บทที่ 522 ถูกรักเหมือนสมบัติล้ำค่า

ยู่ยี่ถอนหายใจเบาๆ ความน่าหลงใหลและมีเสน่ห์ของเขาเธอรู้มาตลอด แต่ในเวลานี้กลับรู้สึกว่าตาของเขาแวววาว

แขนของเธอจับไปที่ช่วงคอของเขา ยู่ยี่เงยหน้าขึ้นแล้วประทับจูบให้เขา

ฉันทัชยังคงคงท่าไว้อย่างนั้น เพียงแต่ว่ามือใหญ่ของเขาได้มาตกอยู่ที่บริเวณด้านหลังของเธอ กอดแน่น รับความรู้สึกนั้นอย่างยินดีปรีดา

จูบนี้ยาวนาน จนกระทั่งความเร่าร้อนได้เกิดขึ้นถึงหยุดลง

ยู่ยี่ยื่นลูกพลับแห้งให้เขาพลางส่ายหน้า

รอกินลูกพลับแห้งหมดแล้วก็ดื่มน้ำ เป็นเวลาใกล้ตีสี่แล้ว เป็นเพราะว่าเรียกร้องอยากที่จะกินลูกพลับแห้งอยู่นาน ยู่ยี่ง่วงมากจริงๆ ตาสะลึมสะลือ

ฉันทัชเอาเธอมาไว้ในอ้อมกอด ลมหายใจที่อบอุ่นนั้นมาสัมผัสที่หน้าผาก “นอนเถอะ….”

บรรยากาศที่นุ่มนวลก็ทำให้คนนั้นเข้าสู่ห้วงภวังค์ เธอหาว กอดเอวเขาแน่น แล้วหลับไป

อีกฟากนึง

เช้าวันถัดมา

เรนนี่ตื่นขึ้นเห็นผู้ชายที่อยู่ข้างกาย เธอมีความรู้สึกรังเกียจน้อยๆว่าทั้งอ้วนทั้งแก่

แต่ใครให้เขามีเงินกันล่ะ!

ตอนนี้เธอต้องการที่พึ่ง แล้วเธอก็จะค่อยปีนป่ายไป จนกระทั่งจะเจอคนที่เธอตีเสมอหัสดินได้

สำหรับหัสดิน ตอนนี้เรนนี่เกลียดอย่างที่สุด ถ้าไม่ใช่เขา เธอก็ไม่เลือกทางเดินสายนี้!

เจ็ดปี เธอใช้เวลาเจ็ดปีในการเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเขา แต่ผลสุดท้ายที่ได้คืออะไร ไม่ใช่แค่เงินที่ไม่ได้เลยแต่ยังได้รับผลกระทบด้วย!

ผู้ชายในเวลานี้ก็ตื่นขึ้นแล้วหันหน้ามายิ้มให้ ยื่นมือที่อวบอิ่มมาเอาเธอเข้าไปกอด ปากก็เข้ามาประกบใกล้

เรนนี่ระงับความคิดที่อยากจะหลบไม่ให้เกิดขึ้น

ผู้ชายให้รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ปากก็ร้องเรียกว่าที่รัก

แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะอายุเยอะมากแล้ว แต่ความอึดกลับไม่ธรรมดา เช้าตรู่ก็จัดไปสองรอบ เวลาที่ทำนั้นไม่สั้นเลย

สุดท้ายตอนที่จะแยกจากกัน ผู้ชายให้คนขับรถไปส่งเรนนี่แล้วยังให้เช็คเธอหนึ่งใบ เงินไม่ได้เยอะมาก ประมาณล้านนิดๆ

ผู้ชายพูดอย่างชัดเจนตอนที่เธอจะออกไปว่านี่เป็นราคาเปิดตัวครั้งแรก หลังจากนี้จะให้เพิ่มอีก

เนเน่เห็นเธอมีรถหรูมาส่งเธออีก แล้วก็เมื่อคืนไม่ได้กลับมาอีก ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอคิดไม่ตกจริงๆว่าเธอมีทั้งความสามารถและรูปลักษณ์ก็สวย ทำไมไม่เลือกใช้ชีวิตที่ธรรมดา ทำไมต้องเลือก….

ผลสรุปคือเธอกับเรนนี่ทะเลาะกันครั้งใหญ่อีกครั้ง ทะเลาะกันอย่างอารมณ์เสีย จนสุดท้ายก็เลิกรากันไป

ในเวลานี้ความคิดความอ่านของเรนนี่ใช้ข้อเรียกร้องตามคนปกติสามัญทั่วไปใช้ไม่ได้แล้ว เธอถูกควบคุมโดยความเคียดแค้น คิดแค่อยากที่จะแก้แค้นและแก้แค้น!

การทำงานไม่มีความน่าสนใจ มีความรักก็ไม่น่าสนใจ แต่งงานก็ยิ่งไม่น่าสนใจเข้าไปใหญ่ สิ่งที่น่าสนใจคือการไต่เต้าขึ้นไป แล้วทำให้หัสดินได้เห็นดี!

เวลาถัดมาต่อจากนั้น เนเน่ก็ยากที่จะเห็นเรนนี่จะอยู่ที่บ้าน เธอมักจะออกไปข้างนอกแล้วกลับบ้านมาดึกมาก จนบางครั้งก็ไม่กลับเลยตลอดทั้งคืน

พอคนทั้งสองทะเลาะเสร็จ ความสัมพันธ์ก็แข็งกระด้าง ดังนั้นเนเน่ก็เลยไม่ได้ถาม เธออยากทำอะไรก็ตามใจเธอ ยังไงขาก็อยู่ที่เธอ ใครจะห้ามเธอได้?

ยู่ยี่อยู่ที่ฮ่องกงก็ค่อยๆชินกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว ที่นี่กับเมืองSแตกต่างกัน เมืองSคนน้อย ที่นี่ฮ่องกงคึกคักมาก เสียอย่างไรก็เป็นวงศ์ตระกูลใหญ่

คุณท่านเป็นคนตลก ไม่เหมือนกับผู้สูงวัยทั่วไป คำโบราณกล่าวไว้ว่าสูงวัยแต่หัวใจเด็ก หัวใจเด็กจริงๆ

ตอนเช้าเธอกับคุณแม่ธันยวีร์ไปสวนดอกไม้ด้วยกัน อากาศในสวนดอกไม้ยามเช้านั้นสดชื่น คนที่ออกมาสูดรับลมก็ให้รู้สึกปลอดโปร่ง

ช่วงบ่ายคุณท่านมาหาเธอเพื่อที่จะดูหนังด้วยกันหรือเล่นหมากรุก แต่ก่อนยังมาชวนเธอเล่นปิงปอง แต่ว่าตอนนี้ท้องของเธอยิ่งใหญ่ขึ้นทุกวัน เขาก็เลยตัดมันออกไป

หมอบอกว่าหลังจากที่ตั้งครรภ์ก็ยังต้องออกกำลังกายให้เหมาะสม จะมีประโยชน์ต่อเด็ก

หลังจากอาหารค่ำเธอก็ไปเดินเล่น คุณแม่ธันยวีร์ก็ไปเป็นเพื่อนเธอ แต่ทว่าฉันทัชกลับพูดอย่างตำหนิและไม่พอใจว่า “ช่วงเวลาเช้าแม่กับปู่เอาเวลาไปแล้ว ช่วงเวลาค่ำเหลือไว้ให้ผมจะได้มั้ย?”

คุณแม่ธันยวีร์ตกลง แล้วบอกว่าช่วงเช้าจะพาเธอเดินเล่น ส่วนกลางคืนก็เป็นหน้าที่ของเขา

“ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นสมบัติล้ำค่า” ยู่ยี่กลั้นขำไม่ได้ “เวลาในทุกวันของฉันไม่มีเหลือ”

“งั้นหลังจากนี้ผมต้องทำตารางนัดหรอ?” ฉันทัชส่ายหน้าช้าๆ “ผมรับไม่ได้ แม่กับปู่จะเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้”

ยู่ยี่ทำได้แค่หัวเราะคิคิ ไม่พูดอะไร ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนกว่าๆแล้ว ท้องนับวันยิ่งใหญ่ขึ้น เดินเหินก็ไม่ค่อยสะดวก

ฉันทัชยื่นมือไปลูบท้องของเธอ “ลูกจะคลอดแล้ว ช่วงเวลานี้คุณลำบากหน่อยนะ…..”

“ฉันไม่รู้สึกลำบากเลย กลับมีความสุขเสียด้วยซ้ำ” ยู่ยี่พูดความจริง

เขาปกป้องดูแลเอาใจใส่เธอมาก เพียงแค่อยากกินลูกพลับแห้งนั้น เขาก็ลุกขึ้นดึกดื่นเที่ยงคืนไปหาทั่วฮ่องกงเพื่อซื้อมาให้เธอ ได้เจอผู้ชายอย่างนี้เป็นความโชคดีของเธอ ได้ตั้งท้องลูกให้เขาเป็นเรื่องที่เธอทำแล้วมีความสุขที่สุด

ภายใต้แสงจันทร์ สองมือจับไว้แล้วค่อยๆก้าวเดินไป พูดถึงเรื่องรัก พระจันทร์ก็เต็มใจ…..