บทที่ 546 อยากให้ฉันขายหน้า

ไม่ได้เป๋นิดเดียว แต่เป๋หนักมากต่างหาก มักจะเดินลากขาเหมือนไม่มีแรง หรือไม่ก็เดินโขยกแขยก แม้แต่ไหล่ก็เอียงไปด้านข้างด้วย

นี่คือความเจ็บปวดในใจเธอตลอดกาล

เธอไม่อาจใส่รองเท้าส้นสูงคู่สวยเหมือนผู้หญิงทั่วไป หากคนอื่นใส่จะเรียกว่าสวย แต่เธอใส่จะเรียกว่าตลก

จะใส่รองเท้าส้นสูงได้หรือไม่ เธอก็ไม่ใส่ใจ เพราะเธอไม่ชอบใส่อยู่แล้ว

เพียงแต่หวังว่าตอนจูงมือลูกเดินกลางถนนจะไม่ตกเป็นเป้าสายตาของผู้อื่น

อีกฝั่งหนึ่ง

อาคิระอาบน้ำเสร็จก็ก้าวเข้าไปในห้องรับแขก

เมื่อไม่เห็นร่างที่ทำให้รำคาญใจ คิ้วที่ขมวดแน่นเป็นปมก็คลายออก พลางจ้องไปยังลูกชายของตน

“ดูอะไรอยู่เหรอลูก?”

“คุณพ่อ” ใบหน้าเล็กของหมีพูลส่งเสียงร้องทักทาย ก่อนจะบอกรายการที่ดู“คุณพ่อกลับมาแล้ว”

อาคิระเลิกคิ้ว“ดูต่อเลยลูก”

สิ้นเสียงท้องก็ร้องจ๊อก ๆ

หลังออกจากคุก เขาก็ไม่ได้รั้งอยู่ที่เมือง S แม้แต่วินาทีเดียว รีบนั่งเครื่องบินกลับเฮทเคทันที จากนั้นก็กลับบ้าน ซึ่งไม่ได้ดื่มแม้แต่น้ำ

หมีพูลพูดอย่างรู้ความ“คุณพ่อหิวแล้วเหรอครับ？คุณแม่เจ็บโจ๊กไว้ให้คุณพ่อครับ เดี๋ยวผมไปอุ่นให้นะครับ”

อาคิระกลับพูดว่า“ไม่มีของกินอย่างอื่นแล้วเหรอ？”

อาหารที่ผู้หญิงคนนี้ทำ เขารู้สึกขยะแขยง

หมีพูลส่ายหัว พลางถามอย่างมีความรู้สึกไว“คุณพ่อไม่อยากกินอาหารที่คุณแม่ทำเหรอครับ？กับข้าวที่คุณแม่ทำอร่อยมากเลยนะครับ”

“ไม่ใช่ลูก แค่อยากกินมาม่าเฉย ๆ”

หมีพูลทำหน้าจริงจังเป็นการเป็นงาน“คุณแม่บอกว่ามาม่าเป็นอาหารขยะ คุณพ่อกินน้อย ๆ หน่อยนะครับ”

อาคิระลูบหัวลูกชาย“ดูทีวีต่อนะเด็กดี”

จากนั้นเขาก็ลุกไปเปิดตู้เย็น

ซึ่งในตู้เย็นมีแต่ผัก ไข่ และนมสด

ไม่มีทั้งผลไม้และอาหารยามว่าง

เขาขมวดคิ้วแน่นเป็นปม หยิบไข่มาสองฟอง จากนั้นก็เดินเข้าห้องครัว

ลงครัวครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์ใด ๆ

เพราะน้ำมันในอุณหภูมิร้อนกระเด็นใส่ หลังฝ่ามือจึงเกิดตุ่มพองใสสองจุด

ในสภาพจิตใจที่กระวนกระวาย เขารีบโยนไข่ลงไป

สองนาทีต่อมา เขายกไข่ดาวมานั่งกินบนโซฟา

หมีพูลเงยหน้าพลันเห็นไข่ดาวที่ไหม้เกรียม

“คุณพ่อครับ คุณแม่ทำอาหารอร่อยมากจริง ๆ นะครับ ท่านเก็บโจ๊กไว้คุณพ่อด้วยครับ”

“อืม” อาคิระตอบเสียงเรียบ จากนั้นก็กินไข่ต่อ

หมีพูลกะพริบตาเบา ๆ ก่อนจะดันเก้าอี้วีลแชร์เข้าห้องครัว

มือเล็กของเขายกอาหารบนโต๊ะเทใส่ถังขยะ จากนั้นก็ล้างถ้วย ล้างตะเกียบให้สะอาดเอี่ยม

ถ้าคุณแม่เห็นคุณพ่อไม่ได้กินกับข้าวที่เก็บไว้ให้ ท่านต้องเสียใจแน่

เขาไม่อยากให้คุณแม่เสียใจ

เมื่อล้างเสร็จ หมีพูลก็ออกจากห้องครัวมาดูทีวีต่อ

ทันใดนั้นมือถือก็ดังขึ้น

อาคิระก้มหน้ามอง

เห็นฉันทัชโทรมา

เขาชะงักงัน

ผ่านไปชั่วครู่จึงจะรับสาย

“ขอโทษ” อาคิระพูดเสียงแหบพร่า

ฉันทัชเอ่ยเสียงเคร่งขรึม“คนที่นายควรขอโทษคือยู่ยี่ ไม่ใช่ผม จำให้เป็นบทเรียนด้วย อย่าได้ทำอีก”

ได้ยินดังนั้น อาคิระก็กำมือถือแน่น“ไม่ทำอีกแน่นอน”

“อืม พรุ่งนี้เป็นวันฉลองครบอายุหนึ่งเดือนของใบหยก พาพนาวันกับหมีพูลมาด้วยกันสิ”

“ได้”

หลังจากวางสาย ร่างกายตึงเครียดของอาคิระผ่อนคลายลง ราวกับก้อนหินขนาดใหญ่วางลงพื้นเรียบร้อยแล้ว

หมีพูลเอ่ยปากพูดว่า“คุณพ่อครับ คุณอาฉันทัชเหรอครับ?”

“อืม”

“กิ่งทองมีน้องสาวแล้ว คุณอาฉันทัชให้คุณพ่อพาคุณแม่กับผมไปฉลองด้วยกัน”

อาคิระเลิกคิ้ว

หูดีจังเลยลูกคนนี้