บทที่ 532 เธอพูดอีกครั้งซิ

ชายชราต้องการหย่ากับภรรยาเพื่อเธอ เรนนี่คิดว่ามันน่าตลกสิ้นดี เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมเธอเป็นคนต้นเรื่องถึงไม่รู้ล่ะ

ไม่มีแรงเหลือแล้ว เธอทรุดตัวลงบนเตียง ไม่อยากขยับ

เมื่อเธอตื่นขึ้น ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็โทรหาเธอ และบอกว่าคุณยายของเธอเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง และเธอต้องจ่ายค่ารักษา

หลังจากที่เธอได้รับเช็ค เนื่องจากป่วย เธอจึงไม่มีแรงหรืออารมณ์ที่จะไปธนาคาร แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เธอต้องไปธนาคาร

เมื่อเธอไปถึงธนาคาร เธอบอกว่าเธอจะถอนเงินทั้งหมดที่อยู่ในนั้นออกมา แต่คำตอบที่เธอได้รับคือบัญชีถูกระงับ และไม่สามารถถอนได้

เรนนี่หยุดนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกปั่นป่วนในใจ เมื่อนึกถึงบ้านที่ยังไม่ผ่านขั้นตอนการโอนอย่างสมบูรณ์ เธอจึงโทรไปทันที และคำตอบที่เธอได้รับก็ถูกระงับเช่นกัน

เมื่อนึกถึงคำพูดของหญิงสาว จู่ๆเธอก็เข้าใจขึ้นมาว่าต้องเป็นภรรยาของชายชราที่แอบทำลับหลังเธอ!

เธอไม่ยอมให้เกิดผลแบบนี้โดยเด็ดขาด ไม่ยอมให้เกิดขึ้นโดยเด็ดขาด!

...

ตามคำกล่าวที่ว่า เด็กๆหน้าตาเปลี่ยนทุกวัน โดยเฉพาะเด็กน้อยที่เปลี่ยนแปลงเร็วมาก

ยู่ยี่กอดทารกน้อยกล่อมอย่างอ่อนโยน และจูบแก้มนิ่มไม่หยุด รู้สึกว่าชีวิตต่อจากนี้จะต้องดีแน่

ยังไม่ทันถึงเวลาเลิกงาน ฉันทัชก็กลับมาจากบริษัท เขาเอาเสื้อสูทไปไว้ข้างๆ แล้วมาอุ้มลูก “วันนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ไม่งอแงเลย” ยู่ยี่ตอบเขา พร้อมพูดอย่างจนปัญญา “ท่านประธาน ถ้าคุณโดดงานบ่อยขนาดนี้จะดีได้ยังไง”

“การเติบโตของเขาสำคัญกว่าบริษัท ผมไม่อยากพลาด…” เขาพูด น้ำเสียงและการกระทำของเขาอ่อนโยนมาก “เรียกพ่อสิ...”

“เขาอายุได้เพียงไม่กี่วัน คุณก็ให้เขาเรียกว่าพ่อแล้ว ถ้าเขาเรียกขึ้นมาจริงๆ จะเป็นไปได้ยังไง” ยู่ยี่หัวเราะ

ฉันทัชก็หัวเราะเช่นกัน ยู่ยี่เอนหลังพิงไหล่เขาอย่างเกียจคร้าน และถอนหายใจอย่างพึงพอใจ ตอนนี้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเป็นของตัวเอง มันเยี่ยมมาก!

คุณแม่ธันยวีร์เข้ามาคุยเกี่ยวกับพิธีฉลองครบเดือน ยู่ยี่ไม่มีความคิดเห็น ยังไงก็ดีทั้งนั้น ฉันทัชก็เช่นกัน

คุณแม่ธันยวีร์ยิ้มพูด “ขอแม่อุ้มหน่อย”

เด็กน้อยไม่รู้เรื่อง ใครอุ้มก็ได้ทั้งนั้น และให้อุ้มอย่างเชื่อฟังมาก

“กิ่งทองรูปงามจริง…” ฉันทัชถอนหายใจ

“รอยย่นบนใบหน้ายังไม่ลดลงเลย จะพูดว่ารูปงามได้ยังไง หน้าตาเหมือนคนแก่เลย” ยู่ยี่แซวลูกชายของเธอ

“ใครเขาจะว่าลูกชายตัวเองแบบนั้น ถึงรูปลักษณะจะเหมาะ แต่ในสายตาผม เขาหล่อราวกับเทพบุตรตัวน้อย...”

ยู่ยี่ยักไหล่โดยไม่พูดอะไร แต่รอยยิ้มอันแสนหวานของเธอยังคงอธิบายทุกอย่าง ลูกชายของเธอเป็นเทพบุตรตัวน้อยอย่างแน่นอน

เมื่อมองดูรอยยิ้มที่เปล่งประกายของเธอ ลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่ของฉันทัชก็กลิ้งไปมา ดวงตาและการแสดงออกของเขาเปลี่ยนไป เขาโอบกอดเธอและจูบเธออย่างดุเดือด

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกผลักเปิด และคุณแม่ธันยวีร์ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับคนตัวเล็กในอ้อมแขนของเธอ และยังพูดว่า “กิ่งทองหิวแล้ว เอาแต่—”

คำพูดต่อไปนี้เงียบลงโดยอัตโนมัติ ส่วนยู่ยี่ก็หน้าแดงจนต้องฝังตัวเองบนโซฟา

ใบหน้าสมส่วนของฉันทัชก็เต็มไปด้วยความลำบากใจ เขายกนิ้วยาวของเขาหว่างคิ้วพร้อมพูด “แม่ ก่อนเข้ามาเคาะประตูหน่อยได้ไหม”

“เคาะประตูได้ไม่มีปัญหา แม่แค่ไม่รู้ว่าแกอยู่ที่นี่—” คำพูดที่ยังไม่จบถูกสายตาของลูกชายทำให้หายไป และคุณแม่ธันยวีร์ก็ไม่พูดอะไรอีก

เมื่อรับคนตัวเล็กไป คุณแม่ธันยวีร์ก็ยังไม่ออกไป เขากล่าวต่อ “เธอหน้าบาง ถ้าแม่ไม่ไป เกรงว่าเธอจะไม่เงยหน้าขึ้นเลย…”

คุณแม่ธันยวีร์บอกว่ารู้แล้ว แลถเดินออกจากห้องไปทั้งๆที่ยังพูดว่า ไม่ต้องอาย ไม่เห็นอะไรเลย

“…” ฉันทัช

“…” ยู่ยี่

ขณะป้อนอาหารให้คุณตัวเล็ก ยู่ยี่ไม่ได้มองชายหนุ่มเลย เธอรู้สึกว่าเธอเสียหน้าไปแล้ว

ฉันทัชถอนหายใจเบาๆ รู้ว่าเขาแย่งลูกชายไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไปห้องน้ำด้วยความตระหนักรู้ และแก้ปัญหาด้วยตัวเอง

อีกด้านหนึ่ง

เรนนี่ไปหาชายชรา เธอหยุดรอที่ประตูบริษัท ไม่นาน ชายชราและผู้ช่วยของเขาก็ออกมา

เรนนี่ก้าวไปข้างหน้า ขวางเขาไว้ “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”