บทที่ 589 ดูเหมือนว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

แต่เพราะยังเด็กเกินไป ถึงกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของเขาได้

ลูกกระเดือกเขากระตุก อาคิระจับพวงมาลัยด้วยมือซ้าย และมือขวาของเขาวางลงบนหัวของหมีพูล

ค่อยๆลูบหัวของเขา เหมือนที่พนาวันทำ

หมีพูลเงยหน้าขึ้น และมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย

อาคิระพูดด้วยเสียงต่ำ “ดื่มสิ”

เขาพยักหน้าและดื่ม

ดื่มเสร็จแล้วเขาก็ถือถ้วยกระดาษในมือ รอให้รถจอดแล้วถึงจะทิ้งลงถังขยะ

อาคิระมองเขาเงียบๆ ตอนหันหลังกลับ เมื่อเขาหันกลับมา เขาก็ดึงสายตาหนี

ไม่นานรถก็มาถึงคฤหาสน์

ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นตามๆกัน

ดึกมากแล้ว ตอนนี้เกือบห้าทุ่ม ลุงเจตจึงพาหมีพูล ขึ้นไปนอนข้างบน เขาเชื่อฟังมาก

อาคิระยืนอยู่ใต้บันไดได้ยินอย่างชัดเจนว่าหมีพูลพูดถึงงานวันเกิดกับลุงเจตอย่างมีความสุข

หลังจากนั้นไม่นาน

ลุงเจตก็ลงบันไดมา เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้น “นอนแล้วหรอ”

“ยังครับ วันนี้นายน้อยตื่นเต้นมาก” ลุงเจตพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาคิระก็วางขายาวที่นั่งขมัดสมาธิอยู่ออก

ลุกขึ้น บอกลุงเจตว่าจะไปดู และก็ออกไป

ลุงเจตรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างท่านประธานกับนายน้อยในวันนี้แตกต่างออกไป

อย่างไรก็ตามมันดูค่อนข้างดี

ใช่แล้ว พวกเขาเป็นพ่อลูกกัน หลังจากที่อยู่ด้วยกันมานาน ความสัมพันธ์ก็จะดีขึ้นเองตามธรรมชาติ

เมื่ออาคิระเปิดประตูห้อง และเดินเข้าไป หมีพูลก็กำลังอ่านหนังสือการ์ตูน

ตอนนี้เขาอารมณ์ดีและไม่อยากนอน “ยังไม่นอนเหรอ”

“ผมไม่ง่วง ไม่อยากนอน ผมอยากอ่านการ์ตูนสักเรื่อง” หมีพูลฝังหัวของเขาในหนังสือการ์ตูน

“เข้าใจไหม” เขานั่งลง

หมีพูลพยักหน้า “ผมอยู่ป.4แล้ว ฉันรู้คำศัพท์มากมาย ผมอ่านหนังสือนิทานด้วยตัวเองตั้งแต่ชั้นป.2”

ประโยคนี้ตกอยู่ในใจของอาคิระ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในฐานะพ่อของลูก เขาไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าลูกนั้นเรียนอยู่ชั้นไหน

“เริ่มนอนคนเดียวตอนกลางคืนตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาถาม

หมีพูลเกาหัว “ผมนอนคนเดียวตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กมากๆ เด็กจนจำไม่ได้”

“ทำไมไม่นอนกับแม่”

“แม่ไม่ให้นอน แม่บอกว่าผู้ชายอกสามศอกจะนอนกับผู้หญิงได้ยังไง”

“แต่เธอไม่มีความสุขเมื่อพูดคำเหล่านี้ เธอดูเหมือนมีความรู้สึกเศร้าอยู่เสมอ ผมหลับไปจนกลางดึก บางครั้งก็เห็นแม่คลุมผ้าห่มให้ผม”

หมีพูลไม่เข้าใจแต่อาคิระเข้าใจ

เพราะเธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องพรากจากลูกไปในที่สุด

ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองและลูกอยู่ใกล้กันเกินไป เธอกลัวว่าจะแยกจากกันไม่ได้อีกในอนาคต

เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการปล่อยให้ตัวเองโดดเดี่ยวมากขึ้น ในขณะที่รักลูกไปด้วย

ตอนนี้หมีพูลก็เหนื่อยเช่นกัน เขาปิดหนังสือการ์ตูน วางมันไว้บนหัวเตียงแล้วนอนลง

เขายังเด็กเกินไป คนร่างใหญ่เข้าไปในผ้าห่มยังกินพื้นที่แค่มุมหนึ่งเท่านั้น

ถ้าไม่สังเกตให้ดี ก็เหมือนว่าบนเตียงมีแต่ผ้าห่ม

“พ่อ……”

ทันใดนั้นหมีพูลก็พูดออกมา

อาคิระเลิกคิ้ว “หืม”

“ขอบคุณที่พาผมไปหาแม่ในวันนี้ และฉลองวันเกิดกับเธอ” หมีพูลยิ้ม “วันนี้แม่ต้องมีความสุขมาก!”

แววตาประหลาดใจแวบผ่านดวงตาของเขา และดวงตาของอาคิระก็อ่อนลงเล็กน้อย “นอนเถอะ”

หมีพูลพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

หน้าอกของอาคิระยังคงขยับขึ้นลง