บทที่ 429 พวกเราเลิกกันเถอะ

“มากินข้าวเช้าสิ”เขาโบกมือให้เธอ

ยู่ยี่ขานรับ มองบนโต๊ะแล้วหรี่ตาเล็กน้อย“กินซุปปลาแต่เช้าเลยเหรอคะ？”

“คือตัวที่ตกได้เมื่อคืน ผมให้แม่ครัวทำรสอ่อน ๆ คุณลองชิมดู ถ้าไม่อร่อยค่อยกินโจ๊กกัน”สีหน้าเขาอ่อนโยนยิ่ง

ได้ยินเขาพูดว่าเมื่อคืน ใบหน้าก็ยู่ยี่ก็แต้มเป็นสีแดงอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งสาเหตุมาจากเซ็กส์กลางแจ้งอันบ้าบิ่นนั่นเอง

แต่เมื่อเป็นปลาที่ตกได้เมื่อคืน งั้นก็ต้องลองชิมแล้วละ

เธอดื่มซุปปลาไปสองถ้วย รสชาติดีมากจริง ๆ สดใหม่ และรสชาติอ่อน ๆ กินแล้วรสชาติกลมกล่อม หวานฉ่ำ

ฉันทัชเห็นเธอยกมุมปากโค้งขึ้น จึงรู้สึกภาคภูมิใจ ทว่าก็ยังมีความลับที่ลุ่มลึกซ่อนอยู่

กินข้าวเช้าอย่างเอร็ดอร่อยอย่างชื่นใจเสร็จ ยู่ยี่ก็แต่งหน้าเบา ๆ แล้วรอให้ฉันทัชไปส่งที่บริษัท

ที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร และห่างจากความเจริญเล็กน้อย การจราจรจึงไม่สะดวกมาก ไม่ว่าจะรถแท็กซี่หรือรถประจำทาง ล้วนมีน้อยมาก

“เดี๋ยวก่อนผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ……”ฉันทัชนั่งบนโซฟา สีหน้าจริงจังกว่าปกติ

ยู่ยี่เดินเข้าไปอย่างประหลาดใจ ฝ่ามือใหญ่อันอบอุ่นของเขาจับข้อมือเธอไว้ จากนั้นก็ดึงเบา ๆ แล้วเธอก็มาอยู่ในอ้อมแขน เธอนั่งบนตักเขา เขาโอบเอวเธอไว้

“ผมแต่งงานแล้ว มีสถานะสมรส”เขาจ้องเธออย่างไม่ละสายตา พร้อมกับพูดขึ้นมา

ทันใดนั้นเกิดความเงียบเข้ามาแทนที่ ผ่านไปเนิ่นนาน ยู่ยี่จึงหาเสียงตัวเองเจอ “คุณ……คุณล้อฉันเล่นเหรอ？”

“ผมไม่เคยล้อเล่นเลย ไม่ว่าจะคำนี้ หรือคำต่อจากนี้ ผมรับรองว่าเป็นความจริงทั้งหมด ไม่มีคำโกหกเลยสักนิด ……”

ยู่ยี่ไม่รู้ว่าควรโต้ตอบเช่นไร พูดให้ตรงก็คือ สมองเธอขาวโพลน มีเพียงเสียงครึกโครมวนเวียนในสมอง

เธอไม่ได้ยินเสียงอย่างอื่นเลย คำพูดที่เขาเอ่ยทำให้ร่างกายแข็งทื่อ ด้านชาไปหมด

เส้นเอ็นที่หน้าผากเต้นกะทันหัน จากนั้นเธอก็ดิ้นรนจะลุกขึ้น ทว่าฉันทัชเตรียมใจไว้แล้ว จึงโอบเอวเธอไว้แน่นขนัด “ผมจะปล่อยคุณ แต่คุณต้องฟังผมพูดจบก่อน……”

“ตอนนี้ฉันไม่อยากฟัง คุณปล่อยฉันก่อนที่ฉันจะโมโห”เสียงยู่ยี่เย็นเยียบมาก คล้ายกับเม่นที่กางหนามออก

“ขอแค่ไม่กี่นาที……”เขายืนกราน

ยู่ยี่โมโหน้อยมาก แต่สุดท้ายครั้งนี้เธอก็ระเบิดอารมณ์ออกมาจริง ๆ นิ้วมือเธอข่วนที่คอของเขา พลันเกิดรอยข่วนลึก ๆ สองจุด

เธอหายใจหอบเร็ว หน้าอกกระเพื่อมขึ้น รู้สึกหัวใจถูกบีบจนทรมานมาก ผ่านไปสักพัก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ “ได้ งั้นคุณบอกมาเลย ทำไมคุณแต่งงานแล้วยังตามรังควานฉันอีก？”

ฉันทัชหลับตา จากนั้นก็ยื่นมือหมายจะไปลูบหลังเธอ

ทว่ายู่ยี่หลบหลีก ไม่อยากมีทำอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับบทสนทนา ซึ่งตอนนี้ท่าทีเธอเย็นชา และห่างเหินมาก

“เมียของผมคือน้องสาวของอาคิระ ชื่อเอวา เป็นแฝดชายหญิงกับอาคิรา เธอแค่เกิดช้ากว่าอาคิราไม่กี่วินาทีและมีโรคหัวใจแต่กำเนิด ……”เขาพูด

ได้ยินดังนั้นยู่ยี่ก็เข้าใจว่าทำไมอาคิระจึงชักสีหน้าใส่เธอเช่นนั้น

และยังมีอีก ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกเธอว่า หากวันนี้เธอรู้เรื่องของฉันทัชบางอย่าง เธอต้องเจ็บปวดและโมโหมาก ๆ แน่

ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดดี ๆ ไม่ตรึกตรองว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ ทว่าตอนนี้รู้แล้วว่าหมายถึงฉันทัชแต่งงานแล้ว

“พ่อแม่ของอาคิระกับพ่อแม่ของผมรู้จักกันมานาน พ่อแม่ของเขาตายบนอุบัติเหตุเครื่องบิน ซึ่งตอนนั้นพ่อแม่ผมขนเครื่องเที่ยวบินเดียวกับพวกเขาด้วย และเพราะพ่อแม่ผมซื้อตั๋วช้าไป จึงไม่ได้นั่งติดกัน ตอนนั้นแม่ผมเมาเครื่องบิน พ่อผมจึงเปลี่ยนที่นั่งกับแม่ของอาคิระ ซึ่งอีกฝ่ายก็รับปากด้วยความยินดี ระหว่างทางปลอดภัยดี แต่ฝนตกหนักตอนที่ลงจอดเครื่องบิน จึงมองทัศนียภาพไม่ชัดเจน ต้องร่อนเครื่องบินเร็วกะทันหัน และเมื่อทำไม่สำเร็จก็บินขึ้นไปอีกครั้ง ซึ่งตอนบินขึ้นไปท้องเครื่องบินกระแทกพื้น จึงเกิดอุบัติเหตุขึ้น ผู้โดยสารแถวหน้าจึงเสียชีวิต ส่วนพ่อแม่ผมปลอดภัยดี ถ้าตอนนั้นไม่ได้สลับที่นั่ง แม่ของเขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่ ……”

น้อยครั้งมากที่เขาจะพูดเยอะเพียงนี้ และครั้งนี้เป็นครั้งเดียวที่เขาพูดชัดและตึงเครียดมาก

ฉันทัชเม้มปาก เสียงเคร่งขรึมพูดช้าลงกว่าเดิม“พวกเราทั้งครอบครัวจึงรู้สึกผิดต่อตระกูลอนันต์ธชัย สองปีก่อนอาคิระบอกให้ผมแต่งงานกับเอวา แต่ผมแค่เห็นเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ไม่มีอย่างอื่นเลย ซึ่งสองปีก่อนอาการของเอวาทรุดหนัก แต่เดินยังลำบากเลย มีทั้งอาการหน้าแดง หายใจลำบาก อาคิระเห็นความรู้สึกผิดของพวกเรา ให้พ่อแม่ผมชดใช้บุญคุณของพวกเขา แต่ก่อนแต่งงาน ผมกับเธอเคยร่างสัญญากันอย่างชัดเจนว่า ……”

“ระหว่างพวกเรา ไม่ว่าเธอหรือผม หากมีคนที่ชอบก็สามารถทำตามหัวใจได้ ……”

“แล้วสัญญาฉบับนี้ได้รับการปกป้องจากกฎหมายหรือเปล่า？”ยู่ยี่ย้อนถามเขา มือข้างลำตัวกำแน่น

ฉันทัชขมวดคิ้วแน่นเป็นปม เงียบตั้งนานกว่าจะจ้องเธออย่างจดจ่อ

“อันนี้ไม่ใช่เหตุผล สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกคุณไม่ได้หย่า คุณทำให้ฉันกลายเป็นเมียน้อยอย่างไม่รู้ตัว นี้เป็นตำแหน่งที่ฉันเจ็บปวดมากที่สุด แต่คุณกลับทำให้ฉันเป็นคนแบบนั้น”ยู่ยี่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

“ขอโทษ”เขาพูด