บทที่ 631 หากแกกล้ามาช้ากว่านี้อีกนิด

น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมไม่ได้กำลังล้อเล่น

เรื่องราวต่างๆมาถึงวันนี้นอกจากเรื่องหมีพูลที่สามารถข่มขู่เธอได้ เขาก็นึกไม่ออกว่าจะต่อรองอะไรได้อีก

“อย่าทำเป็นหูทวนลม ผมพูดจริงทำจริง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอมองใบหน้าที่เย็นชาและไร้ความปรานีของเขาและยิ้มอย่างเฉยชา:“โอเค!”

ในโลกนี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถพูดถ้อยคำห่วงใยได้ดุดันเช่นนี้ !

เมื่อเห็นข้างหลังของเขา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปและเธอก็ตะโกนเสียงดังว่า:"ระวัง มีคนอยู่ข้างหลัง!"

อาคิระหันหลังทันทีและสู้กับคนที่อยู่ข้างหลัง

เขากำลังอ่อนแรงอีกทั้งฝ่ายตรงข้ามก็มีคนจำนวนมากและการเคลื่อนไหวของเขาก็ค่อยๆช้าลง

พนาวันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือใช้มือข้างหนึ่งปิดแผลที่เลือดออกและอีกมือหนึ่งหยิบหินบนพื้นทุบคนเหล่านั้น

พนาวันไม่ได้สังเกตว่ามีชายคนหนึ่งล้มอยู่ข้างหลังเธอ

ดวงตาของชายคนนั้นดุร้ายและเข้ามาใกล้เธออย่างเงียบกริบและยกมีดในมือขึ้น

หนึ่งต่อเจ็ดถูกล้อมอยู่ตรงกลาง เขาใช้กำลังทั้งหมดต่อสู้กับพวกมัน เมื่อเอียงหัวเล็กน้อยหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายที่อยู่ข้างหลังจึงร้องตะโกน: "ระวัง!"

พนาวันตกใจเธอมองไปรอบๆและสบตากับชายคนนั้น เธอสะดุ้งและหลังของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ

เธออยากจะลุกขึ้นแต่กลับทำไม่ได้ ได้แต่มองชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้

หินที่อยู่ข้างๆก็โยนไปหมดแล้วไม่เหลืออะไรที่จะเอาไปสู้กับมันได้

เมื่อเห็นสิ่งนี้อาคิระก็หยุดต่อสู้และฝีเท้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขารีบหันไปทางนั้นทันที แต่คนเหล่านั้นคงไม่ยอมปล่อยเขาไป!

เขารีบวิ่งและเตะมีดในมือของชายคนนั้นออกและต่อสู้กับคนรอบข้าง เขาไม่ทันได้สังเกตจู่ๆก็มีคนข้างหลังแทงเขาหนึ่งที เพื่อไม่ให้ทับแผลของเธอ อาคิระจึงบังคับตัวเองให้ล้มลงด้านข้าง เขาถูกหลายคนเตะจนลืมลงบนพื้น

ชายที่อยู่ข้างหลังเขารอโอกาสนี้มานาน ทันทีที่เห็นแผ่นหลัง เขาจึงใช้มีดในมือแทงเข้าไปอย่างแรง...

ทันใดนั้นเลือดก็ไหลออกมาทันที อาคิระกดหน้าอกของเขาไว้และใช้ขาที่อ่อนแรงเตะมันออกไปแล้วลุกขึ้นยืน

เขาต่อสู้กับคนเหล่านั้นจนลมหายใจสุดท้ายเพื่อไม่ให้พวกนั้นเข้าใกล้พนาวัน

เลือดที่อกของเขาไหลออกมากขึ้นเรื่อยๆ และเขาไม่กล้าดึงมีดที่ติดอยู่ตรงนั้นออกมา

อาคิระเอื้อมมือไปปิดแผลที่มีเลือดไหลไม่หยุด เขาสบตากับฉันทัชและอดไม่ได้ที่ก่นด่า: “ให้ตายสิ!แกช่วยมาให้ทันเวลาหน่อยได้ไหม?”

บรรยากาศที่น่าอึดอัดระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะหายไปในทันที

ย้อนไปเมื่อครั้งแรกที่รู้จักกัน

เมื่อเดินเข้าไป ปากบางของฉันทัชขยับและตบบนไหล่ของเขา “ขอโทษที วันนี้ฉันตรงเวลามากไปหน่อย!”และขยับปากตามแต่สุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมา ร่างกายอาคิระโซซัดโซเซและหงายหลังล้มลงทันที

เมื่อเห็นสิ่งนี้พนาวันซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังก็ตะโกนออกมาด้วยความกังวล: “อาคิระ!”

ฉันทัชตาไวมือไวและก้าวเท้าไปข้างหลังอย่างฉับไวและใช้มือใหญ่พยุงร่างที่กำลังจะร่วงลงมา

ตอนนี้เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีดยังติดอยู่ที่อกของอาคิระ ท่าทางที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขาเปลี่ยนไปในทันที และพูดกับคนที่อยู่ข้างหลังด้วยเสียงดุดันว่า: "รีบโทรไปโรงพยาบาลและส่งรถพยาบาลมาที่นี่โดยด่วน!"

จากนั้นเขาเรียกคนที่อยู่ข้างๆสองสามคนให้ค่อยๆพยุงอาคิระขึ้นรถและวางเขาให้เรียบร้อย