บทที่ 568 ยืนขึ้นมา

อีกด้านหนึ่ง

ที่ทำการอำเภอ

รถคันหรูสีดำจอดอยู่ข้างถนน อาคิระนั่งอยู่ในที่นั่งคนขับพร้อมกับสูบบุหรี่

ทนายถมัตนั่งเบาะหลัง

"กี่โมงแล้ว" อาคิระถาม

ทนายถมัตยกมือขึ้นเหลือบมองดูเวลา “บ่ายสามโมงห้านาที"

จากนั้นสีหน้าของอาคิระก็เย็นชาลง และเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก “คุณทำงานแบบนี้หรอ ไม่อยากได้ใบอนุญาตทนายใช่ไหม"

ทนายถมัตตัวสั่นอย่างอดไม่ได้

เขาตัวสั่นและพยายามอธิบาย “ตอนเช้า ผมโทรหาคุณพนาวัน และแจ้งเวลาบ่ายสามโมงแล้ว และเธอก็ตอบตกลงด้วย"

"หึ……"

อาคิระเย้ยหยัน "คุณเชื่อคำพูดของเธอด้วยหรือ"

"หืม"

ทนายถมัตตกตะลึง

อาคิระดับก้นบุหรี่ ทั้งร่างก็ปกคลุมไปด้วยเมฆดำ ราวกับว่าพายุรุนแรงกำลังก่อตัว

ทนายถมัตไม่กล้าพูดออกมา ทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาพนาวันด้วยความกลัว

เขาโทรไปสายแล้วสายเล่า แต่เธอก็ไม่รับสาย

เขาเช็ดเหงื่อเย็นๆออกจากหน้าผากอย่างเงียบๆ เขากลัวแทบตายอยู่แล้ว

ในที่สุด ใบหน้าของอาคิระก็เข้มขึ้นเรื่อยๆด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

...

โรงพยาบาล

เมื่อเธอลืมตาอีกครั้ง เธอก็พบกับเพดานสีขาว

ผ้าปูที่นอน ผนังล้วนเป็นสีขาว ขาวสะดุดตา

ทันใดนั้น หทัยก็ผลักประตูเข้ามา "ฟื้นแล้วเหรอ"

"ทำไมฉันถึงมาอยู่โรงพยาบาล"

“เมื่อวาน เธอเป็นลมอยู่ที่ชั้นล่างในอพาร์ทเมนต์ของฉัน หมีพูลกับฉันเลยโทร120แล้วพาเธอมาโรงพยาบาล"

พนาวันถาม "หมีพูลอยู่ไหน"

“เมื่อวานเขาเฝ้าเธอทั้งคืนเพิ่งจะหลับไป ฉันเลยอุ้มเขาออกไป"

"ทั้งคืน"

เธอขมวดคิ้ว และรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา

มี108สายที่ไม่ได้รับปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์

90สายมาจากทนายถมัตและสายอื่นมาจากอาคิระ

พนาวันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะโทรกลับแต่หมอก็เข้ามา

หมอดูสับสน และพูดตรงๆว่า "สภาพร่างกายของคุณแย่มาก เซลล์มะเร็งกระเพาะอาหารกำลังแพร่กระจาย ผมแนะนำให้คุณเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล"

หทัยอุทานด้วยความตกใจ "อะไรนะ มะเร็งกระเพาะอาหาร หมอ คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า เธอแค่ผอมไป ขาดสารอาหาร ต้องวินิจฉัยผิดแน่!"

หมอไม่พูดอะไร แต่ยื่นเวชระเบียนให้

หทัยกวาดตาจากบนลงล่าง

วินาทีถัดมา เธอก็อ่อนแรงไปทั้งตัว

โชคดีที่เธอยึดผนังได้ทันจึงไม่ล้มลงกับพื้น

"พนาวันเกิดอะไรขึ้น เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเธอเป็นมะเร็ง" เสียงของหทัยสั่นเทา

พนาวันดึงแขนของเธอเบาๆ "เบาหน่อย อย่ารบกวนคนอื่น"

ดวงตาของหทัยเบิกกว้าง พูดเสียงลอดไรฟัน

"พนาวัน! เธอเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารแล้วยังจะมาสงบแบบนี้อยู่อีก ทำไมเธอถึงปิดบังฉัน เธอปิดบังฉันมานานแค่ไหนแล้ว"

"ฉันก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ไม่นาน และฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอ แต่มันสายเกินไปที่จะบอก

"เธอ--"

หทัยโกรธจนพูดไม่ออก

วินาทีถัดมา น้ำตาเธอก็ร่วงเหมือนลูกปัดที่ด้ายขาด

พนาวันจับมือเธอ และลูบเบาๆ ขณะที่พูดกับหมอว่า "ไม่เป็นไรค่ะ คุณพูดต่อเลย"

หมอดันแว่น “ถ้าคุณไม่ได้รับการรักษาและปล่อยให้มันพัฒนา คุณอาจจะอยู่ได้ไม่นาน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หทัยก็ยึดผนังอย่างแน่นหนา "อยู่ได้นานแค่ไหน"

"ไม่กี่เดือน ไม่เกินครึ่งปี"

"พรึบ-"

เสียงดังขึ้น พร้อมกับหทัยทรุดตัวลงกับพื้นด้วยสติที่หลุดลอย

หมอถอนหายใจเบาๆ "คิดดูเถอะครับ"

"ค่ะ"