บทที่ 394 ผู้หญิงไร้ยางอาย

"แม่ของดนัยพูดกับฉันเป็นการส่วนตัวหลายครั้ง บอกว่าตระกูลเตชะโสภาไม่สามารถไม่มีทายาทได้ ให้ฉันหย่ากับดนัย มาพูดกับฉันห้าหกครั้งแล้ว ฉันรู้สึกหงุดหงิดก็เลยตอบโดยตรงว่า รับเลี้ยงมาสักคนก็จบแล้ว ตอนนั้นเธอตบหน้าอกอย่างเคืองโกรธ ฉันย้ายไปอยู่กับเธอได้ไหม?'

หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนยู่ยี่ยอมใจกับความคิดเธอ หัวใจกลับถูกบีบแน่นด้วยความเจ็บปวด

สามวันต่อมานาโนชวนเธอไปชอปปิ้งอีกครั้ง เธอบอกว่าต้องไปร่วมงานเลี้ยงรวมเพื่อนจึงไปไม่ได้ นาโนตอบทันทีว่า ชุดกระโปรงของพ่อเทพบุตรตัวนี้มาได้จังหวะพอดี เธอก็สวมชุดกระโปรงตัวนี้ไปงานเลี้ยงเถอะ จากนั้นฉันจะช่วยแต่งหน้าให้เธอ รับรองว่าสวยแน่สะกดตาทุกคนได้แน่

ยู่ยี่เงียบ หนึ่งวินาทีก่อนหน้าเธอยังซึมเศร้าไม่ชีวิตชีวาอยู่เลย แต่วินาทีต่อมากลับมีชีวิตชีวามากๆ

นาโนย้ายมาอยู่ห้องว่างข้างๆเธอจริงๆ เธอบอกว่าให้ดนัยอาศัยอยู่คนเดียวมันไม่ดี ยังไงซะเขาก็ยังกระฉับกระเฉงแข็งแรงอยู่

นาโนโยนกระเป๋าลงบนเตียง เตะรองเท้าส้นสูงลงพื้น ตอบเธอด้วยสีหน้าจริงจัง พูดมาตามจริง เธอกลัวว่าตอนกลางคืนฉันจะได้ยินเสียงเตียงตอนที่เธอกับเทพบุตรกลิ้งกันใช่ไหม?

แก้มของเธอแดงก่ำ ไม่ใช่เสียหน่อย

หน้าของนาโนหนายิ่งกว่ากำแพงเมือง งั้นก็ดี ตอนที่เธอกับเทพบุตรกลิ้งกัน ฉันจะได้ได้ยินเสียงพลังของเทพบุตรตอนแปลงกายเป็นสัตว์ร้าย ฉันอยากฟังเสียงเขามากที่สุด ว่ามันจะเซ็กซี่ น่าหลงใหลสามารถทำให้คนไปถึงจุดสุดยอดได้ไหม...

ยู่ยี่ด่าเธอว่า เธอนี่ไร้ยางอาย ผู้หญิงอะไรหน้าหนาจริงๆ!

โดนเธอเอาเปรียบไปหมดแล้ว ฉันก็ต้องหาเศษหาเลยบ้างสิ นาโนกล่าวอย่างไร้ยางอาย

ยู่ยี่...

ขณะที่ทั้งสองกำลังด่ากันอยู่ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา ยู่ยี่เปิดประตู คนที่เคาะคือพระเอกที่นาโนพูดถึง

นาโนตาเป็นประกายในทันที เทพบุตรสวมสูท ดูสมบูรณ์แบบ น่าหลงใหล มีสไตล์ สูงศักดิ์อย่างไม่อาจมองข้ามได้

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับคุณนาโน..." ฉันทัชเอ่ยปากทักทายด้วยน้ำเสียงแหบ

"คุณฉันทัชก็ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" นาโนจ้องมอง ดวงตากวาดบริเวณสะโพกที่กระดกอยู่ภายใต้กางเกงสูทของเทพบุตร เธอรู้สึกว่าการกระทำของตัวเองช่างน่าลามกจริงๆ

ฉันทัชพยักหน้าเบาๆหันไปทางยู่ยี่ แล้วใช้นิ้วนวดหน้าผาก "คุณได้รับของขวัญที่โก๋เอามาส่งรึยัง?"

"ได้รับแล้ว..." ขณะที่นาโนล้อเธอ ใบหน้าของยู่ยี่ก็แดงระเรื่อ

เขาหยิบถุงบรรจุที่แสนวิจิตรงดงามออกมาจากข้างหลังเขาอีกครั้ง "ผมสะเพร่าเอง ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงต้นฤดูหนาว หากสวมชุดกระโปรงอย่างเดียวคงไม่เหมาะ นี่คือเสื้อคลุมที่สวมคู่กัน..."

ยู่ยี่รับถุง นาโนมองอย่างอิจฉาตาร้อน สมแล้วที่เป็นเทพบุตรจริงๆ!

"ไม่รู้ว่าคุณนาโนอยู่ที่นี่ จึงมาอย่างสะเพร่าไม่ได้เตรียมของขวัญมาด้วย ต้องขอโทษด้วยนะครับ..." ฉันทัชกล่าว

นาโนโบกมือ แค่คุณฉันทัชมาได้ แล้วเอาของขวัญอะไรมา กล้าพูดได้ว่านี่เหมือนบ้านของเธอเลย!

คิ้วของยู่ยี่อดขยับไม่ได้ เธอรู้สึกลึกๆว่าหน้าของนาโนเริ่มหนาขึ้นแล้ว!

"ยี่ มื้อเย็นฉันอยากกินหม้อไฟ..." นาโนเลียริมฝีปาก "ฉันไม่ได้กินหม้อไฟมานานแล้ว คืนนี้เราทำกันเถอะ"

ยู่ยี่เปิดตู้เย็น มองดูข้างใน ข้างในตู้เย็นว่างเปล่า เหลือเพียงนมสดไม่กี่ขวด "ถ้าอย่างนั้นฉันจะออกไปซื้อผัก"

"โอเค งั้นเธอไปเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่พูดคุยเป็นเพื่อนคุณฉันทัช" นาโนตอบอย่างราบรื่นผิดปกติ

ฉันทัชหยิบเสื้อโค้ต ริมฝีปากบางเซ็กซี่ขยับพูดว่า "ผมไปเป็นเพื่อนเธอ จะได้ช่วยถือของหนักๆได้..."

ยู่ยี่พยักหน้า แล้วทั้งสองก็ออกจากห้องตามกันไป

นาโนทรุดตัวลงบนโซฟาเพียงลำพัง พ่อเทพบุตรของเธอช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

ซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ชั้นล่างของคอนโด ใกล้และสะดวกมาก ยู่ยี่เลือกผัก ส่วนฉันทัชเข็นรถเข็นเดินข้างๆ

ความเร็วในการซื้อของนั้นเร็วมาก ไม่นานของทุกอย่างจะถูกซื้อจนครบ

เมื่อกลับมาที่ห้อง นาโนกำลังดูทีวีและกินขนม บนโต๊ะชามีถุงขนมวางระเกะระกะ

เมื่อเห็นฉันทัชเดินเข้ามา เธอก็รีบทำความสะอาดโต๊ะชา พร้อมกับยิ้มอย่างที่ตัวเองคิดว่าสวยที่สุด

มุมปากคลี่รอยยิ้มที่เย็นชา ฉันทัชถามยู่ยี่ "มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"

"ไม่มีค่ะ ง่ายมาก คุณนั่งบนโซฟาได้เลย บนโต๊ะทำงานของฉันมีเอกสารอยู่สองสามชุด มีบางจุดที่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ คุณช่วยฉันดูหน่อยได้ไหมคะ?" เธอเริ่มล้างผัก

ฉันทัชตอบรับเรียบๆแล้วเดินไปทางโซฟา เมื่อเห็นดังนั้นนาโนก็รีบทำความสะอาดโซฟา แล้วเทน้ำอีกแก้วหนึ่งวางลงตรงหน้าเขา

"ขอบคุณครับ..." เขาขอบคุณเบาๆแล้วนั่งลง มือที่ใหญ่ที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนของเขากำลังพลิกเอกสารอ่าน อย่างสุภาพ ไม่ใกล้ชิด ไม่เหินห่าง

นาโนรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เกิดมาพร้อมกับความสามารถในการให้คนอื่นฟังเขา ออร่าที่เปล่งออกมานั้นรุนแรงเกินไป

เขาพลิกดูเอกสารอย่างเงียบๆ ปากกาที่อยู่ระหว่างนิ้วมือข้างขวาขยับเป็นครั้งคราว บางครั้งก็ลูบบนริมฝีปากบางเซ็กซี่หรือคางสะอาดหมดจดเป็นครั้งคราว

ฉากตรงหน้าสำหรับนาโนแล้ว ฮอร์โมนเพศชายที่โตเต็มวัยมันรุนแรงเกินไป มันทำให้เธอหายใจไม่ออก

ไม่นานหม้อไฟก็พร้อมทานแล้ว ยู่ยี่ยกมาวางเรียบร้อยแล้ว โดยมีนาโนช่วยจัดถ้วยและตะเกียบ ในหม้อน้ำซุปครึ่งหนึ่งเผ็ดและอีกครึ่งหนึ่งไม่เผ็ด

ยู่ยี่และนาโนต่างก็ชอบอาหารรสจัด ส่วนฉันทัชนั้นไม่เลือกกิน สามารถกินได้หมด แต่เขาก็ไม่มาก

หลังอาหารเย็นเสร็จ นาโนไปล้างจาน ยู่ยี่ถือเอกสาร ตรงที่เขาใช้ปลายปากกาวงไว้ เธอยังไม่ค่อยเข้าใจนัก