บทที่ 558 จะทำดีหรือจะทำชั่ว ทุกอย่างอยู่ที่เราตัดสินใจ

คำนี้เข้าไปในหูของอาคิระ ก็รู้สึกไม่สบายใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเฉยเมยบนใบหน้าเธอที่อธิบายไม่ถูก ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาหงุดหงิด

เวลานี้ไม่ได้ติดใจเอาความเธอ มองเห็นพิมแสงที่เดินมาทีหลัง เขาพูดว่า：“เอาเสื้อคลุมคุณให้ผมยืมหน่อย！”

พิมแสงรู้ความหมายของเขา และไม่อยากให้ยืม จึงพูดว่า：“ข้างในฉันเป็นกระโปรง”

“ให้ผมยืมแป๊บหนึ่ง ไม่นานหรอก！”

ใบหน้าอาคิระหม่นลงไปเล็กน้อย ย้ำไปอีกครั้ง：“สิบนาที！”

พูดถึงจุดนี้แล้ว ถึงพิมแสงไม่ยอมแต่ก็ถอดเสื้อคลุมให้ แล้วยื่นไป

อาคิระยื่นมือไปรับ จากนั้นยื่นให้พนาวัน：“สวม！”

“ฉันไม่สวม！”น้ำเสียงของพนาวันอ่อนลง แต่พูดอย่างแน่วแน่

“สวมซะ！”

น้ำเสียงของอาคิระนั้นแน่วแน่กว่าเธอ และในน้ำเสียงยังมาพร้อมกับออกคำสั่ง

แขนของเขาเหยียดตรงไปทางเธอโดยไม่คิดที่จะเอากลับ เสื้อคลุมของพิมแสงวางอยู่บนปลายนิ้ว

พนาวันไม่มองเขา ก้มลงมองไปที่พื้น พูดว่า：“คุณพิมแสงน่าจะหนาวมาก ฉันไม่หนาว ไม่สวม！”

ตอนนี้เอง มีลมหนาวพัดมาพอดี ร่างที่ผอมบางของเธออดไม่ได้ที่จะหนาวสั่น

สายตาจ้องมองไปที่หยดน้ำที่ไหลลงมา ดวงตาสีดำของอาคิระนั้นดูลึกลงไป：“อย่าคิดไปเอง คิดว่าผมใส่ใจคุณ ผมแค่ไม่อยากติดหนี้ใคร！”

เทียบกับท่าทีของเขาแล้ว สายตาของพนาวันเรียกได้ว่าไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงเย็นชาและไร้เหตุผลเช่นนั้น：“ฉันบอกแล้วไงฉันไม่หนาว ไม่สวม！”

สุดท้าย อาคิระก็โมโห ขมวดคิ้วแน่น

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง พร้อมความโมโห：“ไม่หนาว？ใบหน้าซีดขาวเหมือนผี ริมฝีปากม่วงคล้ำ ตัวสั่นเหมือนว่าว พนาวัน คุณจะดัดจริตไปถึงไหน！”

ดัดจริตไปถึงไหน……

คำนี้ ถากถางกันชัดๆ

ในสายตาเขา นี่เธอกำลังดัดจริตเหรอ？เธอมีสิทธิ์ดัดจริตที่ไหนกัน！

มุมปากยิ้มอย่างเยาะเย้ยเล็กน้อย อาจเป็นเพราะหัวใจที่ด้านชา พนาวันจึงแสดงความกล้าหาญออกมาเล็กน้อยในเวลานี้

เธอไม่สนใจเขา จูงมือของหมีพูลด้วยมือข้างหนึ่ง เดินผ่านเขาไป และเดินไปข้างหน้าต่อ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอจะต้องไม่กล้าแน่นอน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ！”

ความโกรธจัดของอาคิระถูกระเบิดออกมา

เขาก้าวเท้ายาว เดินเร็วเข้ามา เพียงไม่กี่ก้าวก็ไปขวางหน้าเธอ ใบหน้าดูคมชัดขึ้นมา：“เสื้อคลุมตัวนี้ คุณจะใส่หรือไม่ใส่？”

“ไม่ใส่！”

พนาวันไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบไปอย่างชัดเจน

อาคิระยิ้มอย่างเยือกเย็นมากขึ้น：“คุณเจ้าอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆเชียวนะ！”

“ร่างกายเป็นของฉัน ต้องการหรือไม่ต้องการอะไรในใจฉันรู้ดีกว่าใคร ถ้าคุณยังยืนหยัดเพราะว่าฉันกระโดดลงน้ำเพื่อเก็บสร้อยข้อมือให้คุณล่ะก็ นั่นไม่จำเป็นหรอก！วันนี้ที่สวนสนุกคุณก็ช่วยฉันระบายความโกรธไปแล้ว ตอนนี้ระหว่างเราสองคน ไม่มีใครเป็นหนี้ใครทั้งนั้น！”

วันนี้เธอกล้าหาญ กล้าแสดงความคิดไปหมด และคัดค้านแล้วจริงๆ สิ่งที่ควรทำหรือไม่ควรทำ เธอทำไปหมดแล้ว

ตอนแรกเขาช่วยเธอระบายความโกรธ โดยไม่ลังเลเลยสักนิด มันเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง！

ระหว่างเราสองคน ไม่มีใครเป็นหนี้ใครทั้งนั้น เหอะๆ……

เขามองเธอด้วยสายตาคมกริบ เปลวไฟส่องประกายและหม่นลงอย่างระยิบระยับ หน้าอกของอาคิระกระเพื่อม พูดไปอย่างดี：“รู้สึกว่าผมคงแส่ไม่เข้าเรื่องเอง！ระหว่างเราสองคน？เหอะๆ ตั้งแต่ที่คุณเริ่มปีนขึ้นเตียงผมอย่างน่ารังเกียจ หนี้นี้ก็ไม่มีทางคืนได้หรอก！”

พูดจบ เขาก็หันกลับ โยนเสื้อคลุมในมือให้พิมแสง แล้วออกไป

พอเห็นแบบนี้ พิมแสงก็ตามไปติดๆ เอาเสื้อคลุมของตัวเองมาสวม

ดังนั้น จึงเหลือแค่เธอกับหมีพูล

อย่างที่คิดไว้เลย

อาคิระไม่เคยรักเธอกับหมีพูล

วันนี้ เธอยังคิดว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง ที่แท้ เธอก็คิดมากไปเอง

สันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก