บทที่ 439 เลือกคู่ครองมามีลูกด้วยกัน

อีกฝั่งหนึ่ง

หัสดินกลับถึงบ้านตระกูลภูษาธรและกำลังดูรายงานผลตรวจสุขภาพ

ชฎารัตน์หย่อนกายนั่งลงบนโซฟา ยกซุปไก่มาให้พร้อมกับเอ่ยปากว่า“หัสดิน ตระกูลภูษาธรขาดเชื้อสายสืบทอดวงศ์ตระกูลไม่ได้นะ ลูกต้องมีลูกชายให้ได้นะ”

ความหมายที่แฝงในคำพูดชัดเจนมาก คือให้หัสดินรีบมีลูกก่อนผ่าตัด

อันที่จริง หากมีลูกแต่เนิ่น ๆ โรคนี้ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร หลังตัดออกแล้วยังคงมีเรื่องบนเตียงได้อยู่

“อีกสองวันผมจะไปตรวจอีกครั้งครับ รอผลตรวจใหม่ออกมาแล้วค่อยว่ากันครับ”หัสดินเอ่ย

ชฎารัตน์พยักหน้าหงึกหงัก พลางคำว่าเร่งรัดว่า“หัสดิน ยิ่งเร็วยิ่งดีนะลูก อีกอย่าง แม่เชื่อถือเทคนิคการรักษาของคุณหมอไอแซ็ค ไม่มีปัญหาแน่นอน”

หัสดินยักไหล่ สื่อให้รู้ว่าตนเข้าใจแล้ว ทว่าการตรวจทั่วร่างกายก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไร

ชฎารัตน์ทอดถอนใจ บ่นพึมพำว่า“ถ้าตอนนั้นลูกในท้องยู่ยี่ไม่แท้ง ตอนนี้ก็น่าจะคลอดได้แล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพศชายหรือเพศหญิง”

ถือว่าท่านกับยู่ยี่เข้ากันได้ประมาณหนึ่ง ไม่มีปัญหาแม่สามีกับลูกสะใภ้ และไม่เคยเกิดเรื่องขุ่นข้องหมองใจมากนัก

เมื่อพูดถึงดอกหลอดแก้ว ชฎารัตน์ก็คัดค้าน เพราะมีความเสี่ยงสูงและมีสิทธิ์ล้มเหลว

ตอนนี้ท่านต้องการสิ่งที่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ปล่อยให้เกินเหตุสุดวิสัยกับเรื่องทายาทไม่ได้แม้แต่น้อย ในเมื่อยังมีลูกได้ เช่นนั้นก็ควรรีบ ๆ มี

ได้ยินดังนั้น หัสดินก็ไม่อยากนั่งต่อไป กล่าวอำลาเสร็จก็ชวนดนัยไปดื่มเหล้า

เขาเล่าเรื่องผลตรวจที่โรงพยาบาลให้ดนัยฟังด้วย อีกอย่างดนัยก็รู้สึกว่าไม่เห็นเป็นไรเลย เพราะยังมีลูกได้ ไม่มีผลกระทบเลย และยังรู้สึกว่าดีกว่าเขาเยอะ

หัสดินได้ยินก็ยิ้มแบบไร้เสียง แล้วสั่งเหล้ามาอีกสองขวด จากนั้นทั้งคู่ก็ดื่มต่อ

อันที่จริงเรื่องการมีลูก หัสดินก็มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมีลูกกับเขา

หากต้องมีลูกโดยเร็วที่สุด เขาจะเลือกยู่ยี่ ซึ่งไม่ได้มีผู้หญิงอื่นในสมองเลย

……

ยู่ยี่ซื้อข้าวเช้าเสร็จก็นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปทำงาน

งานที่เรนบีรับผิดชอบก่อนหน้าดำเนินไปกว่าครึ่งแล้ว ซึ่งคำนวณทั้งด้านโครงสร้างและน้ำหนักอะไรเรียบร้อยแล้ว

เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีก จึงเท่ากับว่าแค่เฝ้าสังเกตงานก็พอ ทางกลับกัน งานจากบริษัทภูษาธรกรุ๊ปเธอกลับตั้งใจเป็นพิเศษ

เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนออกแบบกับมือทุกด้าน คล้ายกับเป็นลูกของเธอ แล้วให้เธอวางมือตอนนี้ เธอทำใจไม่ได้

ตอนสิบโมงกว่า ซึ่งกำลังทำงานอยู่ แต่กลับไม่มีคนมาหาเธอ ไม่มีใครให้เธอเซ็นรับงาน

สิ่งที่ส่งมาแทนคือดอกไม้สีเหลืองหนึ่งช่อที่สวยงามมาก ทว่ายู่ยี่ไม่รู้จักและไม่เคยเห็นมาก่อน

“คือดอกป๊อปปี้”เพื่อนสาวคนหนึ่งรู้จัก เอ่ยปากพูดด้วยรอยยิ้ม“ดอกชนิดนี้สื่อความหมายว่า รับปากผม อย่าปฏิเสธผม ยู่ยี่ คุณหัสดินให้ใช่ไหม？”

ยู่ยี่ก็คิดว่านอจากหัสดินแล้ว คงไม่มีใครทำอะไรแผลง ๆ อีก เธอไม่ได้ตอบ แต่เม้มปาก

“แต่ดอกป๊อปปี้ออกดอกระหว่างปลายฤดูใบไม้ผลิกับต้นฤดูร้อน ถ้าอยากได้ช่วงนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ”พนักงานสาวแย้มยิ้ม

ยู่ยี่ยิ้มกลับ และคิดจะโยนดอกไม้ทิ้ง ทว่ากลับเห็นการ์ดอยู่ในช่อดอกไม้โดยบังเอิญ เธอจึงก้มหน้าหยิบมาดู

——หลังจากรู้จักคุณแล้ว ผมจึงรู้ว่าตัวเองยินดีทุ่มเททำแบบนี้……

บนการ์ดมีตัวหนังสือแบบนี้หนึ่งแถว ซึ่งตัวหนังสือสวยงามมาก ด้านล่างมุมขวาเขียนชื่อประทับว่า ฉันทัช

เธอทายผิดแล้ว หัสดินไม่ได้ส่งดอกไม้ช่อนี้ให้ แต่เป็นเขา ฉันทัช ซึ่งเขาไม่เหมือนผู้ชายที่ทำแบบนี้เป็นเลย ทว่าเขาทำแล้ว

ยู่ยี่มองดอกไม้ รู้สึกทิ้งไม่ลง จึงหาแจกันมาใส่ แล้ววางบนโต๊ะทำงานของเธอ

ตอนบ่ายผู้ช่วยโก๋มา บอกว่าคุณฉันทัชมีประชุม ให้เขามารับคุณยู่ยี่กลับบ้าน

ยู่ยี่ไม่ยอมนั่ง ให้ผู้ช่วยโก๋กลับไป ทว่าตอนที่เธอเลิกงาน ผู้ช่วยโก๋ก็ตามติดเธอด้านหลังอย่างไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว

นาโนจะมากินข้าวเย็นด้วย เธอจึงทำโจ๊กอร่อย ๆ รอ

หลังกินเสร็จ นาโนกลับไปก็ถึงสี่ทุ่มแล้ว ยู่ยี่เล่นโยคะสักพัก เมื่อเธอปิดไฟบนห้อง รถด้านล่างคอนโดก็จากไป เธอคล้ายกับเห็นกางเกงสูทสีเงินของผู้ชายอย่างเลือนราง

วันรุ่งขึ้น พึ่งเข้าทำงานก็ได้รับช่อดอกไม้แล้ว ครั้งนี้เป็นดอกกุหลาบสีแดงชาด ทุกกลีบล้วนงามเพริศพริ้ง และผู้มอบยังคงเป็นฉันทัชเหมือนเดิม

โยนทิ้งก็เสียดาย ไม่มีทางเลือก เธอต้องหาแจกันมาใส่อีกแล้ว จากนั้นก็วางไว้ที่ทำงาน

วันที่สาม วันที่สี่ และวันที่ห้า ล้วนมีดอกไม้สีแดงมาส่งทุกวัน และผู้ช่วยโก๋ก็มีส่งอาหารเช้า อาหารกลางวัน อาหารเย็นไม่เคยขาด……

ห้องทำงานกลายเป็นร้านดอกไม้เพราะยู่ยี่ สีสันสดใส เธอคิดว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เธอต้องไปคุยกับเขาหน่อยแล้ว

เมื่อหาหมายเลขที่เรียงกันเป็นแถวเจอ ยู่ยี่ก็กัดริมฝีปากพลันถอนหายใจ จากนั้นก็โทรออกไป

เธอยังไม่ได้พูด เสียงทุ้มต่ำดึงดูดใจของฉันทัชก็ส่งมา“ผมรอสายจากคุณตลอดเลย……”