บทที่ 592 แล้วเขาเข้ามาทำไม

พนาวันขมวดคิ้ว “คุณปราณีก็ไป?”

มนตรีพยักหน้า “ใช่”

“งั้นก็ได้ แต่ว่า วันนี้ฉันขอเป็นคนจ่ายนะ” พนาวันเอ่ยพูด

ได้ยินแบบนั้น มนตรีก็ยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก “แม้ว่าแต่ไหนแต่ไรผมไม่ได้มีนิสัยชอบให้ผู้หญิงเลี้ยง แต่ว่าดูท่าทางคุณแล้ว ถ้าผมไม่ตกลงกลัวก็แต่ว่าจะไม่ได้กินข้าวด้วยกันน่ะสิ”

คำพูดติดตลกทำให้ทั้งสองต้องมองตากันอย่างขำขัน บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นกันเอง และเข้าขากันมากขึ้น

พนาวันหัวเราะออกมา

คุณปราณีดีกับเธอมาก ในเมื่อเธออยากไปกิน งั้นก็คงต้องไปแล้วล่ะ

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน มนตรีก็ไปเอารถมา

เมื่อพนาวันกับคุณปราณีขึ้นมานั่งนรถ ก็บอกที่หมายที่จะไป

ตรอกซอยในเฮทเคหายากมากๆ ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะหาเจอ และตรงหน้านี้ก็คือร้านขนมจีนข้ามสะพาน

มนตรียืนลังเลอยู่หน้าร้าน

พนาวันหันกลับมา “ถ้าไม่อยากกิน เราเปลี่ยนร้านก็ได้นะ ฉันนึกถึงแต่ความชอบตัวเอง จนลืมถามคุณกับคุณปราณีไปเลย”

สภาพแวดล้อมตรงนี้ค่อนข้างไม่โอเคเท่าไหร่ สำหรับคนรวยๆต้องเป็นโรงแรมหรูๆเท่านั้น ถ้าจะไม่ชินกับอะไรแบบนี้ก็ไม่แปลก

คุณปราณียกมือทั้งสองข้างขึ้น “ฉันไม่มีปัญหา”

“ผมก็ด้วย”

มนตรีแบมือทั้งสองข้าง แล้วก้าวเดินลิ่วๆเข้าไปข้างใน

ในร้านหลังเล็กมาก แต่เทียบกับคราบมันต่างๆข้างนอกร้านแล้ว ข้างในสะอาดกว่ามาก

พนาวันมาฝากท้องที่นี่บ่อยๆ จึงรู้ว่าของหลายอย่างในร้านสามารถนำมากินกับบะหมี่ได้ เธอเอ่ยสั่งไส้กรอก ผักซี และลูกชิ้นอย่างคล่องแคล่ว

เจ้าของร้านเดินเข้ามาถามว่า “เอาถ้วยเล็กหรือถ้วยใหญ่?”

พนาวันหันมาถามความเห็นมนตรีก่อนเป็นอันดับแรก

เขาจึงบอกว่าเอาถ้วยเล็ก

ส่วนคุณปราณีเอ่ยขึ้นว่า “คนกินเก่งอย่างฉัน ก็ต้องเอาถ้วยใหญ่อยู่แล้วสิ”

ไม่นานบะหมี่ก็ลวกเสร็จ เจ้าของร้านเดินถือหม้อเข้ามาด้วยรอยยิ้มตาหยี

เธอเตรียมวางลงตรงหน้ามนตรี แต่พนาวันห้ามเอาไว้ทัน “ถ้วยใหญ่ของพวกเรา ส่วนเขาเอาถ้วยเล็กค่ะ”

ปกติต้องเป็นผู้ชายกินถ้วยใหญ่ผู้หญิงกินถ้วยเล็ก แต่พอเป็นเธอ กลับตรงกันข้ามซะอย่างนั้น

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของอีกฝ่าย พนาวันก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือคับอกคับใจแต่อย่างใด เอ่ยพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ฉันชอบขนมจีนข้ามสะพานของที่นี่ที่สุดแล้ว สั่งถ้วยเล็กฉันคงไม่อิ่มหรอกค่ะ”

ป้าเจ้าของร้านถูกชมจนยิ้มตาหยีออกมาอย่างพอใจ

มุมปากของมนตรียกยิ้มบางเบา ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นผู้หญิงไม่สนภาพลักษณ์แบบนี้

มนตรีลองชิมแล้วจึงพูดขึ้นมาว่า “รสชาติดีจริงๆด้วย น้ำซุปอร่อยมาก”

พนาวันยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก “คราวนี้รู้สึกคิดผิดหรือยังที่เลือกถ้วยเล็ก?”

มนตรีแบมือทั้งสองข้างออกอย่างช่วยไม่ได้ บ่งบอกว่าคิดผิดมาก “ผมไม่เคยคิดเลยว่า รสชาติอาหารที่นี่จะอร่อยขนาดนี้”

คุณปราณีเอ่ยพูดยิ้มๆว่า “บอกแล้วให้เชื่อวัน”

ในขณะที่กำลังทานกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของพนาวันก็ดังขึ้นมา เป็นสายโทรเข้าจากลุงสิน

เธอกดรับสาย

“คุณพนาวัน คุณชายต้องไปดูงานสองวัน เพราะงั้นสองวันนี้อาจจะต้องรบกวนฝากคุณชายน้อยไว้กับคุณแล้วล่ะครับ”

พนาวันเอ่ยถาม “ใครเป็นคนบอกว่าจะฝากเหรอคะ?”

ลุงสินเอ่ยพูด “คุณชายครับ”

“ได้ค่ะ”

“อีกสักประเดี๋ยว จะมีคนพาคุณชายน้อยไปส่งนะครับ”

พนาวันเอ่ยพูด “รับทราบค่ะ”