บทที่ 436 เขายังไม่ละทิ้งความพยายาม

ดนัยยักไหล่ ก่อนจะเทเหล้าเข้าคอ ทั้งสองดื่มอย่างหนักหน่วง ผ่านไปเนิ่นนาน ไม่รู้ว่าใครพูดหนึ่งประโยคกะทันหัน “อิจฉาออกัสจริงๆ”

ชีวิตดีจริงๆ มีทั้งลูกชายลูกสาวและหญิงงาม เรียกได้ว่าประสบผลสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง ชีวิตมีรสชาติยิ่ง

ไม่เหมือนพวกเขาสองคน ล้วนมีปัญหาของตัวเอง ไม่ใช่ปัญหานี่ก็คือปัญหานั้น มีเรื่องร้อยแปดพันเก้า อยู่ไม่เป็นสุขเลย มักจะรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นประจำ หากมีชีวิตอย่างออกัสก็จะดีมากเลย พวกเขารู้สึกอิจฉามาก ……

วันต่อมา

ยู่ยี่ที่กำลังทำงานอยู่ เมื่อไม่เห็นหน้าเรนบีก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าสวยงามขึ้นเยอะ

ตอนเที่ยง หัสดินมาด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด ตามโดยตรงว่า“มันเกิดอะไรขึ้นกับคนรับผิดชอบงาน？”

ยู่ยี่ที่ดื่มน้ำมะนาวเงยหน้าขึ้น เธอรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดจนต้องหรี่ตาโดยไม่รู้ตัว “ไปถามผู้จัดการ ฉันแค่ทำตามคำสั่งเจ้านาย”

จากนั้นหัสดินก็เดินจากไป ไม่นาน ผู้จัดการก็เรียกยู่ยี่เข้าไปในห้องทำงาน

“ยู่ยี่ยินดีย้ายงานนี้ใช่หรือไม่？”ผู้จัดการยิ้ม พลางมองยู่ยี่

ยู่ยี่ยิ้มเย็น พูดไม่ออก บอกไม่ถูก จึงไม่ตอบซะเลย เธอยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้ผู้จัดการพูดเองเออเอง

“อีกอย่างตอนนี้ทางบริษัทมีคนลางานเพราะท้อง งานอยู่ในช่วงสำคัญที่สุด ขาดคนรับผิดชอบไม่ได้？ประธานหัสดินเห็นใจหน่อยได้ไหมครับ？”

หัสดินหรี่ตา นิ้วมือเคาะโต๊ะ “หรือว่าได้สัญญาจากผมไปแล้ว เลยมีท่าทีแบบไหนกับผมก็ได้？”

ผู้จัดการรู้สึกเครียดเล็กน้อย ใบหน้าที่ปั้นยิ้มกระตุกขึ้น ก่อนจะแข็งค้าง “ไม่ใช่เลยครับประธานหัสดิน ผมไม่กล้าหรอกครับ แต่ทางบริษัทเราจนปัญญาจริง ๆ ครับ ประธานหัสดินเห็นใจด้วยครับ”

จากนั้นหัสดินบอกว่าให้เขาเข้าใจก็ไม่ยาก แต่คุณต้องมีการแสดงออกสักอย่างหนึ่ง ใช่หรือไม่？

ระหว่างที่พูดประโยคนี้ สายตาเขาจ้องไปยังตัวของยู่ยี่ จึงสื่อความหมายชัดเจนมาก

ผู้จัดการถนัดด้านการสังเกตสีหน้าที่สุด แล้วจะไม่เข้าใจได้อย่างไร？

แน่นอนครับ แน่นอนครับ เพราะถึงอย่างไรวันนี้งานของยู่ยี่ก็ไม่ได้ยุ่งมาก และประธานหัสดินยังไม่เข้าใจภาพออกแบบ วันนี้จะให้ยู่ยี่ไขข้อสงสัยทั้งวันเลยครับ ผู้จัดการพูดไพเราะระรื่นหูมาก

ยู่ยี่ยิ้มเย็น และไม่ลืมที่จะตอบว่า ไม่ไป ไม่มีเวลา วันนี้ต้องเร่งทำงานให้แล้วเสร็จ

ผู้จัดการขบฟัน ยู่ยี่ดูสีหน้าไม่เป็นจริงๆ ยู่ยี่เดินอ้อมหัสดิน พลางกล่าวเสียงเบากับผู้จัดการว่าให้พักงานสามวัน

นี่เท่ากับเป็นการตั้งข้อต่อรองชัดๆ ทว่าผู้จัดการก็จำใจรับปาก เขาขบฟันและพยักหน้า

เมื่อเดินไปถึงลิฟต์ลงไปชั้นล่าง และลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่งก็เปิดออก จากนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้าสู่สายตาอย่างคาดไม่ถึง

คนเดินนำคือฉันทัชที่สวมเสื้อสูทสีดำ ยืนตัวตรง สูงยาวเข่าดี ใส่กางเกงสูทแล้วช่างให้อรรถรสเป็นอย่างยิ่ง และสองมือของเขาก็ล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง

ทั้งสองประสานสายตา ยู่ยี่อึ้ง จากนั้นก็ละสายตา ไม่แยแส ไม่พูดจา

ซึ่งวินาทีที่ยู่ยี่เดินออกมา ฉันทัชจ้องเธออย่างจดจ่อ ไม่คลาดสายตาเลย

ยู่ยี่ก้มหน้าแบกเอกสารก้าวเฉียดไหล่เขา ชุดทำงานของเธอกับเสื้อสูทของเขาสัมผัสกันเบาๆและจากกัน

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อสูทเขาหอมจางๆ เธอได้กลิ่นนั้น

เขาก็ได้กลิ่นแชมพูรสส้มของกายเธอเช่นกัน

หัสดินที่ตามอยู่ด้านหลังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเห็นพวกเขาสองคนเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกเบิกบานใจยิ่ง

ในมือของหัสดินยังถือเสื้อขนสัตว์ของยู่ยี่ด้วย ซึ่งเขารับมาจากเพื่อนร่วมงาน ตอนที่เขาเดินผ่านฉันทัชก็รู้สึกภาคภูมิใจยิ่ง

และยู่ยี่ก็เห็นสิ่งนี้ เธอเลิกคิ้ว เขาเอาความภาคภูมิใจในตัวเองมาจากไหน？

ยู่ยี่เดินอยู่ด้านหน้า หัสดินเดินตามหลัง ทั้งสองเดินออกไป ฉันทัชจ้องเสื้อขนสัตว์ตัวนั้น เขาก็อารมณ์เสียนิดน้อย

“คุณเลือกสถานที่เลย พวกเรารีบเคลียร์เรื่องงานให้จบเร็วๆ”ยู่ยี่รับเสื้อขนสัตว์มาใส่

หัสดินกลับเอ้อระเหยลอยชาย ทำตัวสบายๆ ไม่รีบร้อนอะไร

รถจอดอยู่ด้านข้าง ทั้งสองเดินไปยังรถ เมื่อเปิดประตูรถ ตอนที่เธอจะก้าวเข้าไปนั่งก็ถูกคว้าแขนไว้

เธอหันขวับด้วยความแปลกใจ คือฉันทัชนี่เอง

เขาจับข้อมือเธอ ก้มหน้ามองเธอด้วยดวงตาลุ่มลึก เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นว่า “คุณจะนั่งรถของเขาเหรอ？”

“คุณฉันทัช การกระทำของคุณไม่เหมาะสม ไร้มารยาท”ยู่ยี่กล่าว