บทที่ 390 ยังหนีไม่พ้น

ยู่ยี่เงียบ เธอไม่อยากพูดอะไรจริงๆ ความจริงแล้วเธอไม่ได้น่าสงสารเลย

ในห้องยังมีผู้ชายอยู่ด้วย ยู่ยี่รู้สึกตื่นเต้น ถึงแม้ว่าจะเกินไปบ้าง แต่เธอก็ยังหวังว่าเพื่อนสนิทของเธอจะรีบออกไป

อืม นี่ไม่ใช่ว่าใจร้าย แต่สถานการณ์ลำบากอยู่บ้างจริงๆ

กินเค้ก เป่าเทียน ร้องเพลงวันเกิด ดื่มไวน์ มีความสุขมาก

แต่ ยู่ยี่รู้สึกอกสั่นขวัญหายอยู่ตลอด

ตอนเกือบจะห้าทุ่ม เชอร์รีนจะกลับไปแล้ว ยู่ยี่ก็รู้สึกโล่งใจมาก

แต่นาโนยังไม่ไป เธอเห็นแล้วรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง บอกว่าคืนนี้จะไม่ไป จะอยู่ค้างที่นี่

ได้ยินแล้ว หัวใจของยู่ยี่นั้นชะงักไป แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรได้

คิดแล้วนั้น ยู่ยี่ดึงมือของนาโนเอาไว้ : “ฉันไม่เหงาจริงๆนะ ฉันสบายดีมาก เธอกลับไปเถอะ”

“ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะตัวฉันเอง คืนนี้ฉันอยากจะอยู่ที่นี่ นอนด้วยกันกับเธอ ใครก็อย่ามาห้ามฉันเลย.....”

หัวใจของยู่ยี่เริ่มเต้นแรงขึ้นมา นาโนเดินไปที่ห้องแล้ว....

และตอนที่ขาของนาโนจะก้าวเข้าไปในห้องนั้น หัวใจของยู่ยี่เต้นกรง รีบยื่นมือออกมาดึงนาโนเอาไว้ : “ตรงนี้ยังมีห้องอยู่นะ?”

ถูกขัดขวางแล้ว นาโนหันมา แล้วเอ่ยพูดขึ้นอย่างจริงจัง : “คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอ!”

ได้ยินแล้ว ยู่ยี่ก็จ้องมองไปยังนาโนที่มุ่งมั่นแบบนี้และขัดกับเธออยู่แบบนี้ ในใจอดที่จะคิดเหลวไหลขึ้นมาไม่ได้ หรือว่านาโนจะเจออะไรแล้วจริงๆ?

หางตาของเธอแอบกวาดมองจากในห้อง ถึงแม้ว่าเมื่อครู่นี้จะรีบร้อน แต่เธอก็ไม่ลืมเก็บเสื้อคลุมสีเทาที่แขวนอยู่บนไม้แขวนเสื้อนั่น

นอกจากแก้วไวน์สองใบแล้ว ก็ไม่มีของใช้อื่นที่เป็นของผู้ชายอยู่ด้วย ไม่ควรจะมีอะไรผิดปกติ

ระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น เสียงเพลงที่ไพเราะก็ดังขึ้น ยู่ยี่รู้สึกโล่งใจ : “มือถือกำลังดังน่ะ”

เป็นดนัยโทรมา เสียงเบามากเกินไป ดังนั้นยู่ยี่จึงไม่ได้ยินว่ากำลังพูดอะไรกัน

เพียงแต่ประโยคสุดท้ายของนาโนนั้น ยู่ยี่ได้ยินอย่างชัดเจน และเข้าใจ แม้กระทั่งเป็นแนวโน้มที่ลึกซึ้งอย่างไม่มีวันลืม

.....อืม คืนนี้ฉันไม่กลับไปแล้วค่ะ พักอยู่กับยู่ยี่ที่นี่ พักห้องเดียวกับเธอ.....

เธอรู้สึกว่าตรงหน้าตัวเองนั้นดูพร่ามัวขึ้นมาอีกครั้ง และยิ่งอดที่จะไอกระแอมออกมาเบาๆไม่ได้

วางสายไปแล้ว นาโนดึงยู่ยี่เข้ามา แล้วเอ่ยขึ้น : “ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”

“เธอทะเลาะกับดนัยเหรอ?” ยู่ยี่ขมวดคิ้วขึ้น แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เปล่า”

เธอรู้สึกถึงความไม่ปกติ : “ในเมื่อไม่ได้ทะเลาะกัน แล้วทำไมเธอถึงได้มีพฤติกรรมแบบนี้ล่ะ? ปกติแล้วกับดนัยก็ดีกันจนแยกออกจากกันไม่ได้เลย แล้ววันนี้เป็นอะไรไป?”

“ดื่มเป็นเพื่อนฉันก่อน”นาโนไม่ตอบ และทิ้งคำพูดเอาไว้แค่นี้ เทไวน์เต็มแก้วแล้วยื่นส่งให้ยู่ยี่

เดิมทีแล้วยู่ยี่ไม่ได้จะดื่ม แต่นาโนกลับเอาแต่จ้องเธออยู่ตลอด ในใจของเธออดที่จะแอบคิดไม่ได้ว่าถ้าหากสามารถทำให้นาโนเมาได้ ก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน

เธอก็เลยเริ่มดื่มเป็นเพื่อนาโน ดื่มทีละแก้วๆอย่างช้าๆและในปริมาณน้อยๆ

ไม่เหมือนกันกับเธอ นาโนมีแนวโน้มในการดื่มอย่างหนัก ยู่ยี่รู้สึกว่าคืนนี้เธอดูผิดปกติไปจริงๆ ดูเหมือนกับได้รับการสะเทือนอารมณ์อะไรมา

ยื่นมือออกมาแล้วแย่งแก้วไวน์ในมือของเธอไป สีหน้าท่าทางของยู่ยี่จริงจังขึ้นมา : “สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ยี่…วันนี้ไปตรวจที่โรงพยาบาลมา....คุณหมอบอกว่าฉันไม่สามารถตั้งท้องได้....ฉันคลอดลูกไม่ได้.....”นาโนเงยหน้าขึ้นมา เธอเมาแล้ว แต่แววตาของเธอนั้นกลับมีความเศร้า

ยู่ยี่รู้สึกอึ้งไป ในที่สุดก็รู้ถึงความผิดปกติของเธอในคืนนี้แล้ว!