บทที่ 482 คุณรู้สึกว่าฉันน่ารำคาญไหมคะ

ชฎารัตน์ซึ่งอยู่ชั้นล่างสามารถได้ยินได้อย่างชัดเจน และความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นมาในหัวใจของเธอ

เธอไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ดังนั้นเธอจึงไปผับ

เมื่อไปถึง เธอก็บังเอิญเจอกับรัดเกล้าที่ผับ เขาเขย่าแก้วไวน์ในมือของเขา “เป็นไงบ้าง คุณสนใจจะดื่มด้วยกันสักแก้วไหม”

ไม่มีคู่ดื่มและไม่มีที่ระบายความโกรธพอดี ดังนั้นเรนนี่จึงตกลง “หาที่ซ่อนหน่อย ฉันไม่อยากให้คนอื่นเห็นฉันกับคุณ!”

รัดเกล้ายิ้ม “ไม่มีปัญหา”

ผับเป็นธุรกิจของครอบครัวเขา ดังนั้นการหาที่ซ่อนจึงไม่ใช่เรื่องยาก

รัดเกล้าพาเธอไปที่ห้องส่วนตัว ห้องส่วนตัวของเขา ปกติแล้วเขาเป็นคนเดียวที่อยู่ที่นี่ ไม่มีบอดี้การ์ดเฝ้า และไม่มีใครสามารถเข้าใกล้บริเวณนี้ได้หากไม่ได้รับคำสั่งจากเขา

เรนนี่มาที่นี่เพื่อเมาในวันนี้ เมื่อเติมไวน์เต็ม เธอก็ยังคงยิ้มเยาะใส่รัดเกล้า และตบเขา ถือว่าเขาเป็นกระสอบทรายโดยสมบูรณ์

หลังจากเตะและทุบตีเสร็จ เธอก็จงใจเทไวน์แดงที่เหลือในแก้วใส่เขา

แต่รัดเกล้าก็ยังยอมให้เธอ ไม่ว่าเรนนี่จะปฏิบัติต่อเขายังไง เขาก็ยิ้มให้กับมันเสมอ

ขวดแล้วขวดเล่า เรนนี่ไม่รู้ว่าเธอดื่มไปมากแค่ไหน สองขวดหรือสามขวด

จนในที่สุดเธอก็กลายเป็นคนขี้เมา เหมือนจมอยู่ในแอ่งโคลน เธอไม่สามารถแม้แต่จะช่วยเหลือตัวเองได้

รัดเกล้ากอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยรอยยิ้ม วางเธอลงบนโซฟา ถอดเสื้อผ้าแล้วห่มให้เธอ

...

ยู่ยี่ไม่ไปทำงาน วันนี้เป็นวันเสาร์ เธอซื้อผัก และเตรียมทำกับข้าวในตอนเที่ยง

เชอร์รีนพาซารางมาด้วย ทั้งสองคุยกัน ขณะที่ซารางนั่งวาดรูปบนโซฟา พลางแอ่นตูด

เธอมีจุดเด่นในการวาดภาพในสองวันมานี้ เมื่อเธอมีอารมณ์ เธอก็จะกัดสีเทียนแล้วเขย่าตูด ทำให้ทุกคนหัวเราะ

เชอร์รีนก็ไม่มีธุระ จึงเข้ามาคุยเล่น แต่นั่งได้ไม่นานโก๋ก็โทรหาเธอ และบอกว่าคุณฉันทัช กลับมาแล้ววันนี้

ยู่ยี่ขมวดคิ้ว “ฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย”

“การตัดสินใจกะทันหันครับ”

“งั้นก็ไปส่งฉันที่สนามบิน” ยู่ยี่ต้องการจะไปรับเขา

โก๋ตอบรับและวางสาย สายตาของเชอร์รีนที่จ้องมองยู่ยี่เต็มไปด้วยความหมาย

ยู่ยี่ที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิทไม่ได้สนใจ เธอเอาแต่ยิ้ม ทำให้เชอร์รีนต้องส่ายหน้า และตบก้นลูกสาวของเธอ “ถึงเวลาไปแล้ว ที่รัก”

“ป้ายู่ยี่ จะไปรับผู้ชายของป้าหรือคะ” ซารางเรียงสีเทียน และถามด้วยเสียงไร้เดียงสา

แต่ยู่ยี่ก็ยังมีเส้นสีดำสามขีดกลางหน้าผาก “ใครสอนเนี่ย”

“ดูเหมือนจะใช่ มามี๊ไปกันเถอะ และอย่ารบกวนคู่รักของป้ายู่ยี่เลย แด๊ดดี้ดูแลน้องชายไม่ดีแน่ๆ เขาเอาแต่ดูแลน้องชายผิดๆ พวกเราไปดูกันเถอะ”

ยู่ยี่ใช้ปลายนิ้วเคาะหน้าผากของเธอ “โถ่เอ้ย ความสามารถหนูนี่นะ!”

เชอร์รีนยักไหล่ “ถ้าเธอมีความสามารถขนาดนั้นจริงๆ ตอนที่น้องชายคลานมาบนตัวหนู หนูจะวิ่งวุ่นทำไม”

“มามี๊ทำไมพูดอย่างนั้น ไปเร็ว” ซารางกระแอมเบาๆ แล้วดึงมือเธอออกไป

ยู่ยี่ไปกับโก๋ เมื่อถึงสนามบิน ก็นั่งรออยู่ตรงนั้น

เขากลับมาโดยไม่ได้บอกเธอล่วงหน้า อยู่ที่รู้สึกหึงโก๋เล็กน้อย จึงจองเขา

โก๋ที่ถูกจ้องรู้สึกอึดอัด จึงขยับตัวเล็กน้อย สายตาของยู่ยี่คมมาก