บทที่ 376 จินตนาการมากมายหลากหลายเหลือเกิน

เธอถือกาแฟมา เขารับไปแล้วจิบเบาๆ นอกจากอัลบั้มรูปแล้ว บนโต๊ะชานั้นยังมีหนังสือวางอยู่สองสามเล่ม ทั้งหมดล้วนแต่เป็นพวกสถาปัตยกรรมทั้งสิ้น ปลายนิ้วยกขึ้นด้านบน ด้านในมีร่องรอยของการใช้ปากกาขีดเขียนเอาไว้ ทั้งสีแดงสีน้ำเงิน และด้านข้างก็ยังมีมาตรฐานเอาไว้ เธอมีความตั้งใจมาก

“กำลังเรียนอยู่เหรอครับ?” ฉันทัชเปิดดูสองสามหน้า รสชาติของกาแฟก็ไม่เลวเลยอีกด้วย

“ใช่ค่ะ ก็อย่างวิชาความรู้บ้าๆบอๆอย่างฉัน ถ้าไม่เรียนอีก ก็คงจะอับอายขายหน้าแย่เลย”มุมปากของยู่ยี่กระตุกขึ้น นึกไปถึงรายงานที่ทำอยู่ที่บริษัท

มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย จิบกาแฟแล้วเปิดพลิกหนังสือของเธอ โดยไม่ได้เอ่ยพูดขึ้นอีก

ยู่ยี่นั่งอยู่บนโซฟา บิดตัวไปมา เขาไม่ได้ส่งเสียงออกมา และเธอเองก็ไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกมาด้วยเช่นกัน จึงปล่อยให้เงียบกันอยู่แบบนั้น

“การเรียนแบบนี้ไม่มีประสิทธิภาพมากนักหรอกครับ สิ่งที่คุณเรียนรู้ก็ไม่ได้มากไปกว่าทฤษฎี การปฏิบัติจะเป็นการได้รู้จริงๆ เดินไปบนถนน สิ่งก่อสร้างในทุกๆตึกจะเป็นสิ่งที่คุณสามารถศึกษาเรียนรู้ได้.....” ฉันทัชเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

ยู่ยี่ยิ้มและรู้สึกว่าเขาพูดถูกมาก และยิ่งคิดขึ้นมาได้ในทันที : “จริงค่ะ”

วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะชา ฉันทัชยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา แล้วลุกขึ้น : “ผมต้องไปแล้ว”

เธอไม่ได้ออกปากรั้งเขาเอาไว้ เก้าโมงครึ่งแล้ว รู้สึกเหนื่อยแล้ว จึงรีบลุกขึ้นตามแล้วกำชับเขา : “ฝนตกแรง ระวังตัวด้วยนะคะ”

เดินมาถึงข้างลิฟต์ ฉันทัชหยุดชะงักเท้าลง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง : “รูปถ่ายดูดีเหมือนกันนะครับ”

ยู่ยี่รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปในลิฟต์แล้วกลับออกไป เธอไม่ได้ไปส่งข้างล่าง ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง เห็นเขาจากไปได้อย่างชัดเจน

กลับมาบนโซฟา เธอพลิกอัลบั้มรูป รูปถ่ายในอัลบั้มรูปนั้นล้วนมีแต่เธอ นาโนและเชอร์รีน เพื่อนเธอมีไม่มาก ก็มีพวกเธอสองคน แล้วพลิกไปข้างหลังอีก หน้าสุดท้ายเป็นรูปแต่งงานของเธอกับหัสดิน

เธอจำได้ว่าตัวเองฉีกทิ้งไปหมดแล้ว แต่นี่ทำไมถึงยังมีเหลืออยู่รูปหนึ่งกัน?

มองรูปถ่ายนั้นอย่างใจลอย หลังจากนั้น เธอก็ฉีกรูปถ่ายใบนั้นอย่างละเอียด ไม่มีความจำเป็นที่จะเก็บเอาไว้อีกแล้ว

รูปถ่ายใบนั้น เธอฉีกแม้แต่ตัวเองและหัสดินจนละเอียด แล้วทิ้งลงในถังขยะไป

เธอตัดขาดก็ตัดขาดจนถึงที่สุดเช่นกัน ตอนที่จากมานั้น สิ่งที่เกี่ยวกับหัสดินเธอก็ไม่ได้เอามาด้วยเหมือนกัน

จนกระทั่งถึงตอนนี้แล้ว หัวใจเธอยังเจ็บอยู่ไหม? จะบอกว่าไม่เจ็บเลยนั่นก็คงเป็นการโกหก ความรู้สึก7ปี บอกว่าจะลืมแล้วจะลืมเลยได้อย่างไรกัน?

เพียงแต่ความเจ็บปวดไม่ใช่เป็นความเจ็บปวดแทบขาดใจแบบนั้นอีกแล้ว แต่เป็นความเจ็บจากการโดนปลายเข็มทิ่มแทง เบาและคลายลงมาก

เมื่อก่อนเธอมักจะคิดว่าไม่มีหัสดินแล้ว ชีวิตของเธอจะต้องเละเทะ ไม่มีทิศทาง ไม่มีจุดหมายอย่างแน่นอน และชีวิตก็จะยิ่งไม่มีพลังและความสุข

เดินมาถึงก้าวนี้แล้วเธอถึงได้พบว่า ไม่มีหัสดิน เธอก็ยังคงใช้ชีวิตได้อย่างเรียบง่ายสงบสุขได้ ไม่ได้แย่เหมือนกับที่คิดเอาไว้

คนเราจะต้องเรียนรู้ที่จะเติบโต เรียนรู้ที่อยู่คนเดียว เรียนรู้ที่จะเข้มแข็งให้เป็น

ขณะที่ยู่ยี่กำลังพิมพ์เอกสารอยู่นั้น เรนบีจ้องมองเธอด้วยอารมณ์ที่แปลกประหลาด ถือกาแฟเข้ามาด้วยมือที่แกว่งไปมาเล็กน้อย กาแฟหกลงบนเอกสารที่อยู่ในมือเธอ : “ขอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

คนที่มีตาดูก็รู้แล้วว่าเธอตั้งใจ.....

เธอหยิบเอกสารขึ้นมา แล้วสะบัดกาแฟที่หกรดลงบนเอกสาร โดนกระโปรงของเธอพอดี ยู่ยี่เงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิด : “ขอโทษนะคะ”

เธอได้ยินมีคนพูดมาว่าเรนบีกับผู้จัดการนั้นเบื้องหลังเป็นชู้กัน เพียงแต่นี่ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ

บนกระโปรงนั้นมีคราบกาแฟอยู่ เรนบีจ้องมองเธอด้วยความโมโห ยู่ยี่มองเธอ ดังนั้นแล้วเธอไม่มีอะไรก็มักจะมาหาเรื่องยั่วเธอทำไมกัน?

ช่วงนี้ทางเบื้องบนกำลังยุ่งเรื่องแผนงานหนึ่งอยู่ นั่นก็คือทางรัฐบาลต้องการสร้างมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองs บริเวณรอบๆล้อมรอบไปด้วยโรงพยาบาลและซุปเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งนี่นับเป็นงานใหญ่มากงานหนึ่ง ถ้าหากบริษัทได้มาอยู่ในมือ ผลประโยชน์ก็จะเป็นไปตามสภาพความเป็นจริง

ตอนนี้ บริษัททั้งหมดกำลังแย่งงานนี้กันอยู่ ถ้าหากสามารถเอามาอยู่ในมือได้ เพียงแค่ดึงมาได้สำเร็จก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย

ยู่ยี่กำลังดูเอกสารอย่างขะมักขะเม้น ผู้จัดการเข้ามา แล้วยื่นเอกสารส่งให้เธอ : “ต่อไปคุณเป็นคนรับผิดชอบรายการนี้ พยายามเอามาให้ได้”

ถูกทุบจนรู้สึกวิงเวียนศีรษะและตาลาย ยู่ยี่ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้อยู่เป็นเวลานาน แม้แต่จิตใจของเธอนั้นก็ล้วนแต่ใจลอยออกไปด้วย เธอคิดไม่ถึงเลยว่าอำนาจจะมาอยู่ในมือเธอ

และในเวลานี้สิ่งเดียวที่เธอนึกถึงก็คือ อำนาจนี้มาอยู่ในมือเธอ มือเธอมีกลิ่นคาวเลือดติดมาแล้ว

สายตาของทุกคนในออฟฟิศมองมาที่ร่างของเธอ ล้วนแต่เป็นสายตาที่แปลกๆไปอยู่บ้าง ประสบการณ์และคุณสมบัติของเธอน้อยที่สุด แล้วก็ทำงานแย่ที่สุดด้วย ทำไมถึงมอบให้เธอ?

ขณะที่ยู่ยี่กำลังวิงเวียนอยู่นั้น ผู้จัดการก็ออกไปแล้ว เรนบีก็เดินไปแล้วด้วยเช่นกัน

ในออฟฟิศ ผู้จัดการนั่งอยู่บนเก้าอี้หนัง เรนบีนั่งลงบนขาของเขา สองมือโอบรอบคอเขา : “ทำไมให้พนักงานทำความสะอาดนั่นรับผิดชอบล่ะคะ ให้ฉันนะ ให้ฉันทำได้ไหม ที่รัก....”

“คุณแน่ใจว่าจะเอางานนี้มาได้ไหม?”มือของผู้จัดการอยู่บนหน้าอกของเธอ

ร่างของเธอนั้นขดอยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนกับงูเลยอย่างไรอย่างนั้น เรนบีรู้สึกไม่พอใจ : “แล้วเธอสามารถเอามาได้หรอคะ?”

“เธอรู้จักกับคุณฉันทัช”เหตุผลที่เลือกเธอไม่มีเรื่องอื่นเลย มีเพียงแค่เรื่องนี้เท่านั้น

เรนบีขมวดคิ้วขึ้น : “คุณฉันทัช?”