บทที่ 555 เหมือนผู้หญิงล้วนเป็นอย่างนี้กันหมด

สายตาผู้คนรอบกายทำให้พนาวันรู้สึกขมฝาดมากพอแล้ว ทว่าเมื่อได้ยินประโยคนี้ยิ่งเหมือนแทงทะลุเข้าหัวใจเธอ

เพื่อปกปิดอารมณ์ เธอหลุบตาลงมองพื้น“ฉันเดินไม่ไหวและเล่นไม่ได้ พวกคุณไปเถอะ ฉันรอที่ร้านกาแฟ”

“คุณเป็นคนบอกว่าจะมาสวนสนุกเอง แล้วคนที่อยากออกไปก็ยังเป็นคุณอีก คุณจงใจแกล้งผมใช่ไหม?”

โครงหน้าได้รูปของอาคิระพูดจาเย็นยะเยือกเข้ากระดูก

พนาวันพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย“คนขาเป๋อย่างฉันจะเล่นยังไง？พวกคุณสามคนเล่นสนุกกันดีนี่ ฉันไปก็ทำให้ยุ่งยากเปล่า ๆ”

อาคิระเลิกคิ้ว นัยน์ตาแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายสังหาร คว้าข้อมือเธอมาแล้วเดินไปด้านหน้า

พนาวันรู้สึกอึ้ง

เธอเงยหน้ามองพลันเห็นแผ่นหลังกำยำของผู้ชาย

อาคิระกำลังดึงมือเธอแล้วเดินไปด้านหน้า

พลันรู้สึกอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก ทว่าเมื่อเทียบกับเมื่อครู่แล้ว ตอนนี้รู้สึกอุ่นใจมากขึ้น ความเจ็บปวดในใจก็จางหายทีละนิด

คนประเภทเธอ คนอื่นให้กินลูกอมนิดหน่อยก็รู้สึกหวานชื่นรื่นรมย์แล้ว

ก้มหน้า พนาวันมองพวกเธอกำลังจูงมือกันอยู่

นิ้วมือที่เห็นกระดูกชัดเจนของเขา เล็บมือตัดได้เรียบร้อยและสะอาด เมื่อจับข้อมือเธอ อุณหภูมิร้อน ๆ พลันส่งผ่านผิวหนังเข้าร่างกายภายในเธอ

หัวใจพนาวันเต้นระรัว เอาแต่ต้องมองแผ่นหลังของเขา

เมื่ออาคิระพาเธอเดินไปยังเครื่องเล่นสุดท้ายก็ปล่อยมือเธอ จากนั้นก็ยืนอยู่ด้านหน้าชิงช้าสวรรค์

เมื่อก่อนเคยได้ยินตำนานน่าตรึงใจของชิงช้าสวรรค์มากมาย เธอเงยหน้ามองด้วยความวาดหวังรอคอย ทว่าก็เจือความใจเสาะไว้ในทีด้วย

หมีพูลดึงมือของเธอ“คุณแม่ครับ นั่งอันนี้นะครับ？วันนี้เป็นวันเกิดผม คุณแม่นั่งเป็นเพื่อนผมนะครับ”

เธอใจอ่อน และมีข้ออ้างพอดีจึงตอบว่า“ได้”

พวกเธอเริ่มต่อแถว ตอนนี้หมีพูลติดอาคิระมาก จูงมือเขาไม่ปล่อย

พนาวันจึงต่อแถวด้านหลังสุด

พนักงานหญิงร่างอ้วนท้วน กำลังกินเมล็ดทานตะวันไปพลาง พูดด้วยใบหน้าดูถูกไปพลาง ท่าทางไม่ได้เป็นมิตรสักเลย

เมื่อถึงคิวพนาวัน เธอก็ยกมือขวาง พลางทำตาขวางใส่ ก่อนจะพูดออกมาว่า“ขาคุณมีปัญหา คนขาเป๋ขึ้นไปไม่ได้ คุณไปเถอะ”

แขกคนอื่นต่างหันหน้ากลับมามอง

พนาวันตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ หัวใจราวกับถูกมีดคมเฉือน เธอจับราวจับไว้แน่น

“ที่ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง? คุณเป็นคนขาเป๋มาแจมอะไรด้วย?” หญิงอ้วนพูดอย่างเหลืออด

“ใช่แล้ว อย่าเล่นเลย หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นจะทำยังไง?”

“เขาหวังดีต่อคุณนะ อย่าเล่นเลย ไปเถอะ”

“……”

พนาวันเหมือนตัวตลก ถูกเยาะเย้ยอยู่ตรงกลาง

ทันใดนั้นเกิดเงาร่างหนึ่งขึ้น อาคิระจับคอเสื้อหญิงอ้วนขึ้น จากนั้นก็ถามเสียงดุดัน “แม่ง ว่าใครขาเป๋？”

“เธอเดินกะเผลกอย่างนี้ไม่ใช่คนขาเป๋แล้วเป็นอะไร?” หญิงอ้วนพูดด้วยความโมโหมากขึ้น

สิ้นเสียง อาคิระก็ชกหน้าผู้หญิงอ้วกคนนั้น

หญิงอ้วนนึกไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้ เธอเซถอยหลังไปหลายก้าว จมูกมีเลือดสดไหลลงมา

หญิงอ้วนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บ

พนักงานคนอื่นเดินเข้ามาหลายคน อาคิระปล่อยลูกหมัดใส่ผู้หญิงอ้วนคนนี้อีกครั้ง

พนักงานที่ทำงานด้วยกันล้วนเป็นเพื่อนกับหญิงอ้วน ต่างทำหน้ายโสโอหังเหมือนกันหมด“ชกหน้าคนโดยไร้สาเหตุ ต้องขอโทษ ไม่งั้นชิงช้าสวรรค์ก็ไม่เปิดแล้ว”