บทที่ 460 ฉันตัดสินใจจะเก็บเด็กคนนี้ไว้

ยู่ยี่ไม่เคยคิด ว่าจะถูกปฏิเสธไล่ออกจากคฤหาสน์ แต่เธอก็ไม่ไป พลางกดกริ่ง และพูดกับวิดีโอ: “เพราะงั้นฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว จึงมาเพื่อขอโทษ ให้อภัยฉันเถอะนะ!”

ไม่มีเสียงตอบ ฉันทัชอยู่ด้านในคฤหาสน์ อยู่อีกฝ่ายของวิดีโอ กอดอก เสียงหึอย่างเย็นชาออกมาจากจมูกของเขาอย่างหาได้ยาก

“ยกโทษให้ฉัน ได้มั้ย? ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้วจริงๆ เช้าวันนี้ ฉันนั่งรอนายอยู่ตรงนี้ชั่วโมงนึงแล้ว ฉันจริงใจมากจริงๆนะ แต่ฉันไม่คิดว่านายจะโกรธมากขนาดนี้ ฉันตอนนี้หนาวมาก มือเย็น เท้าก็เย็น เริ่มทนไม่ไหวแล้ว ดังนั้นฉันนับถึงสิบ ถ้าหากนายไม่เปิดประตู ฉันก็ทำได้แค่ไปแล้วนะ 10, 9, 8, 7, ...... 4, 3, 2, ……”

ฉันทัชยังคงยืนรักษาท่าทางอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ และก็ไม่มีเสียงตอบ เพียงแค่ข้อนิ้วมือขยับเล็กน้อย

ตาหรี่ขึ้นเล็กน้อย ในใจเขาคิด ถ้าหากเธอสามารถทนได้อีกหน่อย นับจนถึงสิบห้า เขาจะต้องเปิดประตูแน่......

หรือว่า สิบสองก็ได้......

แต่ว่า เมื่อเลขหนึ่งพูดจบ เงาร่างของยู่ยี่ก็หายไปจากวิดีโอโดยสิ้นเชิง

สีหน้าเขาแข็งเล็กน้อย คางของฉันทัชรัดแน่น เธอมาขอโทษ แต่ความอดทนของเธอมีน้อยจนน่าสงสาร แม้แต่จะนับต่ออีกสักสองเลขยังไม่ทำ！

วินาทีต่อมา หลังจากนั้น ยู่ยี่ก็โผล่มาในวิดีโอ หายใจเป็นไอขาวๆ เรียกอย่างอ่อนโยน: “ฉันทัช ฉันมีของจะให้นายดูจริงๆ นายเปิดหน่อยนะ!”

ฉันทัชเม้มปาก นัยน์ตาดูอ่อนโยนลงไม่น้อย สักพัก ก็เลือกที่จะเปิดประตูออก ยู่ยี่ยิ้ม พลางยื่นดอกส้มในมือให้: “ให้นาย!”

“ยืมดอกไม้มาถวายพระ? ” ฉันทัชจ้องเธออย่างสงสัย กวาดตามองดอกไม้สีส้มที่ไม่มีกิ่งก้านและใบในแปลงดอกไม้

“จะยืมดอกไม้ไปมอบให้ใครก็ได้ เมื่อก่อน นายเคยพูดกับฉันแบบนี้......” เธอไม่ได้ล้อเล่น จริงจังมากๆ

“แต่ว่า ยู่ยี่ ความจริงใจของเธอล่ะ? ฉันไม่รู้สึกถึงมันเลย จะขอโทษก็ควรจะทำแบบขอโทษ ให้เป็นกิจจะลักษณะ......” วินาทีถัดมา ประตูคฤหาสน์ก็ปิดลงอีกครั้ง

ยู่ยี่ถอดหายใจเล็กน้อย ก้มหน้าลงต่ำมาก จนมองไม่เห็นสีหน้าบนใบหน้า ดูแล้ว เศร้าซึมมากๆ

ฉันทัชเลิกคิ้ว นัยน์ตามืดมนเล็กน้อย หลังจากสงบมาหลายปี ช่วงเวลาขัดแย้งแบบนี้ ก็วิตกกังวลเล็กน้อย

อยากฟังคำขอโทษที่จริงใจของเธอ แต่ก็กลัว เธอที่เศร้าในตอนนี้จะกลับไป......

“นายอยากเห็นความจริงใจของฉัน ฉันให้นาย แต่ก่อนหน้านายเปิดประตูก่อน นายผลักไสไล่ส่งฉันสองรอบแล้ว ครั้งนี้ถ้าหากไม่เปิดอีก ฉันจะไปจริงๆแล้ว......”

ใครเป็นคนสอนเธอกัน?

คนที่ขอโทษ กลับวางท่า และหยิ่งมากว่าคนที่ถูกขอโทษอีก ตาของฉันทัชสะท้อนประกาย นิ้วยาววางลงลูกบิดประตู สุดท้ายก็เปิดออก

ยู่ยี่มองตาเขา พูด: “ครั้งนี้ ฉันบริสุทธิ์ใจจริงๆ ความจริงใจของฉันคือ ฉันต้องการเด็กคนนี้ ต้องการลูกที่เป็นของนายกับฉัน......”

เกี่ยวกับเด็กคนนี้ เธอดิ้นรนอยู่นาน ลังเลอยู่นาน แต่สุดท้าย ก็ตัดสินใจที่จะเก็บไว้ ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิด

เธอเสียลูกไปคนนึงแล้ว ครั้งนี้ ยู่ยี่รู้สึกว่าตัวเองจะทำแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว จะทำแท้งไม่ได้

มีแสงแวบเข้ามาในดวงตาที่ลึกของฉันทัช นิ้วยาวของเขาจับลูกบิดประตูชะงักเล็กน้อย และหน้าอกของเขาก็พองขึ้นยุบลง อย่างแรงและถี่

ไม่มีใครสามารถรู้ถึงความรู้นี้ของเขา......

ยู่ยี่ค่อยๆเอ่ยปากพูด ทีละคำๆ: “ฉันทัช ความจริงใจของฉันนี้ นายพอใจมั้ย? ”

ไม่มีคำตอบรับ ไร้ร่องรอยของลมหายใจ มือใหญ่ของฉันทัชตกลงมาบนเอวที่เพรียวบางของเธอ พร้อมกับออกแรง งอแขนยาวของเขา

การแสดงออกของเขายังค่อนข้างนิ่ง แต่เมื่อมือสองข้างของเธอแตะที่หน้าอกของเขา ยู่ยี่ก็รู้สึกว่าฝ่ามือของเธอร้อนขึ้น ราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านเธอ

หัวเงยขึ้นบน ยู่ยี่ไม่ทันได้เอ่ยปากพูด ริมฝีปากก็ถูกขัดเอาไว้

เธอสะดุ้งเล็กน้อย มุมปากของฉันทัชยกรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ จ้องมองที่เธออย่างตั้งใจ อมปลายลิ้นของเธอ

จากนั้นก็ดึงร่างของเธอ และทั้งสองก็แนบชิดกัน

เธอสั่นเล็กน้อย ขยับสั่น หายใจไม่ทัน ในหัวขาวโพลน เหมือนขาดอากาศเล็กน้อย

จูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนี้ยาวนานมาก จนหลังจากนั้นสักพัก ฉันทัชถึงจะปล่อยเธอ

บนโซฟา ฉันทัชนั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังพิงพนักพิงโซฟา ม้วนตัวยู่ยี่อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าแนบก็หน้าอกเขา

“นี่คือ ยกโทษให้ฉันแล้ว? ” เธอเอ่ยปาก

มือที่ใหญ่ข้อนิ้วที่ชัดเจนของฉันทัชลากผ่านผมของเธอ ด้วยท่าทางที่นุ่มนวล: “ไม่งั้น เธอคิดว่าเธอจะเข้ามาได้เหรอ? ”

ยู่ยี่ฉีกยิ้มอ่อน พลางหรี่ตา ล้อเล่นเล็กน้อย: “คิดไม่ถึงว่า นายโกรธขึ้นมา จะรุนแรงเหมือนกัน ฉันคิดมาตลอดว่านิสัยอย่างนายคงไม่โกรธใครหรอก”

“คำขอโทษของเธอก็แข็งกร้าว ฉันโมโห แต่การบังคับตัวเองมักจะทำน้อยมาก ไม่ค่อยโกรธ ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น......” เขาเอ่ยปากพูด

“แบบนั้น ดูแล้วว่าจะโกรธแล้วจริงๆ”

ฉันทัชไม่ได้ปฏิเสธสักนิด แต่พยักหน้าอย่างจริงใจ: “ใช่ ฉันโกรธ…...”

ยู่ยี่ขอโทษอีกครั้ง: “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นจริงๆ นายก็รู้ บางครั้งโกรธแล้วจะเลือกคำพูดไม่ถูก”