บทที่ 462 อยากพาเธอไปด้วย

แม้จะโกรธถึงมากแค่ไหน ก็ไม่ควรเรียกเชื่อยู่ยี่ ไฟโทสะวิ่งพล่านอยู่หน้าอกของเธอ เธอไม่คิดจะนอน ยืนอยู่ที่หน้าต่าง กัดฟันแน่น

การกระทำเช่นนี้ของหัสดิน ทำให้เรนนี่ไม่สามารถนั่งลงได้ เปลวไฟแห่งโทสะกำลังวิ่งพล่านอยู่ในอก

ไม่รู้เหมือนกัน เวลาไหน อารมณ์ของเธอถึงจะระเบิดออกมา

อารมณ์ร้ายพวกนั้นของเธอ มันถูกระงับไปนานแล้ว พูดได้อย่างเต็มปาก ว่ามันถูกระงับได้ประมาณเจ็ดปีแล้ว หากจะระเบิดออกมา ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นอย่างไร……

ตอนเช้า เรนนี่ยังไม่ตื่น เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำเธอตื่น หัวคิ้ว เธอขมวดเข้าหากัน รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

หัสดินยังคงหลับอยู่ข้างกาย ไม่คิดลุกขึ้นไปเปิดประตู ซึ่งไม่มีทางเลือกอื่น ซึ่งทำให้เรนนี่รัดชุดนอนในกายให้แน่น และไปเปิดประตู

ผู้ที่ยืนอยู่นอกประตูคือชฎารัตน์ทันใดนั้น ความไม่พอใจบนใบหน้าของเรนนี่ก็จางหายไป พร้อมเผยรอยยิ้มออกมา "อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแม่"

“นี่มันสายมาแล้วนะ แปดโมงครึ่งแล้ว” ชฎารัตน์แสดงสีหน้าไม่ค่อยดีนัก พลางพูดตำหนิเล็กน้อย“หัสดินล่ะ”

“เขายังหลับอยู่ค่ะ” เรนนี่พูด เพราะเธอไม่ได้ไปทำงานอยู่แล้ว ถึงจะเก้าโมงแล้วยังไงล่ะ

“เมื่อคืนเขาดื่มไปไม่น้อยค่ะ เมาจนโงหัวไม่ขึ้น ตอนเช้าย่อมตื่นไม่ไหวอยู่แล้วค่ะ”

“ในฐานะภรรยา หน้าที่ของเธอคืออะไร เขาลุกขึ้นไม่ไหว เธอปลุกเขาตื่นไม่ได้เหรอ ยังต้องให้ฉันเตือนเธออยู่หรือไง"

ในใจเรนนี่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก รู้สึกว่าชฎารัตน์ว่าแค่ต้องการที่จะหาเรื่องเธอเท่านั้น

แต่ว่า ไม่สามารถแสดงอาการไม่พอใจออกมาได้ ต้องทำตามอย่างเช่นเดิม ตอบ “ค่ะคุณแม่ ฉันจะไปปลุกเขาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ”

เห็นท่าทีเช่นนี้ของเธอแล้ว ชฎารัตน์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก จึงหันหลัง เดินจากไป

เมื่อปิดประตู เรนนี่ก็ถอนหายใจ และทำการปลุกหัสดินด้วยเสียงอ่อนโยน ความไม่พอใจนี้ เธอจะกดเก็บมันเอาไว้ก่อน

หลังจากที่หัสดินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เรนนี่คิดแล้วคิดอีก จึงพูดกับเขาว่า “ พวกเราย้ายออกไปใช้ชีวิตที่อื่น ได้ไหมคะ”

เธอยังคงคิดว่าการอาศัยอยู่ในวิลล่านั้นก็ดีนะ อิสระดี อยากทำอะไรก็ทำ ส่วนการอยู่ในคฤหาสน์ภูษาธรนั้น ต้องค่อยรองรับอารมณ์ทุกวัน ซึ่งมันอึดอัดมาก

แต่ว่า หัสดินไม่เคยมีความคิดที่อยากออกไปอยู่ที่วิลล่า เมื่อมองดูนาฬิกาแวบหนึ่ง ก็หยิบชุดสูทตามสบายอารมณ์ และทิ้งไว้เพียงประโยคหนึ่ง “ค่อยพูดกันที่หลังแล้วกัน ตอนนี้ยังมีประชุม ตอนนี้ก็ถือว่าสายมากแล้ว”

สนามบิน

ฉันทัชลากกระเป๋าเดินทาง ยู่ยี่เดินตามเขาอยู่ข้างๆ เธอเพียงแค่มาส่งเท่านั้น เธอขอลา มาส่งขึ้นเครื่อง

“คุณแน่ใจจริงๆเหรอ ว่าไม่อยากมากับผม” ขายาวยืนนิ่ง หันข้าง แววตาฉันทัชสลดลงเล็กน้อย มือทั้งสองข้างจับไหล่เธอไว้

ยู่ยี่ส่ายหัวปฏิเสธ อย่างความหนักแน่น “ ไม่ไปจริงๆค่ะ ฉันจะอยู่ที่เมืองSค่ะ”

ฉันทัชถอนหายใจเบา ๆ แล้วขยับมือ ดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอด น้ำเสียงทุ้มปนความหมดหนทางเล็กน้อย: “ทำไงดี ผมยังไม่ไป ก็คิดถึงเช่นนี้……”

คำพูดทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์น่าหลงใหลเล็กน้อย ยู่ยี่ยิ้มเบาๆ ขยับมือของเธอ กอดเขาตอบ สองมือโอบรอบเอวร่างกำยำของเขาไว้

“ถ้าอย่างนั้น ในช่วงที่ผมไม่อยู่นี้ ดูแลตัวเองให้ดีๆ และ ลูกของเรา……” ยื่นมือ จับปลายผมที่ปกบนแก้มของเธอไปไว้หลังหูของเธอ และฉันทัชแนบชิดกับหูของเธอ พูดอย่างเคร่งขรึม

ยู่ยี่พยักหน้า ตอบเขา: “ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี และจะดูแลลูกให้ดีด้วยค่ะ คุณก็ต้องดูแลสุขภาพให้ดีๆนะคะ”

ช่วงก่อนที่จะจากลากันนั้น มักทำให้คนรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากจากห่างไปไหน

เสียงประกาศแจ้งเตรียมตัวขึ้นเครื่องของไฟล์บินดังขึ้น ฉันทัชยังคงกอดเอวเธอแน่น แนบชิดไม่ยอมห่าง

“ความรู้สึกของคุณ ฉันเข้าใจค่ะ แต่มันเป็นการจากลาชั่วคราว ไปเถอะค่ะ ฉันจะโทรหาคุณทุกวันนะคะ” เธอกล่าว

รอยตึงเครียดบนใบหน้าที่สดใสก็อ่อนลง ฉันทัชยิ้ม พลางมอบจูบที่แสนนุ่มนวลอ่อนหวานลงบนริมฝีปากของเธอ และจูบกันอย่างดูดดื่มเร่าร้อน

จนกระทั่งเสียงประกาศเร่งให้ขึ้นเครื่องดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจึงยอมลากกระเป๋าเดินทางเดินจากไป เหลือไว้เพียงแผ่นหลัง ที่สูงกำยำไว้กับเธอ

ชุดสูทสีดำเรียบตรง เพราะการยืดตัวตรง พยุงเป็นรูปเป็นร่าง จนเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีรอยย่นเลยสักนิด ขายาวก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวๆ ออกห่างจากเธอมากขึ้นเรื่อยๆ......

ยู่ยี่ยืนอยู่ที่เดิม มองเขาเดินจากไป พลางยิ้มที่มุมปาก

การตรวจสอบความปลอดภัยได้เริ่มขึ้นแล้ว แต่เขากลับหันหลังมาอย่างกะทันหัน เดินก้าวยาวกลับมาอีกครั้ง เปิดด้านหน้าเสื้อโค้ทออก ฉันทัชจับใบหน้าของเธอ จูบอย่างสุดซึ้ง

น่าประหลาดใจ จนทำให้ดวงตายู่ยี่จ้องนิ่ง หลังจากนั้น ก็ปล่อยให้เขาจูบตามสบาย จนเผยยิ้มอย่างต่อเนื่อง

หลังจากที่รอเขาจูบเพียงพอแล้ว ยู่ยี่ก็ผลักเขาออก เขารู้หรือไม่ว่า การทำอะไรบุ่มบ่ามของเขาในเวลานี้แตกต่างจากภาพลักษณ์ที่เป็นผู้ใหญ่ มั่นคง และไม่แยแสในอดีตมากนัก

ฉันทัชรู้อยู่แล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่ามเช่นนี้เป็นเวลานานแล้ว การทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่ได้เป็นการกระทำในวัยของเขาตอนนี้แล้ว

แต่ นี่เป็นสัญชาตญาณ และไม่สามารถควบคุมไวได้

“คุณทำอะไรอย่างกะทันหันแบบนี้ คนอื่นจะคิดว่าคุณไม่ปกตินะคะ หรือคุณอาจกำลังพกของที่ไม่สามารถนำติดตัวไปได้” ยู่ยี่กวาดมองไปรอบๆ ผู้คนมากมายกำลังกวาดสายตามาที่นี่แล้ว

“หากสามารถทำได้ ผมหวังว่า จะใส่คุณลงในกระเป๋าเดินทางไปด้วย นี่คือความคิดที่ของผมนะ ลาก่อน ที่รัก......”

ครั้งนี้ เขาไม่เหลียวหลังอีก เมื่อตรวจสอบการรักษาความปลอดภัยก่อนขึ้นเครื่องแล้ว ก็หายไปจากสายตาเธอ

ยู่ยี่ถอนหายใจเล็กน้อย หันหลัง เดินออกจากสนามบิน โก๋สตาร์รถ รออยู่ตรงนั้น เขาตั้งใจสั่งโก๋ให้อยู่ต่อ

จุดประสงค์ที่เขาพาเธอไปนั้น เธอรู้เพียงเล็กน้อย ด้านหนึ่งอาจเป็นเพราะความคิดถึง ไม่อยากแยกจากกัน อีกด้านอาจเป็นเพราะอยากพาไปพบครอบครัวของเขา

ซึ่งความเป็นจริงแล้ว เธอยังไม่พร้อมที่จะไปพบพ่อแม่ของเขา การก้าวไปสู่การแต่งงาน เธอยังไม่เคยมีความคิดเช่นนี้