บทที่ 625 นึกถึงประโยคหนึ่ง

อาคิระหรี่ตา สายตาจ้องไปที่เธอ จ้องเขม็ง น้ำเสียงแหบแห้งและแหบพร่า แต่ในใจเขากลับมีความสุขอย่างล้นเหลือ

“มาแล้วนี่”

พนาวันน้ำเสียงเย็นชา

“คุณอย่าคิดเยอะไป ที่ฉันมาที่นี่เพราะว่าหมีพูลอยู่ที่นี่ฉันเป็นห่วง”

“มีอีกสาเหตุหนึ่ง ได้ยินมาว่าการรถคว่ำคุณเกิดจากการที่คุณหมุนพวงมาลัยไม่ทัน”

“อาการบาดเจ็บที่แขนของคุณเกิดจากฉัน ก็เท่ากับฉันมีส่วนรับผิดชอบการรถคว่ำครั้งนี้ครึ่งหนึ่ง”

หัวใจค่อยๆ เย็นลง สีหน้าอาคิระมืดลง มือกำผ้าห่มแน่นอย่างอดไม่ได้

“คุณมาที่นี่ด้วยเหตุผลนั้นจริงๆ เหรอ？”

พนาวันถามกลับอย่างเฉยเมย “ไม่อย่างงั้นคุณคิดว่ายังไงล่ะ？”

“ความเป็นความตายของผม คุณไม่สนใจเลยเหรอ？”

อาคิระเสียงเข้ม ล็อกเงาของเธอ

“ฉันมีเหตุผลที่ต้องสนใจรวมไปถึงสาเหตุด้วยเหรอ？”

พนาวันมองมาที่เขา และหลับตา: “ฉันคิดไม่ออก！”

เมื่อได้ยิน อาคิระก็แข็งทื่อ ราวกับน้ำแข็งที่เยือกเย็น

พนาวันนั่งข้างเขา สีหน้าไม่แสดงออกอารมณ์มากนัก

อาคิระขมวดคิ้วแน่น เกิดเป็นตัวฉวนอยู่ตรงกลาง หัวใจทั้งเย็นชาและเจ็บปวด คว้าข้อมือของเธอไว้

เขาจ้องไปที่ดวงตาของเธออย่างเย็นชา แล้วโยนมันออกไปอย่างดุเดือด

“เป็นพรของคุณที่ผมไม่ตาย ตอนนี้ได้เห็นแล้ว ส่วนความรู้สึกละอายนั้นไม่จำเป็นหรอก คุณไปซะ ไป！”

ในตอนท้าย เขากลายเป็นสัตว์ร้าย เสียงปนเปื้อนไปด้วยเสียงที่แตก

พนาวันเท้ายืนไม่อยู่กับที่ เธอตกใจกับพฤติกรรมของเขา เธอเดินเซ เกือบจะล้มลงกับพื้น

ในที่สุด โชคดีที่เธอเอื้อมมือไปจับกำแพงทันเวลา เธอจึงไม่ล้มลงกับพื้น

อาคิระหายใจเข้าเฮือกใหญ่ หน้าอกกระเพือมขึ้นๆ ลงๆ

ถึงแม้ว่าเขาจะทำการแสดง แต่เธอก็ทำร้ายเขามากเกินไป

เธอลืมตาขึ้นและจ้องไปที่เขา พนาวันไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนเท้าให้มั่นคงด้วยตัวเอง ยืนขึ้นแล้วหันหลัง เดินออกไปจากห้องผู้ป่วย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า อาคิระก็เงยหน้าขึ้นทันที

สิ่งที่เห็นในทันทีคือเงาเธอที่กำลังเดินไปจากห้อง

ความโกรธ ความโมโห และเปลวเพลิงที่อธิบายไม่ถูกพุ่งทะลุหน้าอก！

มันเหมือนถูกเทด้วยดีเซลล์แล้วจุดไฟด้วยไม้ขีดไฟ เปลวไฟเดือดบนท้องฟ้า！

เธอเย็นชากับเขาจริงๆ เฉยเมยถึงสถานภาพนี้เลยเหรอ？

เขาให้เธอไป เธอก็จากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ！

จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ยกผ้าห่มคลุมเขาขึ้น อาคิระลงมาจากเตียง ต้องการจะขวางเธอ

แต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นรอยนูนใต้ฝ่าเท้า จึงตกลงมาจากเตียงอย่างหนัก

และแย่ลงไปอีก บังเอิญเป็นแขนที่บาดเจ็บอยู่บนพื้น

ตอนนั้นเจ็บจนใบหน้ากลายเป็นสีขาว ไม่มีแม้แต่รอยเลือด

เมื่อได้ยินเสียงของหนักที่ตกลงมาข้างหลัง พนาวันก็หันกลับมาอย่างแปลกใจ

เห็นเพียงแค่อาคิระล้มลงอยู่กับพื้นด้วยใบหน้าไร้สีเลือด แต่ดวงตาของเขาฉายแววดุร้ายราวกับหมาป่าจ้องมองเธอด้วยแสงป่าสีเขียว

เมื่อเห็นเหตุการณ์ พนาวันก็ขยับตัว หันกลับมาและเดินกลับมาหาเขา พยุงที่ข้อมือของเขา ต้องการที่จะยกเขาขึ้นมา

“จะไปไม่ใช่เหรอ？หันกลับมาทำไมล่ะ？” อาคิระไม่ขยับ ยังคงนั่งอยู่บนพื้น

“คุณให้ฉันไปไม่ใช่เหรอ？” พนาวันถามกลับเขา

ด้วยความโกรธ หน้าอกอาคิระนั้นเจ็บปวด “ผมให้คุณไปคุณก็ไป เชื่อฟังจังนะ งั้นผมให้คุณกลับมาอยู่ข้างๆผม ทำไมคุณถึงดื้อรั้นอย่างนี้？”