บทที่ 464 ลงมาหน่อย มีอะไรให้คุณดู

หัสดินกลับไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเอื้อมมือไปตบเบาๆ เป็นการบอกให้เธอขึ้นรถ

ที่จริงแล้ว ถ้าพูดตรงๆ ตอนนี้สิ่งที่หัสดินยอมรับ และทนได้ คือนิสัยแบบเมื่อก่อนของเรนนี่ที่อ่อนโยนดั่งน้ำ เข้าอกเข้าใจคนอื่น ให้อภัยเรื่องเล็กๆน้อยๆ อดทน และเข้าอกเข้าใจ

ดังนั้น หากนิสัยเรนนี่ เปลี่ยนไป หัสดินก็ย่อมรับไม่ได้อยู่แล้ว

หากยืนอยู่ในสถานการณ์ของเรนนี่จะเห็นได้ชัดว่าไม่เป็นเช่นนั้น ตอนนั้นที่เธอแสดงนิสัยเช่นนี้เพื่อต้องการแต่งงานกับหัสดิน จนตอนนี้ได้แต่งงานกับหัสดินแล้ว ซึ่งแสดงว่าเธอทำสำเร็จแล้ว นอกจากนี้ ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเขาแล้ว ที่เขาทำตัวสนิทสนมกับสาวไนต์คลับเช่นนั้น ยังจะให้เธออ่อนโยน เห็นอกเห็นใจ และเข้าอกเข้าใจต่อไปอีกเหรอ

ถ้ามันยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้างั้น มันอาจไม่เป็นผลดีอะไรต่อเธอแน่ หรือบางทีมันอาจจะไม่ต่างจากยู่ยี่ก็ได้

เรนนี่รู้สึกว่า ตอนนี้เธอต้องทำให้หัสดินรู้สิ่งหนึ่ง นั้นคือตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเขาไม่ใช่คนรัก

ตลอดทาง ทั้งสองคนไม่คุยอะไรกันสักคำ ต่างนิ่งเงียบ เพราะในใจทั้งสอง ต่างคิดเรื่องอยู่

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ภูษาธร มีแขกมาท่านหนึ่ง คือสามีซาฮาร่า รัดเกล้า

เขาสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร แม้หน้าตาถือว่าหล่อ แต่ก็ไม่ได้ถือว่าขี้เหร่ ส่วนรูปร่างนั้นจัดว่าดูแลได้ดี

นิสัยเจ้าชู้ของเขา เรนนี่เคยได้ยินจากซาฮาร่า เมื่อหันไปมองสายตา รัดเกล้าก็หันไปทางนี้พอดี

ซึ่งทำให้ทั้งสองสบตากัน และมีผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นในดวงตาของรัดเกล้าจนทำให้เรนนี่รีบหันไปมองทางอื่น

ต่อหน้าคุณพ่อคุณแม่ของเธอนั้น รัดเกล้ากลับแสดงความสุภาพ และมีมารยาท แต่ซาฮาร่า กลับเยาะเย้ย ดูถูก และหัวเราะฮึอย่างเย็นชาเป็นพักๆ

หัสดินไม่ทานอาหาร อาบน้ำเสร็จ ก็ไม่ลงไปข้างล่างอีกเลย ทีแรกเรนนี่ก็ไม่อยากลงมา แต่ความสัมพันธ์กับชฎารัตน์นั้นไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ให้มันแย่ลงกว่านี้ไม่ได้อีก ดังนั้น จึงต้องลงไป

ในระหว่างนี้ ชฎารัตน์กำลังพูดว่ารัดเกล้าและซาฮาร่า ก็ควรมีลูกกันได้แล้ว พวกเขาอายุก็ไม่น้อย

รัดเกล้าทำได้เพียงตอบกลับ ซาฮาร่าไม่มีความคิดจะมีลูกเลยสักนิด โดยเฉพาะกับ รัดเกล้า จึงรีบพูดว่า "ใครอยากมีลูกกับเขาค่ะ แอบมีผู้หญิงอยู่นอกบ้านเยอะขนาดนี้ ไม่แน่อาจมีเด็กนอกกฎหมายมากมายอยู่แล้วก็ได้นะคะ ”

สุดท้ายแล้ว สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก รัดเกล้าจึงลุกเดินออกไป โดยลืมเอากระเป๋าไว้ ชฎารัตน์จึงให้เรนนี่นำไปให้ แต่เรนนี่ปฏิเสธ

ไม่มีทางเลือก ชฎารัตน์จึงให้เรนนี่นำไปให้อีกครั้ง แม้จะไม่ค่อยเต็มใจ แต่ว่า เรนนี่ก็ต้องไปอยู่ดี

......

ไม่กี่วันก่อนวันตรุษจีน บริษัทให้หยุดพักผ่อนประจำปี ยู่ยี่รู้สึกว่าวันที่ไม่มีงานทำนั้นสบายกว่าเหลือเกิน สามารถนอนจนกว่าจะตื่นเองได้

ช่วงเทศกาลตรุษจีน เธอไม่มีแผนที่จะกลับบ้านไปฉลอง เลือกอยู่คนเดียวสบายๆในอพาร์ตเมนต์

เธอโทรคุยกับฉันทัช แต่ตอนที่คุยโทรศัพท์นั้น เธอไม่ได้ถามเรื่องวันเดินทางกลับของเขา

ยังไม่อยากพูดถึงบริษัทขนาดใหญ่ของเขา ซึ่งเทศกาลตรุษจีน เป็นเทศกาลใหญ่ ต้องฉลองกับครอบครัวอยู่แล้ว นอกจากนั้น ครอบครัวของเขายังเป็นครอบครัวใหญ่ ในด้านนี้ คาดว่าจะมีข้อกำหนดและกฎระเบียบแน่นอน

ฉลองเทศกาลตรุษจีนคนเดียวดีกว่าที่ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เสื้อผ้า หรือสิ่งอื่น ๆ ผักอะไรก็ซื้อมานิดๆหน่อยๆ และที่ซื้อมากที่สุดคือลูกชิ้น

เธอเป็นคนชอบทานก๋วยเตี๋ยวหม้อดิน ดังนั้น เธอจึงต้องซื้อเยอะหน่อย ใกล้สิ้นปี ราวกับทุกคนต่างก็ยุ่งวุ่นวาย ยุ่งกับการซื้อของปีใหม่

ดูเหมือนว่าผู้คนบนถนนจะเยอะ คับคั่ง และคึกคักไม่ลดน้อยลง ที่พบมากที่สุดคือคู่รักที่มาเดินห้าง อย่างหวานแหวว และหวานแหวว

ยู่ยี่ใช้เวลาทั้งวัน ในการซื้อของต่างให้เสร็จ จากนั้นก็กลับไปพักในอพาร์ตเมนต์ ไม่ออกไปข้างนอกอีก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอรับสาย เมื่อเห็นหมายเลข ก็พลางยิ้มออกมาทันที

“ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่” เสียงทุ้มต่ำของฉันทัช กลับปนไปด้วยความอ่อนโยนและการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ

“ห่อเกี๊ยวค่ะ มีไส้รากบัว และไส้กุยช่ายค่ะ” ยู่ยี่รับโทรศัพท์มือหนึ่ง อีกมือก็เช็ดแป้งออก