บทที่ 528 น้ำตาลูกผู้ชายไม่ได้ไหลออกมาง่ายๆ

หลังจากนั้น เขาก็เลิกปรบมือ หันหน้ากลับมา ยกมุมปากพูดขึ้นอย่างยากลำบากว่า “ฉันมีธุระต้องไปก่อนนะ”

พูดจบก็ไม่ได้รอให้พวกเขาตอบ หัสดินหันหลังเดินออกไปนอกโบสถ์ ภาพด้านหลังของเขาทิ้งไว้แต่ความโดดเดี่ยวเดียวดาย มีความรู้สึกเย็นซาบซ่านที่พูดออกมาไม่ได้

ผู้หญิงที่เขารักได้แต่งงานกับชายอื่นไปแล้ว

ตลอดทางหัสดินไม่ได้หันหน้ากลับมามอง เขาไม่สามารถหันหน้ากลับมาได้และก็ไม่กล้าที่จะหันกลับมาด้วย ทางถนนด้านหลังถูกเขาตัดขาด มีแต่การก้าวเดินไปข้างหน้า ต่อให้ทั่วทั้งร่างของเขามีเลือดสดๆหรือบาดแผลก็ตาม

ทุกคนต่างรู้ว่าเขาน่าสมน้ำหน้า มันเป็นสิ่งที่เขาก่อไว้ ตอนนั้นความเจ็บปวดที่ยู่ยี่ได้รับและความผิดที่เธอได้รับต่างก็เป็นสิ่งที่เขาได้ก่อขึ้น

แต่ว่าดูท่าทางชายชาตรีในตอนนี้สิ กลับมีความเศร้าโศกเสียใจ

ยู่ยี่มองไปที่ด้านหลังของเขาชั่วขณะ หลังจากนั้นก็เก็บสายตาแล้วปรบมือต่อ

พิงอยู่ที่มุมข้างกำแพงโบสถ์อยู่คนเดียว ร่างของเขาก็ให้ทรุดลง ช่วงจมูกเริ่มมีอาการฟุดฟิด ในที่สุดก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่มีเสียง

น้ำตาลูกผู้ชายไม่ได้ไหลกันออกมาง่ายๆ เพียงแต่ว่ายังไม่ได้เจอจุดที่ให้เสียใจ

เป็นผู้ชายไม่มีสิทธิที่จะน้ำตาไหล หัสดินจำคำนี้ได้ ดังนั้นเขาไม่เคยร้องไห้เลย และไม่กี่ครั้งที่ร้องไห้นั้นต่างก็เป็นเพราะยู่ยี่

ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถรักษาเธอไว้ได้ แล้วยังเสียเธอไปอีก

เธอเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขา

น้ำตาที่เคยไหลออกมาไม่กี่ครั้งนั้นก็เพื่อเธอ เขายอมและรู้สึกว่าคู่ควร ผู้หญิงคนอื่นเขารู้สึกไม่คู่ควรกับน้ำตาของเขา!

นั่งยองๆอยู่ตรงนั้นนานเมื่อไหร่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะยี่สิบนาทีหรือมากไปกว่านั้นสี่สิบนาที จนกระทั่งขาทั้งสองข้างเริ่มชาจนไม่สามารถทรงตัวยืนได้

หลังจากนั้นเขาถึงค่อยๆจากไปช้าๆ เนื่องจากขาทั้งสองข้างชาเลยเดินได้ไม่สะดวกนัก เขาไม่ได้ทักทาย ไม่ได้หยุดพัก เขามุ่งหน้าไปเก็บของที่โรงแรมแล้วจากไป

เขาไม่อยากหยุดอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว

……

ตอนกลางคืนเป็นเวลาดื่มให้กับแขกผู้มีเกียรติ คุณแม่ธันยวีร์และคุณท่านประเสริฐกังวลว่าร่างกายของยู่ยี่จะรับไม่ไหว จึงยกเลิกจุดตรงนี้ไป

จริงๆยู่ยี่ก็กำลังตั้งครรภ์แปดเดือนกว่าแล้ว ถ้าเหนื่อยมากไปไม่ดี

ดังนั้นให้คนทั้งสองนั่งกินอะไรอยู่ในงานเลี้ยง แล้วก็ออกไปกลับไปพักผ่อนที่ห้องใหม่

คนทั้งสองกับเพื่อนของฉันทัชนั่งด้วยกัน หัวข้อที่สนทนาก็เป็นเรื่องทั่วๆไป ในเวลานี้อาคิระกลับโอ้เอ้มาสาย

ข้างกายเขามีผู้หญิงคนนึง แล้วก็พาเด็กมาด้วย มุ่งหน้าเดินเข้ามาหาคนทั้งสอง

เมื่อเดินมาถึงตรงหน้า อาคิระก็หยุดลง หรี่ตาและเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “วันนี้เป็นวันที่น่ายินดีอย่างนี้ ควรดื่มสักแก้วไม่ใช่หรอครับ?”

สายตาของยู่ยี่มาตกอยู่ที่อาคิระ พลางขมวดคิ้วน้อยๆ

ฉันทัชยกมุมปากขึ้นน้อยๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วดื่มจนหมด “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”

อาคิระก็ดื่มจนหมดแก้วเหมือนกัน สีหน้าของเขาไม่สู้ดี มีความค่อนข้างตึงๆ

เห็นดังนั้นผู้หญิงเลยไปขวางเขา “คุณยังเป็นโรคกระเพาะ อย่าดื่มเลย เมื่อกี้ก็ปวดจนยืนไม่อยู่ไม่ใช่หรอ”

“พูดมาก!” อาคิระมีความรำคาญเพิ่มขึ้น เลยยื่นมือไปออกไปสะบัด เท้าของผู้หญิงก็ไม่คงที่อยู่แล้ว ถูกเขาสะบัดออกไปอย่างนี้เลยไปล้มอยู่ที่พื้น

เสียงดังกังวาน คนรอบข้างหันมามองอย่างอดไม่ได้ ภาพของผู้หญิงนั้นให้เปลี่ยนมาเป็นไม่น่าดู

ยู่ยี่เห็นใบหน้าแดงเป็นเลือดฝาด เธอลุกขึ้นแล้วประคองผู้หญิงคนนั้นขึ้น ถามด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “คุณไม่เป็นไรนะคะ”

ผู้หญิงนั้นอายมาก หัวก้มลงต่ำมองดูปลายเท้าของตัวเอง

อาคิระหันมามองทางผู้หญิง ความรำคาญให้มีมากขึ้น ในเวลานี้เด็กผู้ชายก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆผู้หญิง “แม่ เจ็บตรงไหนมั้ยครับ?”

ผู้หญิงส่ายหน้า ยิ้มอ่อนๆ แต่กลับมีความรู้สึกเสียใจอย่างแปลกๆ “ในเมื่อคุณไม่เป็นไร งั้นฉันกับลูกก็จะกลับบ้าน ฉันรู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย

พูดจบผู้หญิงก็จูงมือเด็กผู้ชาย ในท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาตัวเธอตรง เดินออกไปด้วยท่าทางอิดโรย

อาคิระให้รู้สึกรำคาญอย่างยิ่ง สายตานั้นกวาดมามองที่ฉันทัชอย่างโหดเหี้ยมอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ยกเท้าก้าวเดินตามออกไป

“นั่นเป็นภรรยาของเขาหรอ?” ยู่ยี่ถามฉันทัชที่อยู่ข้างกาย

ฉันทัชพยักหน้า “แล้วก็ยังมีลูกชายของเขา”

“ภรรยาของเขาสวยจริงๆ แล้วก็ลูกชายที่หน้าตาเหมือนเธอมาก ไม่เหมือนเขาเลย” เสียงทุ้มต่ำ ยู่ยี่พูดขึ้นว่า “เหมือนหญิงงามกับชายขี้เหร่โดยแท้”

ในเวลานี้ก็ได้จุดพลุขึ้น ท้องฟ้าสีดำพลุจุดขึ้นไปทำให้หลากสีสัน มีรูปร่างลักษณะที่แตกต่างกันออกไปปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ดูน่าดู

เธออยู่ในอ้อมกอดของเขา รอดูจนพลุหมด และหลังจากทักทายเสร็จเลยกลับมาที่บ้านตระกูลยศณะราคิน

ตระกูลยศณะราคิณตั้งใจเตรียมห้องให้คนทั้งสองที่ตกแต่งไว้เป็นที่เรียบร้อย กลับมาถึงห้องยู่ยี่เหนื่อยจนร่างแทบทรุด เธอไม่อยากที่ขยับเคลื่อนแต่น้อย

ฉันทัชยกมุมปากขึ้นจางๆไม่ได้หุบยิ้ม เขานั่งอยู่ด้านหลัง มือคลึงด้านหลังของเธอเบาๆเพื่อนวดให้เธอ