บทที่ 422 ผมตกอยู่ในห้วงรักอันร้อนแรงนี้แล้ว

นับตั้งแต่ทั้งสองคนเริ่มคบกันจนถึงตอนนี้ เป็นระยะเวลาไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือความต้องการ เรนนี่ไม่เคยเอ่ยปากถึงมันกับเขาตั้งแต่ต้นจนจบ

ค่ารักษาพยาบาลเหล่านั้นที่ใช้ตอนที่เธอป่วยในตอนแรก ก็เป็นเขาที่อาสาจะจ่ายให้ บ้านเดี่ยวหลังนี้นั้นก็เป็นเขาที่เต็มอกเต็มใจทิ้งไว้ให้เธอ

นอกจากเรื่องเหล่านี้ เขามักจะให้บัตรธนาคารพวกนั้นแก่เธอ และก็ไม่เคยเห็นเธอเอาเงินของเขาไปใช้ เธอไม่มีความคิดนั้นเลยแม้แต่นิด

และในเรื่องอื่นๆ หากเปรียบเทียบกับผู้หญิงเหล่านั้น แน่นอนว่าเธอนั้นไม่เหมือนกัน นิสัยอ่อนหวาน อ่อนโยนและนุ่มนวลตลอดเวลา เหมือนไม่เคยอารมณ์เสีย

ไม่ว่าคุณจะกำลังโกรธหรือบันดาลโทสะ คำพูดและนิสัยที่นุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนน้ำของเธอทำให้คุณสงบลงได้อยู่เสมอ

หัสดินคิด ถ้าหากเขาไม่ได้เจอกับยู่ยี่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย บางทีเขาอาจจะได้แต่งงานกับเรนนี่

อย่างไรเสีย ผู้หญิงที่สามารถทำให้ในใจของเขาหัสดินเกิดความคิดที่จะแต่งงานเช่นนี้ได้ก็มีน้อยนัก นอกจากยู่ยี่ที่หย่ากันไปแล้ว ก็เหลือแต่เรนนี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

นิสัยของเธอนั้นแน่นอนว่าเขาย่อมชอบมันมากๆ ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ไม่มีการขัดแย้ง ไม่มีการทะเลาะกันมาโดยตลอด

แม้ว่าจะมีช่วงเวลาที่ความเห็นของทั้งสองคนไม่ตรงกัน เธอก็จะยอมคล้อยตามเขาหรือปรับให้ไปได้ดีกับเขาโดยตลอด

เปลวเพลิงกราดเกรี้ยวส่งเสียงปะทุขึ้นมาในจิตใจราวกับลมพายุหมุนวนขนาดใหญ่ที่ก่อเมฆดำครึ้ม ทำลายล้างเรนนี่อย่างรวดเร็ว เธอโกรธจัดจนอยากปาของทั้งหมดทิ้ง! และยิ่งอยากจะกรีดร้องออกมา!

ท่ามกลางความเงียบ ฟันของเธอกดลงบนริมฝีปาก

และถึงขั้นขบกัดริมฝีปากของเธอลึกลงไปจนเกิดเป็นรอยเลือด เธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธ ทั่วร่างของเธอนั้นสั่นเทิ้ม

ไม่แน่ว่า อารมณ์ฉุนเฉียวของเรนนี่ในขณะนี้กำลังจะระเบิดออกมา เธอแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว…….

การกระทำและการแสดงออกอันเล็กน้อยของเธอนั้น ไม่ได้ถูกหัสดินสังเกตเห็นแต่อย่างใด คิดไปว่าเธอเพียงแค่กำลังเงียบและเสียใจ

อย่างไรก็ตามเธอก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานกับเขา เขาลุกขึ้นและก้าวเดินไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะถือนม 1 แก้ว แล้วหันหลังกลับมา เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ วาดแขนออกไป กอดเธอเข้าอ้อมอก

ลมหายใจร้อนของชายหนุ่มปะทะเข้าที่หน้าเธอ อีกทั้งความรู้สึกบีบรัดจากการจู่โจมอย่างกะทันหันนี้ ทำให้รูม่านตาของเธอคลายออก อารมณ์ฉุนเฉียวอันไม่มีที่สิ้นสุดของเรนนี่ จู่ๆก็โล่งโปร่งกลับมามีสติ

เพื่อที่จะได้คบกับเขา เธอใช้เวลาไป 7 ปี จนมาถึงจุดที่เธออยู่ตอนนี้ เธอจะทำทุกอย่างพังหมดเลยเหรอ?

ไม่ เธอทำไม่ได้ ไม่มีวันทำได้!

เรนนี่หลับตาแน่น หายใจเข้าลึกๆ หัวใจกลับมาเต้นอย่างมั่นคง อารมณ์ความรู้สึกกลับมาสงบลง จิตใจที่แทบจะเสียสตินั้นทั้งหมดถูกเก็บกดเอาไว้

ความหุนหันพลันแล่นคือปีศาจร้าย เมื่อสักครู่เธอเกือบจะกลายเป็นปีศาจ ทำลายความพยายามทั้งหมดในช่วงหลายปีมานี้ของเธอเพียงชั่วข้ามคืน!

ยิ่งในตอนนี้เธอยิ่งต้องสงบเสงี่ยมให้มากขึ้น โชคดีที่เขากอดเธอในวินาทีสุดท้าย ทำให้เธอมีสติขึ้นมา

ถอยก่อนเพื่อเดินหน้า ยังถือว่าเป็นวิธีที่ดี…..

รอให้เขาปล่อยเธอ เรนนี่ก็เอ่ยปากขึ้น “ บ้านที่คุณให้ฉัน 1 หลังนี้ก็เพียงพอที่จะให้ฉันมีที่พักหลบลมหลบฝนแล้วล่ะค่ะ นี่มันก็มากเพียงพอแล้ว ฉันไม่ใช่คนใจกว้าง เช็คนี้ฉันไม่ต้องการ มิเช่นนั้นฉันคงดูถูกตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนผู้หญิงประเภทนั้น บ้านที่เหลือก็ไม่จำเป็นต้องทิ้งไว้ให้ฉัน ฉันคิดมาโดยตลอดว่าคุณนั้นชอบฉัน มาตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว คุณยังคงรักเธอ ยู่ยี่คนนั้น แม้ว่าเธอจะไม่แม้แต่เหลียวแลคุณสักนิดก็ตาม”

เมื่อคำพูดนั้นพรั่งพรูออกมาจนจบ เรนนี่ก็หมุนตัวเพื่อจะเดินออกจากห้อง หัสดินมองเธอจากข้างหลัง คิ้วของเขาย่นขึ้นสูง แล้วร้องเรียก “นีนี่”

“ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย เลยอยากจะพักผ่อน เมื่อสักครู่ฉันก็ได้ยินคำบอกเลิกของคุณชัดเจนดี ฉันจะไม่ไปพัวพันอะไรกับคุณแล้ว” หลังจากทิ้งคำพูดไว้ เธอก็เดินหายลับไปตรงหัวมุม

ความรู้สึกผิดในใจของหัสดินเพิ่มขึ้นยิ่งไปอีก

อันที่จริงแล้ว เธอนั้นเพิ่งแท้ง ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ เขาก็มาคุยเรื่องพวกนี้กับเธอ

เพียงแต่ว่าเรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพูดอยู่ดี

หลังจากที่หัสดินออกไป ผู้ช่วยของเขาก็มาโดยทันที ผู้ช่วยเริ่มเก็บเสื้อผ้าของเขา รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำ แม้แต่อาภรณ์ใต้ร่มผ้าของเขาก็ไม่เหลือสักชิ้นเดียว

เรนนี่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง สิ่งที่หัสดินพูดนี้ทำให้เธอนั้นตั้งรับไม่ทัน ถึงขั้นแม้แต่แผนของเธอก็ยังไม่ได้เตรียมการเอาไว้

ดูเหมือนว่า แผนที่เธอวาดไว้ยังต้องเป็นไปตามแนวโน้มที่จะเข้ามา เรนนี่ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมครุ่นคิด ยากที่คนอื่นจะคาดเดาความคิดของเธอในตอนนี้ได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีแสงสลัวแวบขึ้นมาอย่างรวดเร็วจากนัยน์ตาของเธอ

…….

วันนี้ยู่ยี่ยุ่งจนไม่อาจปลีกตัวออกจากงานได้ สายตาของผู้คนในที่ทำงานเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ตกมาอยู่ที่เธอ

อย่างไรก็ตามภาพที่ชวนน่าตื่นตะลึงในเมื่อวานนั้น ก็มีสาเหตุมาจากเธอที่ทำให้มันเกิดขึ้นมา ปะปนกับความเกลียดอิจฉาริษยาของผู้หญิงที่มากยิ่งขึ้นซึ่งเป็นสาเหตุอีกส่วนหนึ่ง

ผู้จัดการเดินออกมาจากห้อง พร้อมปรบมือ กล่าวว่า “ อีกสักครู่คุณฉันทัชจะมาบริษัทของพวกเรา ทุกคนจัดการเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อย รวมถึงจัดโต๊ะทำงาน และทำความสะอาดด้วย ตอนนี้หยุดทำงานทั้งหมดก่อน”

ทั่วทั้งที่ทำงานเริ่มทำความสะอาดด้วยความกะตือรือร้น แท้จริงแล้วไม่เพียงแค่แผนกนี้ แต่แผนกทั้งหมดของบริษัทกำลังทำความสะอาด

20 นาทีต่อมา ผู้จัดการได้รับการแจ้งเตือนจากข้างบนว่า ให้พนักงานทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อต้อนรับการมาของผู้บริหาร

พนักงานภายในบริษัทนั้นมีไม่น้อย ทั้งหมดยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่

พนักงานผู้หญิงยืนอยู่ข้างหน้า พนักงานผู้ชายยืนอยู่ข้างหลัง ต่างยืนกันเป็นระเบียบเรียบร้อย มีเสียงคนบ่นพึมพำ อยู่ข้างหลัง ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารมีระดับ ทำไมถึงต้องเลียนแบบให้ยืนเข้าแถวเหมือนพนักงานสาวต้อนรับด้วย?