บทที่ 382 ถ้าหากผมบอกว่าตั้งใจล่ะ?

นาโนให้ดนัยขับรถไปส่งเธอกลับบ้าน แต่ยู่ยี่ปฏิเสธ แล้วโบกรถแท็กซี่กลับ

ถึงคอนโดก็เกือบจะสี่ทุ่มตรงแล้ว เดินช้อปปิ้งมาทั้งวัน ก็รู้สึกเหนื่อยอยู่บ้างจริงๆ เธอนอนลงบนเตียง แล้วก็หลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ยู่ยี่งัวเงียแล้วยื่นมือออกมาคลำโทรศัพท์มือถือด้วยสัญชาตญาณ ดวงตาที่สะลึมสะลือกลับเห็นสายที่ไม่ได้รับโชว์ขึ้น เป็นฉันทัชนั่นเอง....

ปลายนิ้วที่จับโทรศัพท์มือถืออยู่นั้นอดที่จะสั่นไม่ได้ หัวใจเต้นเร็วขึ้น เธอตื่นแล้ว แต่กลับทำเหมือนไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับสายนี้

.........

วันถัดมา ยู่ยี่ได้รับแจ้งว่าบริษัทเข้าร่วมการประมูลงานนี้ด้วย

นั่นก็แสดงว่า ต่อไปเธอไม่ต้องติดต่อกับเขาอีกแล้ว ยู่ยี่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอีก เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นประสาทไปแล้ว

ผู้จัดการให้เธอไปที่ออฟฟิศ : “เธอติดตามงานนี้ต่อ ทำให้ดี ไปตีสนิทกับคุณฉันทัชให้มากๆ พูดจาดีๆ”

“ไม่ใช่ว่าบริษัทเข้าร่วมการประมูลแล้วไม่ใช่หรือคะ?” ยู่ยี่รู้สึกงุนงง

ผู้จัดการเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ : “เข้าร่วมการประมูลแล้วก็จริง การประมูลเป็นส่วนหนึ่งเท่านั้น บริษัทไม่เพียงแค่จะเพิ่มความแข็งแกร่งและเพิ่มแรงในด้านนี้เท่านั้น ในขณะเดียวกันก็จะลงทุนก้อนใหญ่ด้วยเหมือนกัน แต่อำนาจการตัดสินใจสุดท้ายและการประเมินนั้นอยู่ในมือของคุณฉันทัช ทางด้านนี้ คุณจะต้องลงแรงหนักขึ้น ในฐานะที่เป็นคนใหม่ เพิ่งจะเข้าบริษัทมาก็ได้รับงานใหญ่ขนาดนี้ ถือว่าเป็นความโชคดีของคุณ......”

ความโชคดีนี้เธออยากได้เองหรือว่าเขายัดเยียดกัน?

ทันใดนั้นเอง ยู่ยี่ก็รู้สึกถึงความกดดัน จนรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา ดูแล้วบริษัทจะต้องทำให้ได้งานนี้มาให้ได้

การไปประมูลนั้นเป็นตัวแทนของบริษัท จากการบังคับของผู้จัดการแล้วยู่ยี่เองก็ต้องตามไปด้วยเช่นกัน

บริษัทที่ไปประมูลด้วยกันนั้นมีหลายบริษัท ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือ บริษัทลงต้นทุนไปมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านไหนก็ตาม

ผลของการประมูลได้ถูกส่งขึ้นไปทั้งหมดแล้ว งานนี้ก็กำลังเร่งที่จะสร้างขึ้นด้วยเช่นกัน ดังนั้นขั้นตอนที่ยุ่งยากและซับซ้อนจะถูกข้ามไป มีความง่ายขึ้น ช่วงกลางคืนผลก็คงจะออกมาได้แล้ว

เดินออกมาจากห้องโถงชั้นสอง ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นหนึ่ง ยู่ยี่เงยหน้าขึ้นมอง เห็นฉันทัชเดินออกมาจากประตูหมุนด้านในพอดี

เขาเป็นตัวเอกแห่งค่ำคืนนี้โดยไม่ต้องสงสัย สูทดำ ที่รีดจนเรียบเป็นพิเศษ แผ่ออกอย่างไม่มีรอยยับใดๆ และยังมีความมันวาววับอีกด้วย

เขาเดินอยู่ทางด้านหน้า ข้างหลังมีผู้ชายที่สวมชุดสูทกลุ่มหนึ่งเดินตาม แต่กลับมีเพียงเขาที่สามารถอธิบายรสนิยมของความเป็นชุดสูทนี้ออกมาได้ ยืนอยู่ในนั้น โดดเด่นท่ามกลางผู้คน ดึงดูดความสนใจของทุกคนได้

สองคนถ่ายรูป หลบไปไม่ได้ แล้วก็ยิ่งไม่มีทางหลบได้ด้วยเช่นกัน ทำได้เพียงต้องเดินไปข้างหน้าเท่านั้น

อีกทั้งตอนที่เดินผ่านกัน ยู่ยี่ก็เอ่ยทักทายเขา : “คุณฉันทัช”

“คุณยู่ยี่” ฉันทัชตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น และจริงจัง

หลังจากที่แยกกันไปแล้ว ตัวแทนของบริษัทคือผู้หญิงวัยราวสี่สิบกว่า เธออึ้งไปอยู่นาน แล้วดึงตัวยู่ยี่เอาไว้ : “นั่นก็คือคุณฉันทัช?”

ยู่ยี่พยักหน้าลง ความรู้สึกทึ่งในแววตาของตัวแทนนี้เธอเห็นอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเขาก็เป็นผู้ชายที่ทำให้คนรู้สึกทึ่งได้ตลอด!

ตัวแทนบริษัทหันกลับไปมองอีกครั้ง ร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้าลิฟต์ ด้านหลังกว้างและแข็งแรง ให้ความรู้สึกมีอำนาจที่บีบให้คนต้องทำตาม สมบูรณ์แบบมากจริงๆ!

อีกไม่นานก็จะเป็นช่วงเวลากลางคืนแล้ว ดังนั้นทั้งสองคนจึงไปจัดการเรื่องอาหารเย็นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว ทานง่ายมาก แต่รสชาติก็ดีมากอีกด้วย

ยู่ยี่ไม่ค่อยทานอาหารรสเผ็ดในช่วงเย็นมาตลอดอยู่แล้ว เธอสั่งซุปกระเพาะมาหนึ่งที่ เปรี้ยวๆ อุ่นๆ ทานแล้วรู้สึกสบายท้องเป็นอย่างมาก

จากนั้นทั้งสองคนก็กลับมาที่ตึกอีกครั้ง ตัวแทนไปที่ห้องโถงก่อน ยู่ยี่รู้สึกปวดหนัก จึงไปห้องน้ำ

จากนั้นเธอก็ไปล้างมือ ที่พื้นนั้นไม่รู้ว่าใครสาดน้ำเอาไว้ เธอไม่ทันได้ระวัง ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วลื่น ร่างของเธอทรงตัวได้ไม่มั่นคงแกว่งไปมา