บทที่ 413 ไม่เกี่ยวกับฉัน

เธอขยับเล็กน้อย ฉันทัชก็ลืมตาขึ้น พูดเสียงด้วยแหบพร่า“อรุณสวัสดิ์”

สุดท้ายเขาก็โน้มตัว และจูบหน้าผากเรียบของเธอเบาๆ และยู่ยี่ก็ตอบอรุณสวัสดิ์เขาเช่นกัน

มีความรู้สึกโลภอยู่เสมอภายใต้ผ้าห่มในฤดูหนาว เมื่อนอนอยู่ตรงนั้น ยู่ยี่ไม่ได้คิดอะไรมาก

มือใหญ่ตกลงมาบนบั้นท้ายของเธอพลางตบสองครั้ง ฉันทัชจับใบหูของเธอ “ฉันไม่อยากไปทำงาน ผมจะโทรหาผู้จัดการ”

ยู่ยี่ส่ายหัว มองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์สวยงามมาก

“อยู่กับผมแล้วคุณจะไม่รู้สึกเบื่อจริงๆเหรอ” เขาถามอีกครั้ง

“ทำไมคุณถึงถามอย่างนั้นล่ะ” ยู่ยี่นอนบนหน้าอกที่เรียบและแน่นของชายหนุ่ม

นิ้วของฉันทัชลูบแก้มของเธอ “ชีวิตของผมจืดชืดเกินไป ไม่ตื่นเต้น ไม่เร่าร้อน คุณอายุน้อยกว่าผมสิบปี คุณอาจรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้มักจะขาดอะไรบางอย่าง...”

“ไม่ ฉันก็ชอบชีวิตแบบนี้เหมือนกัน มันราบเรียบ เงียบมาก แต่มันก็ดำเนินไปเรื่อยๆ มีความสุขมาก…” หลังจากคิดแล้ว ยู่ยี่ก็พูดเสียงเบา “ใครบอกว่าไม่เร่าร้อน เมื่อคืนก็เร่าร้อนไม่ใช่หรอ...”

เสียงหัวเราะในลำคอออกมาจากหน้าอกของเขา ฉันทัชหัวเราะเบาๆ และยู่ยี่ก็หน้าแดงเล็กน้อย

“ผมเองก็มีข้อบกพร่อง และสิ่งที่ขาดเช่นกัน เมื่อคุณรู้สึกไม่พอใจในตัวผม ให้พูดออกมา บอกผม...” เขาพูดต่อ

เป็นตอนเช้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและหอมหวาน หลังอาหารเช้าเสร็จ ฉันทัชก็ไปส่งยู่ยี่ที่บริษัท และยังคงหยุดอยู่ที่หัวมุม

ผู้จัดการเรียกยู่ยี่ไปที่สำนักงานและถามเธอว่าทำไมเมื่อวานเธอออกไปก่อน

ยู่ยี่บอกว่าเธอปวดท้อง และถึงเวลาเลิกงานแล้ว แถมคุณฉันทัชโทรหาเธอพอดี บอกว่ามีเรื่องด่วน

เรื่องบังเอิญต่อเนื่องกันทำให้ผู้จัดการขมวดคิ้ว จนกระทั่งเรื่องบังเอิญครั้งสุดท้าย ผู้จัดการก็ยิ้มเบิกตากว้าง และพูดซ้ำๆว่าเหมาะสมๆ

แผนสำหรับสัญญาถูกกำหนดโดยเร็วที่สุด ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพบกับหัสดินอีก ยู่ยี่โทรหา หัสดิน และขอเขาคุยเกี่ยวกับสัญญา

ตอนที่หัสดินรับสาย เขาอยู่กับเรนนี่

เรนนี่ถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น หัสดินจึงบอกว่ามีบางเรื่องในสัญญาที่จะต้องคุย

เรนนี่ให้เขาไปที่บริษัท ยังไงร่างกายของเธอก็ไม่เป็นอะไรมาก แค่พักผ่อน และยังมีคนใช้อยู่ด้วย โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคนที่รับผิดชอบคือยู่ยี่

หัสดินพยักหน้า ให้คนใช้ดูแลเรนนี่ อย่างดี ส่วนเขาก็ไปที่ที่นัดหมาย

ยู่ยี่รออยู่แล้ว เธอไม่ได้สวมเสื้อโค้ท แต่สวมเสื้อสเวตเตอร์สีดำคอต่ำ เมื่อคืนเธอไม่ได้กลับไป เลยไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน

หัสดินนั่งลง ดวงตาของเขาสังเกตเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอ เป็นเสื้อผ้าที่เธอสวมเมื่อวานนี้ และไม่ได้เปลี่ยน “คุณยังใส่เสื้อผ้าชุดเมื่อวาน”

“เป็นเรื่องปกติที่จะไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า” ยู่ยี่ไม่เงยหน้าขึ้นมอง และอ่านข้อมูลต่อไป

“มีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งคือ ไม่กลับบ้านในตอนกลางคืน” หัสดินกัดฟัน และลดเสียงของเขา

ยู่ยี่หัวเราะเบาๆ “ไม่ใช่เรื่องของคุณ แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้แสดงว่าคุณมีประสบการณ์ค่อนข้างมากเลยทีเดียว”

ทัศนคติดังกล่าวค่อนข้างทำให้หัสดิน หงุดหงิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดวงตาของเขาเห็นร่องรอยบนคอสีขาวระหงอย่างชัดเจน นั่นทำให้เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก “เมื่อคืนคุณค้างคืนกับเขาจริงๆเหรอ”

“ไม่คิดว่าคุณยุ่งมากเกินไปหรอ เราเป็นแฟนกัน จะมีอะไรเกิดขึ้น ก็เป็นเรื่องปกติ” ยู่ยี่คิดว่าเขาไร้สาระ

หัสดินรู้สึกโกรธเคืองจนอกสั่น “คุณรับชายอื่นเข้ามาในช่วงเวลาสั้นๆ แล้วยังนอนกับเขาอีก”

“ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่าก่อนหย่า คุณก็นอนกับ เรนนี่นับครั้งไม่ถ้วน วันนี้ฉันมาเพื่อเจรจาสัญญากับคุณ หากเป็นเรื่องอื่น ฉันก็จะกลับ เขาเป็นแฟนของฉัน ผู้ชายคนอื่นไม่เกี่ยว!“

“ผมเป็นอดีตสามีของคุณ!” เขาโกรธจัด

“เมื่อกี้บอกว่าอดีตใช่มั้ย ตอนนี้ระหว่างเรา ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้น!” ยู่ยี่พูดเสียงเรียบ

แต่หัสดินหงุดหงิดมากจนเขาหัวเราะ “ใครบอกว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกัน ผู้ชายยังไม่แต่งงาน ผู้หญิงยังไม่แต่งงาน ผมจะบอกว่าผมกำลังจีบคุณอยู่ ใครจะกล้าออกความเห็น!”

“ไม่ว่าคุณจะทำอะไร แม้ว่าคุณจะฆ่าคน สุดท้ายคนที่รับผลก็เป็นคุณคนเดียว เกี่ยวอะไรกับคนอื่น” เธอพูดต่ออย่างเยาะเย้ยว่า “ดังนั้น ไม่ว่าการกระทำของฉันกับแฟนของฉันจะสนิทสนมกันขนาดไหน แล้วมันหนักหัวใคร”

เธออ้างคำพูดเดิมของเขาอย่างตั้งใจ และจากนั้นก็ปิดกั้นปากของเขาจนหมด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความโกรธในหัวใจของหัสดินไม่เพียงแต่ไม่ได้ดับลงเท่านั้น แต่ยังเผาไหม้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นทันที

ยู่ยี่ทำให้เขารู้สึกจริงๆว่าเธอกำลังเปลี่ยนไป

ยู่ยี่ที่เขาเจอในช่วงนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เห็นในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา!

ตอนทำงานมีความเข้มงวดและจริงจัง ทั้งยังดูมั่นใจ เจิดจรัสอย่างอธิบายไม่ได้

ด้านนี้ของเธอถูกครอบครองโดยผู้ชายคนอื่น แม้กระทั่งร่างกายของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่าง!

เขารับไม่ได้! ยังรับไม่ได้!