372 ไม่มีอะไรต้องละอาย

เรนนี่ใช้โทรศัพท์มือถือของหัสดินลงภาพดังกล่าว และใช้เวลาไม่นานก่อนที่จะลบ

ไม่จำเป็นต้องลงไว้ตลอด แค่ให้คนที่ควรเห็นเห็นเท่านั้น เธอเห็นว่าวีแชทของเธอออนไลน์อยู่จึงจงใจลงมาแบบนั้น

ตอนนี้เธอเร่งรีบเกินไปไม่ได้ เธอต้องค่อยๆทำทีละขั้น

สองมาวันนี้หัสดินมานอนพักที่คฤหาสน์นี้ตลอด เธอเชื่อว่าสิ่งที่เธอต้องการจะได้รับในอนาคตอันใกล้

เธอหัวเราะเบาๆ เธอบอกแล้ว หัวใจของยู่ยี่นั้นบริสุทธิ์และอบอุ่นเกินไป จัดการนิดเดียว เธอก็ลืมประโยคนั้นไป

เมื่อคนสองคนคบกัน ผู้ชายชอบความไร้เดียงสาของผู้หญิงมากที่สุด แต่หลังจากผ่านช่วงโปรโมชั่นไป ผู้ชายจะไม่ชอบมันแล้ว

จัดผ้าปูเรียบร้อยแล้วโรยน้ำหอมให้ทั่วๆ น้ำหอมกลิ่นไม่เบานัก เรียกได้ว่าเป็นกลิ่นยั่วยวน เธอชอบน้ำหอมกลิ่นยั่วยวน เพื่อให้มีความดึงดูด

เธอเปลี่ยนผ้าม่านทั้งหมดของคฤหาสน์ และเปลี่ยนสีดำทั้งหมดเป็นสีแดงสด เมื่อม่านถูกดึงออก แสงก็ฉายส่องลงมา ทำให้มีบรรยากาศที่อธิบายไม่ได้...

หัสดินออกมาจากห้องน้ำ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวเดินไปข้างหน้า เรนนี่ยืนนวดอยู่ข้างหลังเขา เพื่อให้เขาผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ

หัสดินได้รับการผ่อนคลายที่หายากนี้จึงหลับตาลง

ห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาที่ปะปนกัน จากนั้นก็มีอีกความรู้สึกหนึ่ง...

เรื่องหางาน ยู่ยี่ยังไม่มีแผนที่จะเลิกหา เธอวางแผนที่จะหางานแบบนี้ต่อไป

จากนี้ไปเธอต้องอยู่คนเดียว และเธอต้องเลี้ยงตัวเอง

เมื่อกำลังจะออกไป เชอร์รีนกับนาโนก็เข้ามา พวกเขาถืออาหารมาจำนวนมาก และยังมีกระถางต้นไม้ซึ่งกำลังเบ่งบานอย่างแข็งแรงอยู่หลายต้น

เมื่อเห็นสภาพของเธอ เชอร์รีนก็ถามว่า “ข้างนอกฝนยังตกหนักมาก เธอจะไปไหน”

“กำลังหางาน” เธอไม่ปิดบัง

“ร่างหายยังอ่อนแอเกินไป ออกไปหางานทำไม! ถ้าเธอต้องการงานจริงๆก็ไปสมัครที่บ้านสิริไพบูรณ์” เชอร์รีนกล่าว

ยู่ยี่ส่ายหัว สัมผัสได้ถึงความเหงาและความขมขื่น “เชอร์รีน ฉันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ”

เชอร์รีนงงงวยและถามเธอว่าทำไม ยู่ยี่จึงบอกเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเธอไปสมัครงาน "ฉันใช้ชีวิตได้ดีเกินไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และในอนาคตฉันจะต้องอยู่คนเดียว ฉันจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ฉันอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ไม่ใช่เด็กๆแล้ว” เมื่อได้ยินเชอร์รีนก็ไม่ได้ห้ามเธออีกต่อไป ทุกคำพูดของยู่ยี่สมเหตุสมผล ดังนั้นเธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะหยุดเธอ

นาโนไม่ได้ห้ามเธอแต่บอกว่า “การเรียนรู้ที่จะเติบโตขึ้นเป็นสิ่งที่ดีเสมอ”

เกี๊ยวที่ทั้งสามกินที่บ้านตอนเที่ยงทำโดยเชอร์รีนและยู่ยี่ นาโนไม่ได้แตะน้ำเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นสิ่งเดียวที่เธอช่วยได้คือเตรียมชามและตะเกียบ

ตอนบ่ายเธอหางานทำต่อไป วันนี้เธอโชคดีได้งานที่บริษัทซีวายเขาให้เธอไปทำงานในวันถัดไป

เมื่อกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ เธอก็ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทซีวายจากอินเทอร์เน็ต บริษัทไม่เล็ก และเป็นบริษัทใหม่ใน เมืองs แต่มีความแข็งแกร่งและมีอนาคตมากที่สุด

ปัญหาทุกอย่างมีทางออกเสมอ ในที่สุดยู่ยี่ก็หาทางออกได้ เธอเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย เรายังรู้สึกตื่นเต้นด้วย