บทที่ 399 ผู้ชายที่รูปลักษณ์ภายนอกต่างกัน

ในภาพความทรงจำของเธอ ส่วนใหญ่ผู้ชายล้วนชอบเข้าผับ ชอบสถานที่ที่คนพลุกพล่าน คึกคัก น้อยนักที่ผู้ชายจะชอบตกปลา...

เขากลับสามารถนั่งอยู่ตรงนั้นได้อย่างใจเย็นด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายและสง่าเช่นนี้...

เธอรู้ว่าเขาใจเย็น แต่ไม่รู้ว่าเขาสามารถนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆได้นานขนาดนี้ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลอกคอขนสัตว์บนเสื้อโค้ตสีดำปลิวไปตามลมหนาว สะบัดผ่านใบหน้าเขา...

ทันใดนั้นร่างสูงของฉันทัชโน้มตัวไปข้างหน้าสบตากับเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองนั้นใกล้กันมากๆ จนเธอสามารถเห็นทุกส่วนของเขาได้ชัดเจน "กำลังมองอะไรอยู่?"

ยู่ยี่ตกใจกับการกระทำของเขา หัวใจเธอยังคงเต้นอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอเขินเล็กน้อย "ไม่...ไม่ได้มองอะไรเลย..."

"จริงเหรอ?" น้ำเสียงเขาอบอุ่น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มชวนหลงใหล แล้วขยับคันเบ็ดอย่างไม่เชื่อ

ยู่ยี่เงียบ สายตามองลงไปที่เบ็ดด้วยความเขินอย่างรวดเร็ว

"ฉันไม่ได้มองอะไรเลยจริงๆ" เธอแอบปรับจังหวะหายใจ แล้วแก้ต่างให้ตัวเองอีกครั้ง

เพียงแต่แก้มสีชมพูระเรื่อมันกำลังฟ้องอะไรบางอย่าง...

ฉันทัชเห็นอย่างชัดเจนและรู้ได้ทันที แต่กลับไม่ได้แซวต่อ ริมฝีปากบางเพียงขยับเบาๆ "คิดว่างานอดิเรกของผมน่าเบื่อไหม?"

ยู่ยี่ส่ายหัว ต่างคนต่างมีความชอบต่างกัน เพียงแค่ตัวเองชอบ มันย่อมไม่น่าเบื่อ "งานอดิเรกนี้ทำให้ฉันรู้สึกใจเย็นและสงบ..."

ผู้ชายสมัยนี้ถูกวัตถุเปลี่ยนให้นิสัยแย่ลง บางคนก็กลายเป็นคนโอ้อวด เหลวไหล สมัยนี้มีผู้ชายน้อยคนนักที่จะตกปลาด้วยความอดทน...

เหมือนอย่างที่เขาพูดก่อนหน้านี้ การตกปลาทดสอบความอดทน ความอุตสาหะ และความใจเย็น ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ชายสมัยนี้ขาดกัน

สุดท้ายเธอเสริมไปอีกประโยคหนึ่งว่า "ฉันชอบความสงบและความเงียบแบบนี้..."

หลังจากผ่านชีวิตความรักครั้งก่อน เธอก็ไม่ชอบความกระตือรือร้น ไม่คำนึงถึงทุกอย่าง ความตื่นเต้นอีกต่อไป ในใจกลับชอบความเงียบ

สีหน้าฉันทัชอ่อนโยน "ชอบสภาพแวดล้อมที่สงบหรือชอบคนที่สงบล่ะ?"

ยู่ยี่เงียบไม่ได้พูดอะไร สายตามองไปผิวน้ำที่เป็นประกาย

จากนั้นฉันทัชก็ไม่พูดหัวข้อสนทนานี้ต่อ ไม่ได้บังคับเธอให้ตอบต่อ และมองไปทางผิวน้ำเช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ยู่ยี่เอ่ยปากพูดให้คำตอบว่า "ชอบทั้งหมด"

เธอรู้สึกว่าความรู้สึกที่ได้อยู่กับเขาในช่วงนี้มันดีมาก ใจนิ่ง เงียบสงบ เหมาะกับอารมณ์ของเธอในตอนนี้มาก

เขายิ้ม สีหน้าของฉันทัชอ่อนโยนยิ่งขึ้น เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ทั้งสองคนเงียบมาก มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่สะท้อนออกมา

ยู่ยี่กำลังตกปลาเป็นครั้งแรก แน่นอนระดับความอดทนของเธอค่อนข้างแย่ สามารถอยู่เงียบๆได้ครึ่งชั่วโมงก็เริ่มว่อกแว่ก

ฉันทัชเห็นดังนั้นก็หยิบหนังสือขึ้นมา สิ่งที่เขาอ่านคือเรื่องตลก แต่กลับอ่านออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ มันให้บรรยากาศที่แตกต่าง

ยู่ยี่ไม่คิดว่าเขาจะอ่านเรื่องตลก จึงอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วนั่งฟัง

ยู่ยี่ค่อยๆง่วงนอน ร่างกายยู่ยี่เอนไปด้านข้างเบาๆ ฝังศีรษะของเธอบนไหล่กว้างและแข็งแรงของเขา ฟังอย่างเงียบๆ

คันเบ็ดขยับเล็กน้อย มือใหญ่ของฉันทัชดึงคันเบ็ดขึ้น ปล่อยปลาลงในถังน้ำข้างๆ

ยู่ยี่เหลือบมองดู ปลาตัวนั้นค่อนข้างใหญ่ ตอนนี้มันว่ายอยู่ในถังน้ำ

"เวลาที่คุณอยู่กับผม คุณอาจจะรู้สึกอึดอัด น่าเบื่อ แต่ผมจะพยายามทำให้คุณมีความสุข..." เขาขยี้ผมเธอ "แม้ว่าผมจะแก่กว่าคุณหลายปี แต่ระหว่างเราคงไม่มีช่องว่างระหว่างวัย..."