บทที่ 432 แต่ฉันขออะไรอย่างหนึ่ง

เมื่อเขาเอ่ยปากพูดเช่นนี้ เอวาก็รู้ว่าเขาอยากพูดอะไร เธอเงยหน้าดื่มน้ำ“ฉันได้ยินอาคิระเล่าแล้ว คุณมีคนที่ชอบแล้ว”

“ใช่”ฉันทัชยอมรับตรง ๆ และราบเรียบ

นิสัยของเอวาคือไม่ทะนงตนและไม่ขี้โวยวาย ซึ่งส่วนหนึ่งเกี่ยวข้องกับโรคหัวใจของเธอ ร้อนรนใจไม่ได้“คุณชอบเธอมากเลยเหรอ？”

“ผมไม่เคยรู้สึกดี รู้สึกพิเศษกับคนอื่นนอกจากเธอมาก่อนเลย……”เขาบอก

เอวาเอานิ้วดีดแก้วน้ำเล่น เธอชอบเขามาแต่เด็ก ถึงแม้เธอไม่เคยแสดงออก แต่เขาก็รับรู้ความคิดของเธอ

นิ่งสักพัก เธอเงยหน้ามอง“ดังนั้น เลยอยากหย่า？”

สีหน้าฉันทัชอ่อนโยน น้ำเสียงอ่อนนุ่ม“ผมไม่อยากเสียเธอไป เอวา ในหนึ่งชีวิตของผม มีไม่กี่ครั้งที่หัวใจจะหวั่นไหวกับใครสักครั้ง ผมเคยสูญเสียไปแล้วหนึ่งครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย”

“งั้นขอฉันคิดดูก่อนค่ะ”สุ้มเสียงเอวาแผ่วเบาและเนิบช้า มีพฤติกรรมก้าวร้าวน้อยครั้งมาก

“ได้”ฉันทัชไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบจากเธอตอนนี้ เธอต้องการเวลาคิด เขาก็จะให้ เวลาเอวาทำอะไรมักรู้จักแยกแยะเสมอ

เอวาบอกว่าเธอจะพักผ่อนแล้ว จากนั้นก็เก็บสัมภาระ ก่อนจะไปห้องนอนด้านข้าง พวกเขาแต่งงานมาสองปี แต่ไม่เคยนอนห้องเดียวกันเลย ล้วนทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง

เอวาบอกว่าจะไตร่ตรอง เธอก็ตั้งใจคิดเรื่องนี้อย่างขึงขังจริงจังจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็มักจะตั้งใจเสมอ

และเป้าหมายที่ฉันทัชกลับเฮทเคครั้งนี้ก็เพื่อคลี่คลายปัญหานี้ ดังนั้นต้องจัดการให้ได้ ยืดเวลาไม่ได้เด็ดขาด ……

อาคิระก็พักบ้านของฉันทัชด้วย ถึงแม้จะมีบ้านในเฮทเคเป็นของตัวเอง แต่ไม่อยากเดินทางไปมา จึงพักที่นี่เสียเลย

เขายืนอยู่ที่ห้องรับแขก เห็นเอวาเดินออกจากห้องนอนของฉันทัช เขาก็ก้าวเท้าตามเข้าห้องน้องสาวฝาแฝด

“พี่ตามเข้ามาทำไม？”เอวามองอาคิระที่อยู่ด้านหลัง

“เขาคุยอะไรกับน้อง？”

เอวาส่ายหัว“ไม่ได้คุยอะไร บอกว่าพรุ่งนี้ฉันกับเขาจะไปมอบของขวัญให้คุณปู่”

อาคิระไม่เชื่อ จากนั้นก็เห็นเอวาขยี้ตาด้วยความง่วง จากนั้นก็ยื่นมือเคาะประตูห้อง“คุณหนูเอวา ออกไปได้หรือยัง？”

เห็นเธอง่วงจนลืมตาไม่ขึ้นแล้ว อาคิระก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ยกเท้าเดินออกไป

ห้องนอนของเอวาเปิดไฟสว่างไสวตลอดทั้งคืน คล้ายกับไม่ได้นอนเลย

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เอวาเคาะประตูห้องของฉันทัช ผ่านไปสักพักประตูห้องก็เปิด

ฉันทัชพึ่งตื่น ตอนนี้มือใหญ่ที่เผยกระดูกนิ้วชัดเจนกำลังใส่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว มือขวากำลังใส่นาฬิกาข้อมือ ทว่าระหว่างคิ้วเผยความอ่อนโยนออกมา “ตื่นแล้วเหรอ？”

“ฉันเข้าไปได้ไหม？”เอวาพูดเสียงแช่มช้ามาก

ร่างสูงเอียงกาย ฉันทัชสื่อให้เธอรู้ว่าเข้ามาได้ จากนั้นปิดประตู ก่อนจะเทน้ำอุ่นให้เธอ

หลังดื่มน้ำแก้วนั้นเสร็จ ริมฝีปากของเอวาก็ชุ่มฉ่ำ เธอเอ่ยปากพูดว่า“ฉันคิดเรื่องที่คุณบอกเมื่อคืนเสร็จแล้ว”

“ใช่เหรอ？”ฉันทัชยิ้มเจือจาง ส่งยาให้เธอหนึ่งขวด ซึ่งไม่ได้ถามผลการตัดสินใจ

“ฉันเห็นด้วยกับการหย่าค่ะ”เอวากล่าว ความขมฝาดถาโถมเข้าสู่กลางใจ คล้ายกับปากก็มีแต่รสขมไปหมด

เรื่องที่เกิดอุบัติเหตุทางเครื่องบินในอดีต มันเป็นเรื่องที่เหนือการคาดหมาย ยิ่งไม่มีคนรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงเช่นนั้น ดังนั้นไม่ควรให้霍家แบกรับความรับผิดชอบทั้งหมด

เธอรักเขา ทว่าเขากลับไม่รักเธอ ถ้าสุขภาพเธอดี เช่นนั้นเธอจะไม่ยอมหย่าเด็ดขาด

โรคหัวใจเหมือนลูกระเบิดที่ไม่ได้ตั้งเวลา ไม่รู้ว่าจะระเบิดเมื่อไหร่ เขาอายุสามสิบสี่ปีแล้ว แต่ยังไม่มีลูกสักคน เธอเป็นตัวถ่วงไม่ได้อีกต่อไป

หากพูดแย่หน่อยก็คือ ร่างกายครึ่งส่วนของเธอฝังเข้าไปในดินแล้ว คนอย่างเธอ จะเพ้อฝันอะไรอีก？